Categorie: ENGELAND

Cheerful Weather for the Wedding

Posted on

**

recensie  Cheerful Weather for the Wedding

Ingehouden romantiek

door Cor Oliemeulen

Op de dag van haar huwelijk weet een meisje dat ze een grote vergissing zal begaan. Het soms komische drama Cheerful Weather for the Wedding keuvelt lekker door tot de onvoorspelbare finale, maar verrast te weinig onderweg.

Ruim tachtig jaar nadat Julia Strachey het gelijknamige boek schreef, heeft het thema nauwelijks aan verbeeldingskracht ingeboet. De aanstaande bruid is onzeker en leegt haar maag boven de wc-pot. Dolly (Felicity Jones) sluit zich vervolgens op boven in haar slaapkamer met een fles rum in een poging haar innerlijke strijd te neutraliseren. De grote vraag is of het (volgens kenners) poëtisch geschreven grimmige verhaal goed tot zijn recht komt op het witte doek. Debuterend regisseur Donald Rice doet zijn best, maar staat voor een lastige opgave.

Cheerful Weather for the Wedding

Chaotische taferelen met venijnige opmerkingen
Beneden in het landhuis wachten familie, vrienden en personeel gespannen totdat Dolly in haar prachtige trouwjurk de trap zal afdalen. Het gemengde gezelschap is een circus met chaotische taferelen en venijnige opmerkingen, maar de emoties blijven allemaal keurig binnen de perken, zoals dat hoort in de jaren dertig. De komst van Dolly’s ex-geliefde Joseph (Luke Treadaway) zet de boel op scherp. Vooral bij Dolly’s moeder (Elizabeth McGovern) die een hekel heeft aan de enigszins pedante Joseph en in de degelijke maar saaie Owen een meer geschikte echtgenoot ziet.

De scènes van de trouwdag ademen een kille, winderige, regenachtige atmosfeer. Iedereen oogt wat verfomfaaid en eenmaal binnen zijn er drank en spijzen, echter warm en gemoedelijk wordt het zelden. Plichtplegingen zijn gelardeerd met bijtende opmerkingen. Het levert een potpourri van snelle gebeurtenissen en conversaties op. Erg Engels, soms grappig, maar te onrustig en warrig om werkelijk te fascineren. De flashbacks, geschoten met warme tinten in de laatste zomer, blijken veel gemakkelijker verfilmbaar en vormen een mooi contrast. In pittoreske shots wordt langzaam duidelijk hoe Dolly en Joseph samen een gelukkige tijd doorbrengen. Hoewel je voor de eerste kus wel bijna een uur geduld moet hebben.

Cheerful Weather for the Wedding

Meer huilebalk dan romanticus
De verfilming Cheerful Weather for the Wedding oogt wat onaf. Niet in de laatste plaats omdat het de twee hoofdpersonages nauwelijks lukt veel sympathie op te wekken. Dolly is ondoorgrondelijk en egoïstisch, Joseph is over het paard getild en praat een tikkeltje te geaffecteerd. Uiteindelijk gedraagt hij zich meer als huilebalk dan als onvervalst romanticus. De kleinere rollen (Dolly’s zus Kitty die schreeuwt om mannelijke aandacht en dominee Oom Bob die vrouwen lieve woordjes toefluistert) zijn veel interessanter, maar bieden evenmin veel houvast. Toch zal het verhaal bij liefhebbers van ingehouden romantiek de nodige weemoed en spanning oproepen. Zeker omdat Dolly maar niet kan kiezen met wie ze haar leven wil delen.

 

8 februari 2013

 

 

ALLE RECENSIES
 

Lay the Favourite

Posted on

*

recensie  Lay the Favourite

Gegokt en verloren

door Cor Oliemeulen

Bijna elke gerenommeerde regisseur slaat wel eens de plank volkomen mis. Stephen Frears lanceert een komedie die om te janken is.

Over gokken in een casino zijn genoeg mooie films gemaakt, zoals Bob le Flambeur (1956) en Rounders (1998). Films over het gokken op sportwedstrijden zijn dunner bezaaid. Terwijl films als The Killing of a Chinese Bookie (1975) van John Cassavetes en Two for the Money (2005) met Al Pacino zich centreren rond de dramatische verwikkelingen bij bookmakers, wil Lay the Favourite (Lay the Favorite voor de Amerikaanse markt) vooral een luchtige, pretentieloze komedie zijn. Helaas verzaken sterren als Bruce Willis, Catherine Zeta-Jones en Vince Vaughn om er een feestje van te maken.

