Categorie: AMERIKA

Place Beyond the Pines, The

Posted on

****

recensie  The Place Beyond the Pines

Saga in drie aktes over vaders en zonen

door Karina Meerman

Regisseur Derek Cianfrance introduceert Handsome Luke door middel van krachtige beelden. Misdaaddrama over een aanvankelijk onverschillige stuntrijder die worstelt met het vaderschap en de wet.

In het onafgebroken openingsshot van ruim drie minuten zien we een jonge man, vaardig met een mes, een mooi lijf bedekt met tatoeages. Hij bereidt zich ergens op voor in een armoedige trailer. Gaat naar buiten. Trekt, wandelend langs schreeuwerige kermistenten zijn versleten T-shirt aan en een opvallend leren jack. Steekt een sigaret op. Negeert de enthousiaste fans en stapt op zijn motorfiets voor een dodelijke stunt met drie man in een metalen bol. Heeft deze man wel emoties?

Tot de dam breekt
Wanneer het verhaal van Handsome Luke zich ontrafelt, laat Ryan Gosling steeds iets meer zien van de innerlijke wereld van deze rondreizende kermisklant. Mooi ingehouden spel, waardoor we meer vermoeden dan we te zien krijgen. Alsof de ingehouden frustraties naar buiten sijpelen, tot een stroom, tot de dam breekt. Net als in Drive.

De verandering begint wanneer Luke ontdekt dat ex-vriendinnetje Romina (Eva Mendes) zwanger van hem was en een kind heeft. Dan laat Gosling de onverschilligheid gedoseerd varen. Luke wil bij zijn zoon zijn, maar met zijn goede bedoelingen ontwricht hij het leven van Romina en haar man Kofi (Mahershala Ali). Luke denkt dat geld alles zal oplossen en hij besluit banken te gaan beroven. Op een cruciaal moment kruist zijn pad dat van politieagent Avery (Bradley Cooper), zelf jonge vader. De focus van het verhaal verschuift. De tweede akte begint.

Vaderschap en criminaliteit
The Place Beyond the Pines is veel meer dan een film over een jonge man die worstelt met het vaderschap. Zowel de crimineel als de agent voelen verantwoordelijkheid voor hun kroost, alleen hun aanpak verschilt. Ook de zoons hebben hun verhaal te vertellen en de invloed van hun vaders is bepalend in hun leven. Dit zien we in de derde akte.

Recensie The Place Beyond the Pines

De film stelt vragen over de nuances tussen goed en kwaad. Wat maakt een goede vader? Als een man uit liefde uit misdaad pleegt, is dat dan recht te praten? En is een politieagent die eerlijk wordt met als enig doel zijn eigen ambitie, een goed mens? De personages in The Place Beyond the Pines voelen stuk voor stuk echt. Ze worden geconfronteerd met gebeurtenissen waarna ze een keus moeten maken. En die keuzes hebben consequenties, zoals altijd. De vraag is: in hoeverre zijn we bereid die te dragen? En kunnen we die consequenties wel overzien?

In rook gehuld
En zo glijdt in 140 minuten het leven van Luke en Avery aan het oog voorbij. Soms leven we mee, soms beschouwen we op afstand. De kracht van de opening wordt niet echt meer herhaald en de film vertraagt richting het einde. Dat is jammer, maar misschien ook een consequentie van Cianfrances keuze om vroeg in het verhaal een fikse plotwending voor te schotelen.

De enige werkelijke ergernis is dat het eerste deel van de film letterlijk in rook is gehuld. Luke en zijn vriend Robin (een uitstekende Ben Mendelsohn) zijn nooit zonder peuk, maar vooral Gosling is geen echte roker. Dat is uiteraard prijzenswaardig voor de man zelf, maar ziet er op het scherm raar uit. Misschien dat het niet-rokers niet opvalt en zijn voor hen de van de lip bungelende filtersigaretten niet meer dan een tijdsbeeld.