Ambitie als serveerster in Las Vegas
De enige die er nog iets van bakt, is Rebecca Hall, bekend door Vicky Cristina Barcelona (2008) en overtuigend in The Awakening (2012). Zij speelt de hoofdrol van Beth Raymer, die na slechte ervaringen als privé-danser de ambitie heeft om serveerster in Las Vegas te worden, bij toeval gaat werken voor een bekende bookmaker en over haar leven een bestseller schrijft. Stephen Frears maakte een film van Lay the favorite: A Memoir of Gambling en laat Hall opdraven in een kort broekje, zoals hij eerder in zijn comedy Tamara Drewe (2010) een meisje indruk op haar omgeving laat maken door het tentoonstellen van haar benen.

Recensie Lay the Favourite

Ook de boekverfilming heeft weinig om het lijf. Beth is lief en heeft een lieve hond, Otis. Beroepsgokker Dink (Bruce Willis in korte broek met witte sokken) vindt haar sympathiek, opgewekt en spontaan. Zij wordt aangenomen op zijn kantoor om weddenschappen af te sluiten en is betrouwbaar genoeg om geld op te halen en te bezorgen. Maar nadat ze verliefd wordt op Dink en te maken krijgt met zijn jaloerse, facelift minnende echtgenote Tulip (een dunne Catherine Zeta-Jones) wordt Beth ontslagen. Vervolgens duikt ze maar met een andere vent de koffer in en vertrekt naar New York om te werken voor Rosie, een concullega van Dink.

Komedie zonder humor
Is dat alles? Jawel! Lay the Favourite heeft geen plot, geen subplot en dus zeker geen plotwisselingen. Diepgang is ver te zoeken en er is nauwelijks achtergrondinformatie over het fenomeen gokken en de toegepaste technieken. Enige spanning, een werkelijke crisis of intrige om het verhaal naar een ander niveau te tillen ontbreken. Erger nog: het is een komedie zonder humor. En hoe romantisch de film soms met vlagen wil zijn, er is geen enkele chemie tussen de spelers, dus enige betrokkenheid met de personages is volstrekt uitgesloten.

Ondanks deze miskleun blijft de loopbaan van de Engelse regisseur Stephen Frears imposant. Hij brak in 1985 door met het gedurfde My Beautiful Laundrette, waarin een Pakistaanse jongen een openlijke liefdesaffaire krijgt met een blank schoffie (Daniel Day-Lewis). Hij is verantwoordelijk voor prachtige drama’s (Dangerous Liaisons, 1988 en The Queen, 2006), memorabele misdaadfilms (The Grifters,1990 en Dirty Pretty Things, 2002) en meesterlijke komedies (Hero, 1992 en High Fidelity, 2000). Met het saaie scenario en een totaal gebrek aan bezieling heeft Frears met Lay the Favourite gegokt en kansloos verloren.

 

18 januari 2013

 
ALLE RECENSIES

Awakening, The

Posted on

***
recensie The Awakening
Mensen hebben spoken nodig

door Cor Oliemeulen

De combinatie van bovennatuurlijke suspense en psychologisch drama in The Awakening is gedurfd en geslaagd. Helaas geen overtuigend slot, maar zeker het bekijken waard.

Na de verschrikkingen van de Eerste Wereldoorlog is heel Engeland ondergedompeld in diepe rouw en emotionele kwetsbaarheid. Veel slachtoffers en nabestaanden vormen een gewillige prooi voor oplichters die pretenderen contact met overledenen te kunnen maken. Schrijfster Florence Cathcart ontmaskert deze malafide spirituele praktijken maar al te graag. Ook als oorlogsveteraan Robert Mallory haar vertelt over de onverklaarbare, mysterieuze dood van een student op de kostschool Rockwood waar hij geschiedenisleraar is, denkt ze direct aan hocus pocus. Florence reist met Robert naar het afgelegen oord om korte metten te maken met het gerucht dat een geest verantwoordelijk is voor het drama en de ontstane onrust.

The Awakening

Oorlogstrauma
Waar de meeste spookverhalen zich afspelen in de donkere Victoriaanse tijd, geeft de achtergrond van posttraumatische stress The Awakening gelaagdheid en diepte. Humaniteit overvleugelt spiritualiteit in dit debuut van Nick Murphy dat veel meer een bovennatuurlijke thriller dan een horrorfilm is. Er zijn weliswaar genoeg momenten die je de stuipen op het lijf jagen, maar de psychologische ondertoon van schuldgevoelens, angst en eenzaamheid maakt veel meer los. Uiteindelijk gaat het er niet om of geesten wel of niet bestaan, de vraag is waarom mensen spoken nodig hebben.

Ieder karakter heeft zijn eigen diepgang. Florence (overtuigende rol van Rebecca Hall) is met haar krachtige, nuchtere persoonlijkheid en wetenschappelijke benadering haar tijd ver vooruit. Op het moment dat ze haar gevoelens toelaat, is er schuld en afkeer van liefde. Haar verloofde komt om in de oorlog net nadat ze hem een brief heeft geschreven met de boodschap dat ze niet meer van hem houdt. Robert (Dominic West) lijdt aan shellshock en voelt zich schuldig dat hij de oorlog heeft overleefd. De akelige wond op zijn been houdt hij open door de korst eraf te krabben. Ook een andere leraar en de ervaren oppasjuf van de kostschool vertalen hun leed in typisch handelen.

The Awakening

Geforceerd eind
De filmtitel refereert aan het opborrelen van het weggestopte trauma van Florence. Het ontluiken van herinneringen en gevoelens neemt een vlucht door de charmante aanwezigheid van Robert die opnieuw liefde in haar hart brengt. Leuk voor haar, minder leuk voor de kijker. Want na de veelbelovende premisse moeten plotseling alle puzzelstukjes een consistent geheel gaan vormen. Eeuwig zonde dat de film met vergezochte verklaringen uit de bocht vliegt. De scenarioschrijvers hadden minder moeten kijken naar The Others en The Sixth Sense. Dan was The Awakening een originele suspensefilm met efficiënte geluidsband, overweldigende fotografie en uitmuntend acteerwerk.

 

6 januari 2013

 

 
ALLE RECENSIES
 

Misérables, Les

Posted on

***

recensie  Les Misérables

Een musicalster zingt, een acteur acteert

door Karina Meerman

Verfilming van succesvolle musical is een streling voor de ogen, maar lang niet altijd voor de oren. Les Misérables schuwt de grote emoties niet. Nooit. En dat kan heel vermoeiend zijn.

Het boek van Victor Hugo (gepubliceerd in 1862) verhaalt over de donkere tijden tussen 1815 en 1832 met thema’s als wraak, (goddelijke) vergeving, liefde, armoe en revolutie. Met andere woorden: daar komt geen lollige musical van. Regisseur Tom Hooper (The King’s Speech) brengt deze duistere Franse periode visueel mooi tot leven. De keus om zijn sterren ‘live’ te laten zingen was een dappere, maar de vraag is of het voor iedereen even goed werkt.

Jean Valjean (Hugh Jackman) is tot 19 jaar dwangarbeid veroordeeld voor het stelen van een brood. De rechtschapen Javert (Russell Crowe) is zijn opzichter. Eindelijk vrijgelaten, wordt Valjean nog steeds geketend aan zijn verleden. Eens een dief, altijd een dief en door de papieren die hij moet laten zien, krijgt hij geen werk, geen eten, geen onderdak. Een kerk vangt hem op en betekent een ommekeer in zijn bestaan. Hij belooft beterschap aan God en neemt een andere identiteit aan. Javert, die zich opwerkt tot hoofd van de politie, blijft hem echter achtervolgen.

Grote verhalen
De relatie tussen Valjean en Javert is een van de grote verhalen van Les Misérables. Dan is er de tragedie van de mooie Fantine (Anne Hathaway), die probeert te zorgen voor het meisje Cosette (Isabelle Allen), maar aan lagerwal raakt. De tijd verloopt en zo komen we bij de liefde tussen de volwassen Cosette (Amanda Seyfried) en Marius (Eddie Redmayne), in een tijd van revolutie. Het verhaal eindigt met een veldslag om de barricaden, de liefde en de rechtvaardigheid.

Recensie Les Misérables

Les Misérables is de verfilming van de succesvolle musical die al dertig jaar volle zalen trekt. Zestig miljoen mensen hebben de theaterproductie inmiddels gezien. Misschien koos Hooper daarom voor klinkende namen om de hoofdrollen te vertolken in zijn film. Maar ook al kunnen acteurs zingen, dat betekent niet dat ze musicalsterren zijn. Zo heeft Jackman een vibrato in zijn stem, die als je daar niet van houdt, behoorlijk op de zenuwen gaat werken. Crowe mist de woede en de passie die hij met zijn uiterlijk wel kan overbrengen. De Cosette van Isabelle Allen is een engeltje om te zien en horen, maar de volwassen Seyfried (Mamma Mia!) heeft een hoge trilstem, als het vogeltje dat kwetterend neerstrijkt op de hand van Disney’s Sneeuwwitje. In Shrek zit diezelfde scène, maar daar ontploft het beestje. No such luck in ‘Les Mis’.