 

5 april 2013

 
ALLE RECENSIES

Croods, The

Posted on

***

recensie  The Croods

Aaibaar gevaar en gevaarlijke aaibaarheid

door Ralph Evers

In de nieuwe creatie van Dreamworks is maar weinig wat het lijkt. Schattige, bonte vogeltjes vreten in luttele seconden een walvis kaal en vervaarlijk lijkende sabeltandtijgers blijken de voorouders van onze luie huiskat.

Het avontuur begint wanneer Iep, de puberende dochter van vader Grug, op een nacht uit de grot ontsnapt. Hierbij breekt ze de belangrijkste regel van haar vader: het is goed om bang te zijn. En: de grot is de enige veilige plek. Haar nieuwsgierigheid wordt gewekt door een kleine ‘zon’. Niet veel later ontmoet ze Guy, een jongen die het vuur meester is en weet heeft van de wereld. Hij leeft niet meer in grotten, want van die tunnelvisie en duisternis word je niet wijzer.

The Croods

Daarbij zijn grotten gevaarlijk, nu de wereld op springen staat. Met zijn avontuurlijke inborst weet hij het hart van Iep te stelen. Wanneer door omstandigheden de rest van Ieps familie noodgedwongen op pad moet, omdat hun grot aan puin gaat, vallen ook zij al gauw voor de charmes van Guy. Behalve dan Grug, die blijft vasthouden aan zijn regels, die hem en zijn familie zo lang bescherming boden.

Dageraad van de mensheid
We tekenen de dageraad van de mensheid en ook de aarde is nog maar net ontwaakt in nieuw leven. In tegenstelling tot de protectionistische aard van de holbewoners trekken de continentale platen er op uit. Gevolg? Aardverschuivingen, vulkaanuitbarstingen, vluchtende dieren, chaos en paniek. Guy houdt zijn hoofd koel, dus Grug ook. De twee kemphanen houden de energie in de film levendig en zorgen voor de nodige kolderieke situaties.

The Croods

De tocht die de Croods hebben te maken breekt met het leven in de grot. De tijden van duisternis zijn voorbij, nieuw inzicht ontwaakt zich letterlijk in de zonovergoten nieuwe wereld. Tegelijkertijd wordt de familie, die jaren in angst geleefd heeft, overdonderd met nieuwe indrukken waarmee ze uit de voeten moeten zien te komen. Het geklungel van de familie levert dan ook lekker veel grappen op. Met een beetje pech zie je dan al de vervolgfilms aankomen. Wees gerustgesteld dat de luiaard in deze film een leukere rol speelt en dat de mammoeten vooral lomp en roekeloos zijn.

Heerlijk en komisch
We krijgen met The Croods een heerlijk en komisch heldenverhaal. De verplichte emoties in Amerikaanse films blijven enigszins achterwege, want ja, die holbewoners waren vooral bezig met overleven. De chemie tussen de personages en hun nieuwe omgeving, die fantasierijk en zinnenprikkelend weergegeven is, werkt goed. De film kent een hoge grapdichtheid en de humor is ‘Britser’(dank je wel, Cleese!) Naast slapstick is er voldoende ruimte voor running gags. Een zeer geslaagde running gag is de schoonmoeder Grannie, die met haar bijtende sarcasme Grug menigmaal tot het uiterste tergt. Zo is The Croods een film waarvan jong en oud kan genieten.

 

27 maart 2013

 

 

ALLE RECENSIES

 

Late Quartet, A

Posted on

***

recensie  A Late Quartet

Meer dialoog dan muziek

door Karina Meerman

Een winters New York en een opus van Beethoven als achtergrond voor een melodrama met grote en kleine emoties in de wereld van de klassieke muziek.