Broodnodige verlichting
Is het dan allemaal leed en ellende? Nee, broodnodige verlichting komt van het duo Sacha Baron Cohen en Helene Bonham Carter, als louche herbergier en diens echtgenote. De jonge Daniel Huttlestone is aandoenlijk als het straatschoffie Gavroche en muscialzangeres Samantha Barks is een loepzuivere Eponine. En Anne Hathaway maakt indruk, zeker met haar vertolking van het klassieke ‘I dreamed a dream’. De lange close-up drukt iedereen met zijn neus op haar pijn. Hooper haalt deze truc ook uit bij Valjean’s eerste solo in de kerk. We zullen het voelen! En dat is misschien wel het echte pijnpunt van deze film: zangers die ook acteren, zijn iets anders dan acteurs die ook zingen. Een musicalster zingt. Een acteur acteert. We hoeven de tranen niet altijd te zien, zolang we ze in de stem horen.

 

3 januari 2013

 
ALLE RECENSIES

Seven Psychopaths

Posted on

****

recensie  Seven Psychopaths

Meer lagen dan de sjiekste bruidstaart

door Karina Meerman

Stel dat Quentin Tarantino en Danny Boyle het op een zuipen hadden gezet en samen een filmscript hadden bedacht, dan had het resultaat Seven Psychopaths kunnen zijn. Regisseur Martin McDonagh (In Bruges) presteerde het in zijn eentje.

‘Eén alcoholistische schrijver en zijn gestoorde vrienden’ bekt minder lekker maar dekt ook de lading van Seven Psychopaths. De trailer doet vermoeden dat het om zeven personages gaat met een gelijkwaardige rol, die ergens in het verhaal toch wel samen zullen komen. Niet echt. Een paar van hen verdwijnt eigenlijk weer net zo snel als ze verschijnen en samenkomen – tsja. Als je een schema zou proberen te maken van de verbanden tussen de verhaallijnen in deze film, dan kwam er een heel warrig tekeningetje uit. Maar wel een heel komische tekening. Het gevatte script doet een hoop zijpaden vergeven en is in feite de ster van deze film.

Seven Psychopaths

Shih Tzu Bonnie
De grote lijnen dan maar. Colin Farrell speelt de Ierse Marty, een zware drinker die een filmscript probeert te schrijven. Zijn beste vriend Billy (een fantastische rol van Sam Rockwell) helpt hem daarbij, maar op een manier die je je grootste vijand niet toewenst. Marty wil een verhaal maken over zeven psychopaten en Billy adviseert hem hierin, met name door echte psychopaten in Marty’s leven te brengen. Een van hen is de gestoorde maffiabaas Charlie, gespeeld door een wijdogige Woody Harrelson, tevens eigenaar van Shih Tzu Bonnie.

Billy en zijn maat Hans (Christopher Walken) ontvoeren (‘lenen’) honden, die ze dan terugbrengen zodra er een beloning voor ze is uitgeloond. Dan kidnapt (‘leent!’) Billy de Mogwai-achtige Bonnie. Charlie is ontroostbaar. De kille moordenaar houdt meer van zijn hond dan van wie dan ook en baant zich een bloederig pad naar zijn geliefde pluizenbol.

De psychopaat met het konijn
Naast de vriendschap tussen mannen en de liefde tussen man en hond, spelen nog wat andere verhaallijnen, zoals die van ‘de psychopaat met het konijn’ (Tom Waits), een wraakzuchtige Vietnamees (Long Nguyen) en de zoektocht naar innerlijke vrede (je verzint het niet).

Seven Psychopaths

Het mooiste is dat de psychopaten zelf natuurlijk niet door hebben hoe gestoord ze zijn, maar ze zien dat wel aan een ander. Hoe anders kan je – met pistool in de hand – je maat verwijten dat hij iets aan zijn drankprobleem moet doen want ‘van te veel drinken ga je dood’. Het geeft Colin Farrell in ieder geval genoeg gelegenheid om die energieke wenkbrauwen te laten acteren.

Je meest angstaanjagende vrienden
Seven Psychopaths is een film in een film, een plakboek met anekdotes van je meest angstaanjagende vrienden. Het voelt als een privé-project van regisseur McDonagh, maar eentje waar je als kijker gelukkig wel deelgenoot van gemaakt wordt. De mannen in de film zijn hilarisch. De vrouwen: daar hebben Billy en Hans zelf kritiek op, wanneer ze Micky helpen met zijn filmscript. Billy vat het wel goed samen: ‘Je kunt geen dieren vermoorden in films, maar wel vrouwen.’ Niet dat McDonagh zich daartoe beperkt. Wie In Bruges heeft gezien, weet dat.

Al met een al een fijne duistere film, met meer lagen dan de sjiekste bruidstaart. Een extra ster voor de openingsdialoog van de film, ook omdat die blonde engerd (Michael Pitt) uit Boardwalk Empire hier dan eindelijk zijn verdiende loon krijgt.

 

8 december 2012

 
ALLE RECENSIES

Anna Karenina

Posted on

****
recensie Anna Karenina
Onderdrukte verlangens in prachtig kostuumdrama

door Eva Baaren

Sint Petersburg, 1874. Een getrouwde vrouw binnen de Russische high society valt voor een jonge legerofficier en gaat langzaam maar zeker haar ondergang tegemoet. Anna Karenina toont op meesterlijk filmische wijze de schrille contrasten tussen liefde, lust en maatschappelijke status.

Als Anna Karenina (Keira Knightley), echtgenote van de gerespecteerde minister Alexis Karenin (Jude Law), tijdelijk naar Moskou vertrekt om haar zus te bezoeken, ontmoet ze op het station de aantrekkelijke legerofficier Aleksej Vronsky (Aaron Taylor-Johnson), die vastbesloten met haar mee terug reist naar Sint Petersburg. Nadat de vonk daar ten overstaan van vrienden en familie tijdens een feestje in alle hevigheid overslaat, verandert het lot van Karenina drastisch en voorgoed.

Anna Karenina

Elitair leven als toneelstuk
Van een kostuumdrama mag je verwachten dat aan decor en aankleding veel aandacht is besteed. In Joe Wright’s (Pride & Prejudice, Atonement) verfilming van Tolstoj’s gelijknamige roman dienen de decors vooral een symbolisch doel. De ontmoetingen tussen Karenina, haar vrienden en kennissen zijn grotendeels in een oud theater, waar het geluk van welvarend Sint Petersburg op zichzelf niet meer is dan een façade.

Achter in het theater biedt één van de muren toegang naar het wijde platteland waar het tsaristische regime, armoede en koude winters heersen. Maar ook is hier ruimte voor eerlijke liefde, humor en vrijheid waar niet alleen Karenina naar op zoek is. Wrights keuze voor symbolische decors en de manier waarop ze vaak subtiel in elkaar overlopen, zorgt voor een verbeelding van scherpe maatschappelijke contrasten die de film maakt tot een waardevolle aanvulling op het boek.

Anna Karenina

Zelfbeschikking
Anna Karenina is niet alleen een liefdesverhaal in 19e-eeuws Rusland. De film roept ook een tijdloze vraag op over zelfbeschikking van de mens binnen een context van sociale druk en onderdrukte verlangens. De uitwerking van de karakters draagt hieraan sterk bij, omdat die niet volledig uitnodigt tot identificatie, maar eerder tot observatie. Zo toont het karakter van Karenina zowel passie als hysterie, en is de gelatenheid van haar echtgenoot zowel frustrerend als aandoenlijk. Hierdoor blijf je als kijker enigszins op afstand en ontstaat er verwondering over de keuzes van de personages.

De oproep tot verwondering, de uitwerking van de karakters en de bijzondere decors maken van Anna Karenina een inhoudelijk sterke film rondom een thema dat van alle tijden is.

 

4 december 2012

 
ALLE RECENSIES
 

Cave of Forgotten Dreams

Posted on

*****

recensie  Cave of Forgotten Dreams

Kathedraal uit stenen tijdperk

door Alfred Bos

De Duitse regisseur en documentairemaker Werner Herzog stapt met 3D-camera een Franse grot binnen en toont ons de oudst bekende rotsschilderingen. Een verbluffende ervaring.

De Chauvet-grot in het Franse departement Ardèche, nabij de Franse Alpen, is vernoemd naar een van de drie speleologen (grotvorsers), die op 18 december 1994 een van de grootste cultuurschatten van de mensheid ontdekten. In een verscholen grottencomplex, dat 20.000 jaar geleden door een aardverschuiving afgesloten raakte, vonden ze vele honderden rotstekeningen, sommige 32.000 jaar oud. Tweemaal zo oud als de vroegst bekende wandschilderingen tot dat moment.

cave of forgotten dreams

De grotten zijn sindsdien uitgebreid onderzocht door wetenschappers, maar niet toegankelijk voor publiek. Daarvoor zijn de spelonken, met hun spectaculaire druipsteenformaties en bizarre calsietafzettingen, te kwetsbaar. Ook de afbeeldingen kunnen gemakkelijk worden aangetast door het ademvocht van menselijke bezoekers. Er zijn plannen voor een exacte kopie op schaal die wél open is voor toeristen. Wie daar niet op kan wachten, kan terecht bij de indrukwekkende documentaire van Werner Herzog.