Het wereldberoemde strijkorkest The Fugue speelt al 25 jaar samen. Cellospeler Peter Mitchell (Christopher Walken) is de oprichter van het kwartet. Daniel Lerner (Mark Ivanir) speelt de eerste viool, Robert Gelbart (Philip Seymour Hoffman) tweede viool en is getrouwd met altvioolvirtuoos Juliette Gelbart (Catherine Keener). Het kwartet is perfect op elkaar afgestemd, instrumentaal en emotioneel. Voor hun zilveren jubileum bereiden ze zich voor op het spelen van Beethovens Opus 131, een legendarisch stuk in zeven bewegingen. De moeilijkheid ligt ook in de lengte, want wanneer instrumenten lang samenspelen, raken ze ontstemd en daarmee moet je rekening houden tijdens het spelen zodat dit niet opvalt.

A Late Quartet

Parkinson
Het is een mooie metafoor, uitgesproken in het begin van de film, voor de spanning die ontstaat wanneer Peter Mitchell te horen krijgt dat hij de ziekte van Parkinson heeft en zijn loopbaan als muzikant ten einde komt. Met het aanstaande vertrek van de pater familias komt ook de toekomst van The Fugue in gevaar. Wie gaat Peter vervangen? Is dat wel mogelijk? Hoe lang kan hij nog spelen? Is zijn vertrek misschien reden om alles om te gooien? Onderhuidse spanningen van jaren komen naar boven en de kijker wordt deelgenoot van de ontwrichting van een muzikale familie. Iedereen zoekt zijn heil buiten de paden die zij al 25 jaar bewandelen, terwijl de dochter van Robert en Juliette, twintiger Alexandra (Imogen Poots), nog wat extra olie op het vuur gooit.

Muzikanten mopperen op A Late Quartet: de manier waarop de acteurs hun muziekinstrumenten behandelen zou niet overeen komen met het echte werk en Beethovens Opus 131 krijgt onvoldoende aandacht. Wie zich daar niet aan stoort, kan zich volledig concentreren op de dynamiek tussen de hoofdrolspelers en hun reactie op het nieuws van Peters ziekte.

Draai om de oren
Christophen Walken is ontroerend in zijn strijd om te gaan met verlies en Mark Ivanir smeult met ingehouden passie. De film heeft sterren van kaliber, maar soms is het lastig geloven dat de personages elkaar al 25 jaar innig kennen: de muziek moet hen volledig hebben opgeslokt, dat er nog zoveel ruimte is voor naïeve reacties en kinderachtige buien. Daniel en de leden van de familie Gelbert verdienen meer dan eens een draai om de oren voor hun gemok en getreiter.

Over één ding zijn de mopperende muzikanten het eens: A Late Quartet geeft een goed beeld van wat het muzikanten kost, willen zij spelen op wereldniveau.

 

25 maart 2013

 

ALLE RECENSIES

Jack the Giant Slayer

Posted on

***

recensie  Jack the Giant Slayer

Vermakelijke remake van Brits volksverhaal

door Joan Gebraad

In 1963 bracht de Amerikaanse regisseur Nathan H. Juran het verhaal Jack and the Bean Stalk tot leven op het witte doek. Vijftig jaar later maakt Bryan Singer een remake met hedendaagse technieken, maar ouderwets filmplezier.

Net als in het origineel, is Jack (Nicholas Hoult) een simpele boerenjongen. Tijdens een trip naar de markt om wat pingels binnen te halen voor zijn oom, ontmoet Jack een monnik op de vlucht die zijn ooms paard ruilt voor een stel bonen. En passent redt Jack ook een dame in nood. Niet zomaar een dame, maar de vrijgevochten prinses Isabelle (Eleanor Tomlinson) die liever op avontuur gaat dan te moeten trouwen met oude sik Roderick (Stanley Tucci). Wanneer Isabelle op een regenachtige dag voor Jacks huis staat en een van de bonen contact maakt met de regen, schiet er een reusachtige bonenstaak uit de grond, Isabella meenemend.

Jack Ryan: Shadow Recruit

Isabelle’s vader (Ian McShane) stuurt een reddingsteam onder leiding van Elmont (Ewan McGregor) de staak in. Boven aanschouwen ze Gantua, waar een stel kannibalistische, schetenlatende en neuspeuterende computeranimatiereuzen hen opwacht. General Fallon (Bill Nigh), gezegend met een tweede minihoofd (stem van John Kassir) en leider van dit rapalje, is vastbesloten Isabelle, Jack en zijn maten te verorberen. Ze belanden dan ook als tapasingrediënt in de keuken. Ondertussen heeft Roderick macht over de reuzen vergaard. Hij wil met een leger reuzen de macht grijpen.

Singer just wants to have fun
Wat Jack the Giant Slayer aangenaam maakt is dat regisseur Bryan Singer (X-men) de film duidelijk met plezier heeft gemaakt. Dit uit zich onder meer in de mooie landschapsanimaties en digitale reuzen. Soms doet de film hierdoor aan The Lord of the Rings denken. Dit geldt ook voor de gevechten met hordes heldhaftige zwaardvechters, kruisbogen met brandende peilen en hongerige reuzen.

Verder bevat de film een dosis humor. Naast wat platte grappen zoals scheten latende en neuspeuterende reuzen en venijnige opmerkingen van onder meer Roderick en zijn maffe schildknaap, verwijst Singer – soms heel subtiel – naar allerlei films en verhalen. Wie goed oplet, hoort in het begin van de film een toneelspelende dwerg zeggen: ‘Guantua is where we lay our scene.’

Jack Ryan: Shadow Recruit

Elmont, de reuzendoder
Wat Jack the Giant Slayer ook overeind houdt, is de goede casting. Hierdoor is het minder erg dat de verhaallijn wat dunnetjes is. Jammer is dat de belangrijkste personages niet sprankelen. Prinses Isabelle lijkt niet echt een functie te hebben. De romance tussen Jack en Isabelle krijgt weinig aandacht. Personages als Roderick en Elmont stelen de show. Het was uiterst aangenaam geweest als Elmont een groter aandeel in de film had gekregen. Naast McGregor – let op de close-ups van zijn in details gestylede snor – is Hoult een muurbloempje.

Jack the Giant Slayer  is de zoveelste film in de trend van sprookjesreanimaties als Alice in Wonderland, Red Riding Hood, Snow White and the Huntsman en is zeker niet de slechtste. Singers plezier en goede casting verzekert de bioscoopganger van twee uur vermaak.

 

20 maart 2013

 
ALLE RECENSIES

Hitchcock

Posted on

***

recensie  Hitchcock

Hoe fameuze regisseur ons het slasher-genre gaf

door Alfred Bos

Psycho is de beroemdste en meest succesvolle film uit het omvangrijke oeuvre van de even omvangrijke Hollywood-legende Hitchcock. De gelijknamige film vertelt hoe Hitch en diens vrouw Alma reputatie en villa-met-zwembad op het spel zetten om een tegendraads idee te verwezenlijken. Hollywood gruwde, het publiek smulde. En het is (bijna) allemaal waar gebeurd.

Psycho (1960) is een van de meest legendarische films ooit gemaakt. De douchescène, begeleid door de ijzingwekkende violen van filmcomponist Bernard Herrmann, is iconisch. Het verhaal – gebaseerd op de gelijknamige roman van Robert Bloch, naar de levensgeschiedenis van de necrofiele moordenaar Ed Gein – breekt met conventies: welke regisseur laat zijn leading lady al na dertig minuten vermoorden? Het Hollywood establishment moest er niets van hebben en de filmcensuur uiteraard ook niet, maar Hitch zette met eigen geld door en werd door het publiek beloond. Psycho maakte hem financieel onafhankelijk.