Je hoort de paarden bijna hinniken
Dertigduizend jaar geleden lag een groot deel van Europa onder een reusachtige gletsjer van enkele kilometers dikte. Aan de zuidrand van dat pakijs heerste een toendraklimaat, vergelijkbaar met het noorden van Alaska nu. De Chauvet grot was niet bewoond, maar heeft waarschijnlijk gediend als spirituele pleisterplaats voor de toenmalige mensen, de Cro Magnons (niet te verwarren met de Neanderthalers). Chauvet is een kathedraal uit het stenen tijdperk.

Herzog is goed doordrongen van het belang van de grot en zijn bijzondere boodschap. Chauvet is een tijdcapsule die ons een blik gunt in de belevingswereld van onze verre voorouders. De rotsschilderingen zijn van een ongekende schoonheid; zo levensecht dat je de paarden bijna hoort hinniken, zoals een van de geïnterviewde wetenschappers invoelbaar maakt.

cave of forgotten dreams

Spectaculair reliëf
Herzog draaide zijn documentaire in 2010 met speciale toestemming van de Franse overheid. Hij is eerder getoond op het festival IDFA en als 2D-versie beschikbaar op dvd. Het loont echter om deze 3D-bioscoopversie te gaan zien. Want de kunstenaars van Chauvet maakten op intuïtieve wijze gebruik van het reliëf van de rotswanden; ze schilderden niet op een vlak, maar op een welvende ondergrond. Dat reliëf komt alleen in de driedimensionale versie tot recht en het resultaat is spectaculair.

De regisseur vergelijkt ‘Chauvet’ met rotsschilderingen uit Zuid Afrika en Australië; ook trekt hij lijnen naar de vondst van steentijd-beeldjes in Zuid-Duitsland. Is dit een droge les kunstgeschiedenis, hoofdstuk 1: de oertijd? Nee, allesbehalve. Cave of Forgotten Dreams grijpt je bij de lurven. Dit is geen sciencefiction of surrealisme, maar een virtuele reis door de tijd. Verscholen achter een 3D-bril, in een 21ste eeuwse bioscoop, gebiologeerd staren naar het creatieve werk van 32.000 jaar oude voorvaderen. Hiervoor is 3D cinema uitgevonden.

 

26 november 2012

 
ALLE RECENSIES
 

Few Best Men, A

Posted on

***

recensie  A Few Best Men

De perfecte bruiloft

door Cor Oliemeulen

De orde verstorende perikelen van een stel losbandige vrienden tijdens een vrijgezellenavond en bruiloft zijn allesbehalve origineel. Toch maken de hilarische verwikkelingen van A Few Best Men een onderhoudende klucht.

De Engelse jongeman David (Xavier Samuel) ontmoet op een tropisch vakantie-eiland het Australische meisje Mia en ze worden verliefd. Eenmaal thuis vertelt hij zijn drie beste vrienden dat ze gaan trouwen. De onvolwassen Tom (Kris Marshall), de door liefdesverdriet overmande Luke (Tim Draxl) en de fatterige zeurkous Graham (Kevin Bishop) vliegen met tegenzin naar Australië om daar de bruiloft bij te wonen en als getuigen namens de bruidegom enkele onvergetelijke bijdragen te leveren. De ellende vangt aan als ze de dag voor de bruiloft een met emoties worstelende drugsdealer bezoeken en per abuis diens tas met cocaïne en een vuurwapen meenemen.

A Few Best Men

Hielen likkende senator
David en zijn vrienden maken kennis met de steenrijke ouders van Mia. Vader Jim blijkt een starre, hielen likkende senator, die indruk wil maken op zijn politieke vrienden door het organiseren van de perfecte bruiloft. Maar al te graag ontvluchten ze de etiquette om tijdens hun vrijgezellenfeestje nog eenmaal uit hun dak gaan. Als ze op de ochtend van de bruiloft wakker worden, zijn ze hun nachtelijke escapades totaal vergeten. Zit het gezelschap in The Hangover (2009) opgezadeld met de tijger van Mike Tyson, in A Few Best Men staat het met lingerie, mascara en lippenstift toegetakelde prijsschaap van de senator opgewonden te blaten.

Tot hier moet je nog wennen aan de karakters en dreigt de film te verzanden in clichés en banaliteiten. Maar tijdens de zich snel opstapelende problemen weet de cast zich goed te ontwikkelen en zijn geloofwaardigheid te behouden. Kris Marshall (al goed op dreef in Love Actually, 2003) krijgt alle ruimte om zijn vrienden tot onstuimige en onsmakelijke activiteiten te bewegen in het script van Dean Craig (Death at a Funeral, 2007). De fotografie is mooi, de soundtrack passend, de montage functioneel en de regie bekwaam.

A Few Best Men

Botsende cultuurverschillen
Australiër Stephan Elliott maakte in 1994 de travestietenkomedie Priscilla, Queen of the Desert en drie jaar geleden Easy Virtue waarin een jonge Engelsman met een rijke Amerikaanse trouwt. Hoewel A Few Best Men minder goed is, wordt hierin ook gretig gebruik gemaakt van botsende culturen. Tijdens een speech vertrouwt één van de vrienden de deftige toehoorders zelfs toe dat alle Australiërs afstammen van het gespuis dat vroeger vanuit Engeland op het eiland werd gedumpt.

Van het soort humor moet je wel houden. De dialogen hebben een hoog onderbroekenlolgehalte, terwijl de handelingen variëren van het onvrijwillig naakt poseren met een SM-masker tot het met de arm anaal penetreren van een schaap om opgeslokte bolletjes cocaïne te kunnen traceren. Een onverwacht genot om naar te kijken is Olivia Newton-John. Wereldberoemd als de stoer in leren broek gestoken, maar preutse Sandy in de musical Grease, steelt ze krap 35 jaar later de show als de aanvankelijk elegante en ingehouden senatorenvrouw die volkomen los gaat na de nodige drank en drugs.

 

9 oktober 2012

 
ALLE RECENSIES
 

You Instead

Posted on

**

recensie  You Instead

Tot elkaar veroordeeld

door Cor Oliemeulen

Als je houdt van muziekfestivals levert You Instead ongetwijfeld een gevoel van weemoed en herkenning op. De perikelen van een Amerikaanse zanger en een Engelse zangeres, die letterlijk aan elkaar geketend een etmaal met elkaar moeten doorbrengen, zijn echter wel magertjes en voorspelbaar.

Het is een aardig idee van regisseur David Mackenzie om het driedaagse Schotse festival ‘T In The Park’ als decor van zijn jongste romantische komedie te gebruiken. Het uitgangspunt is al even origineel. Adam (Luke Treadaway), de helft van het elektronische popduo The Make, krijgt op het festivalterrein ruzie met Morello (Natalie Tenan), zangeres van de punky meidengroep The Dirty Pinks. Nadat een religieuze beveiligingsmedewerker tevergeefs het opstootje probeert te sussen, slaat hij de twee kemphanen samen in één paar handboeien en verdwijnt met de sleutel in de menigte.

Recensie You Instead

Chaotische entourage
Tussen 85.000 bezoekers in een chaotische entourage van podia, tenten, kermisattracties, drank, regen en modder zijn ze veroordeeld tot elkaar. Aanvankelijk kunnen ze elkaars bloed wel drinken, maar natuurlijk ervaren ze gemeenschappelijkheid en intimiteit. Praktische zaken als toiletbezoek, douchen, omkleden, slapen en vrijen met hun eigen partners zorgen voor hilariteit en verbondenheid – ook in overdrachtelijke zin. Maar een consistent plot en een soepele montage zijn in You Instead jammer genoeg ver te zoeken.

De film is licht verteerbaar, onderhoudend en grappig door het opvoeren van typetjes in realistische situaties. Maar de grote makke is dat het geketende stel teveel figureert in plaats van uitblinkt. Gelukkig raken de makers zo nu en dan de gevoelige snaar waarbij romantiek en drama samensmelten. En de noodgedwongen duo-uitvoering van Tainted Love  is ronduit aanstekelijk. Dit neemt niet weg dat een film met een dergelijke interessante premisse meer voorbereiding, een groter budget en een sterker scenario had verdiend.

 

30 juni 2012

 
ALLE RECENSIES

Dangerous Method, A

Posted on

****

recensie  A Dangerous Method

Geboorte van de psychoanalyse 

door Cor Oliemeulen

De intellectuele driehoeksverhouding tussen Carl Jung, zijn idool en latere rivaal Sigmund Freud en Jungs psychiatrische patiënt, maîtresse en collega Sabina Spielrein biedt een sfeervolle praatfilm met topcast.