Hitchcock

Alfred Hitchcock is 59 jaar oud en een zwaargewicht als in de zomer van 1959 zijn meesterwerk North by Northwest in première gaat. De gevierde regisseur staat op de piek van zijn kunnen en zijn macht. Maar hij verveelt zich, wil zichzelf niet herhalen en ziet een uitdaging in de verfilming van een pulproman over een gestoorde moordenaar. Verwarring bij Hitchs assistenten en de bazen van de filmstudio’s waarvoor hij werkt. Alleen zijn agent en zijn vrouw Alma steunen hem onvoorwaardelijk.

Dodelijk understatement
Deze debuutfilm van de net als Hitch in Londen geboren, maar in Hollywood werkende regisseur Sacha Gervasi (hij maakte eerder een documentaire over heavy metalband Anvil) zoomt in op de relatie tussen de gevierde maar eigenzinnige regisseur (gespeeld door Anthony Hopkins) en diens wederhelft, een verrukkelijke rol van Helen Mirren. Het echtpaar is onmiskenbaar Brits, zoals blijkt uit de spitsvondige dialogen tussen de echtelieden, waarin Alma zich de kampioene van het dodelijke understatement toont. Hitchcock  vertelt een stukje filmgeschiedenis, maar is vooral een acteursfilm. De Anthony Perkins (schurk in het origineel) van James D’Arcy is griezelig echt.

Al draait Hitchcock  om Hitchcock, de ware held van deze film is Alma Reville, die uit de schaduw treedt van haar legendarische echtgenoot. Ze is Hitchs klankbord, met een scherp oog voor continuïteitsfouten, en heeft zelf vele filmscripts geschreven of bewerkt. Terwijl Hitch zich op zijn Psycho-project stort, helpt Alma een bevriende maar niet bijster getalenteerde schrijver (Whitfield Cook, gespeeld door Danny Huston op zijn gladst) zijn script te polijsten. Wanneer Hitch ziek van stress op bed ligt, neemt ze zijn rol op de studiovloer over en trekt de gestrande verfilming vlot.

Hitchcock

Droomscènes
De regisseur die beroemd is geworden door de schaduwkant van de mens in zijn films centraal te stellen, heeft zelf ook rare trekjes. Hij fantaseert over zijn leading lady (Scarlett Johansson in de rol van Janet Leigh, de oorspronkelijke hoofdrolspeelster van Psycho) en meent dat Alma vreemd gaat met ‘Whit’. Die donkere fantasieën worden verbeeld in droomscènes waarin Hitch praat tegen Ed Gein. Bepaald geestig is de wijze waarop Hitch de filmcensuur – die zelfs iets tegen toiletpotten heeft – buitenspel weet te zetten.

Hitchcocks spel met fantasie en werkelijkheid wordt op merkwaardige wijze gespiegeld in deze film-over-een-film. De kern van het verhaal is historisch correct; de decors, kostuums en filmsets roepen de laatste gloriejaren van het klassieke Hollywood in herinnering; de verlate erkenning voor de rol die Alma Reville heeft gespeeld in de loopbaan van de Master of Suspense is terecht. Maar het beste moment van Hitchcock, wanneer Hitch tijdens de première van zijn Psycho in de bioscooplobby Herrmanns strijkers bij de douchescène dirigeert, is pure fantasie. Want het blijft film.

 

13 maart 2013

 

ALLE RECENSIES

Bullet to the Head

Posted on

**

recensie  Bullet to the Head

Veel geweld, beetje humor

door Simone Vogel

In Bullet to the Head zien we Sylvester Stallone op zijn best. Het spelen van de bad boy gaat de routinier goed af. Hoewel het verhaal niet origineel is, heeft de film een hoge amusementswaarde.

Huurmoordenaar Jimmy Bobo (Stallone) en zijn partner Louis Blanchard (Jon Seda) gaan geen opdracht uit de weg. Op een avond wordt het tweetal in de val gelokt door een collega, Keegan (Jason Mamoa). Blanchard overleeft de hinderlaag niet. Bobo zint op wraak. In zijn zoektocht naar de moordenaar van zijn partner, stuit hij op agent Sung Kang (Jason Kwan), een New Yorkse wetsdienaar die ook op zoek is naar Keegan. De natuurlijke aartsvijanden gaan verder als duo.