Met A Dangerous Method gooit David Cronenberg het over een totaal andere boeg. Hij werd bekend met horrorfilms (Videodrome, The Fly) en brak bij het grote publiek door met thrillers (A History of Violence, Eastern Promises). Fans van de Canadese regisseur moeten het ditmaal doen met slechts twee masochistische scènes: een vrouw wordt hard op haar billen geslagen.

Diagnose hysterie
Het gewillige slachtoffer is Keira Knightley die in 1906 als Sabina Spielrein, dochter van een Russische zakenman, hevig tegenstribbelend wordt afgeleverd bij de Burghölzli-kliniek in Zürich. Diagnose hysterie. Psychiater Carl Jung (Michael Fassbender: Hunger, Shame) moedigt haar aan te spreken over zaken waarover je normaliter niet spreekt, omdat die bijvoorbeeld pervers worden gevonden. Dat de woorden aanvankelijk nog moeilijk uit haar mond komen, zie je door haar rollende ogen en spastische trekken met de kin. Jarenlange therapie en tijdelijke seksuele omgang met de patiënte zorgen voor genezing. Sabina Spielrein wordt uiteindelijk zelf ook psychiater.

A dangerous method

Oostenrijker Carl Jung kijkt erg op tegen Zwitser Siegmund Freud (Viggo Mortensen in zijn derde opeenvolgende samenwerking met David Cronenberg). In de opvatting van de psychoanalyse streeft de mens primair naar lustbeleving. Jung heeft vanaf het begin zijn twijfels over Freuds denkbeeld dat neurosen allemaal te herleiden zouden zijn tot seksuele trauma’s of verdringing. Jung wil niet tegen de patiënt zeggen: ‘dit is nu eenmaal hoe u bent’. Hij probeert mensen te laten zien wat ze kunnen worden. Bovendien vindt hij Freuds droomanalyse gevaarlijk. Als de relatie Jung-Freud op gespannen voet komt te staan, is Spielrein intermediair tegen wil en dank.

Waanvoorstelling
Freud zegt niet voor God te willen spelen. ‘De wereld is zoals ze is: begrijpen en accepteren is de weg naar geestelijke gezondheid. Wat voor nut heeft het om de ene waanvoorstelling in de andere te veranderen?’ Freud is teleurgesteld in Jung omdat hij in hem zijn opvolger zag. De verwijdering van zijn idool en het zoeken naar de juiste methodiek gaan ten koste van Jungs eigen geestelijke gesteldheid. Collega-psychiater Otto Gross (Vincent Cassel: Public Enemy Number One, Black Swan, Irréversible), die op last van zijn vader in de kliniek wordt behandeld voor zijn immorele seksuele gedrag en openlijke losbandigheid, is een verrijking van de vertelling. Hij maakt Jungs handelen broodnodig impulsiever.

A dangerous method

Het geweldige script van Christopher Hampton (Dangerous Liaisons, Atonement) is een bewerking van zijn eigen toneelstuk The Talking Cure (2002) dat hij baseerde op het non-fictieboek van John Kerr, A Most Dangerous Method (1993). Brieven van de drie hoofdpersonen dienen als bronmateriaal voor de dialogen en enscenering van de film. In die tijd schreven intellectuelen niet alleen wat ze dachten, maar ook wat ze zeiden, droegen, aten en droomden. Dat maakt A Dangerous Method bijna een docudrama en geschiedenisles. Cronenberg filmde op authentieke locaties in Wenen, waaronder in Freuds woonruimte. Hampton achterhaalde zelfs welke sigaren Freud rookte en hoeveel. De beelden zijn pittoresk, kleurrijk en ademen een impressionistische sfeer. In al hun vredigheid contrasteren ze met het woelige menselijke brein.

Weinig interesse in eigen psyche
Het schrappen van psychoanalyse uit het basispakket maakt de medische beschouwing over de menselijke geest niet minder fascinerend. Jung en Freud hebben weinig interesse om hun eigen psyche en onderlinge handelswijze aan een analyse te onderwerpen. Net als Spielrein zijn zij op hun manier hysterisch. Een typerend en grappig voorbeeld is als beide heren samen met de boot naar Amerika gaan om lezingen te houden en Jung tegen Freud zegt: ‘Ga jij maar die kant op, ik reis eersteklas.’

 

15 maart 2012

 
ALLE RECENSIES