Bullet to the Head

New Orleans
Hoewel het script van de film gebaseerd is op een boek, is het niet iets dat nooit eerder is vertoond. Antihelden en ongebruikelijke duo’s doen het goed op het witte doek.  Het is een verademing om een setting te zien in New Orleans. Regisseur Walter Hill (48 Hours, Streets of Fire) is groot fan van de stad van de jazz. New Orleans staat ook bekend vanwege zijn corruptie. Deze schimmigheid voegt een extra dimensie toe. Je weet nooit precies wie goed is of slecht. De rustige voice-over van Stallone draagt bij aan een prettige sfeer. Iets wat je niet direct verwacht bij een film die qua geweld en rond spattend bloed niet onderdoet voor een Tarantino.

Bullet to the Head is een film met een goed uitwerkte verhaallijn, al is hij niet erg origineel. Stallone steelt de rol als antiheld, terwijl Kwan de ‘eind goed al goed’-moraal hooghoudt . Met veel geweld en hier en daar een grap of kwinkslag, onderscheidt de film zich nauwelijks van zijn soortgenoten. Het gebrek aan regietempo is af en toe pijnlijk duidelijk. De gewelddadige actie verhult nauwelijks de montagefouten.

Bullet to the Head

Sixpack
Je kunt je afvragen hoeveel mensen zitten te wachten op een actieheld op leeftijd. De oude hond doet met zijn afgetrainde lichaam en airbrush sixpack gewoon weer hetzelfde trucje. Bullet to the Head had de comeback moeten zijn van de Rocky-acteur. Toch is het de slechtst bezochte bioscoopfilm in 32 jaar met Stallone in de hoofdrol. Dat komt waarschijnlijk door het gebrek aan inhoud en originaliteit in een film waarbij de acteurs de karakters nauwelijks overeind kunnen houden.

 

12 maart 2013

 

 

ALLE RECENSIES

 

Mama

Posted on

***

recensie  Mama

Angstaanjagend zonder apotheose

door Wouter Spillebeen

Andrés Muschietti herwerkte zijn eigen korte film uit 2008 tot Mama, een volwaardige horrorfilm over enge kleine meisjes en de moederfiguur die hen heeft grootgebracht.

Een man vermoordt zijn vrouw en ontvoert zijn dochters van een en drie jaar oud. Hij brengt ze naar een huis in een bos, waar hij zichzelf en ook hen een kogel door het hoofd wil jagen. Een onbekend wezen redt de meisjes op het nippertje. Vijf jaar later worden de kinderen teruggevonden en gaan wonen bij hun oom Lucas (Nikolaj Coster-Waldau) en zijn vriendin Annabel (Jessica Chastain). Maar niet alleen de kinderen zijn teruggekeerd, ze hebben hun ‘Mama’ meegenomen.

Recensie Mama

Mama is een klassiek spookverhaal: een geest doolt rond op zoek naar zielenrust. De film getuigt van genoeg nieuwe ideeën om entertainend te blijven, zoals de psychiatrische insteek en de poging om het onverklaarbare te verklaren, maar het is niet wereldschokkend. Het lijkt wel alsof iedere horrorfilm tegenwoordig minstens één bezeten klein meisje bevat. Dat aspect is eng genoeg om oprechte schrik te veroorzaken en je soms bijna uit je sokken te doen springen.

Schrikmomenten
Op de acteerprestaties valt weinig aan te merken. Jessica Chastain, die dit jaar naast de Oscar voor beste actrice greep, toont dat ze ook haar mannetje staat in films die ver van Zero Dark Thirty verwijderd zijn. Haar vertolking van Annabel is een van de grootste troeven van Mama. Een andere is de sfeer. Die bouwt de film vooral in de eerste helft. De kijker wordt vaak op het ongemak gesteld, zoals het moet.

Er zijn schrikmomenten, maar niet tot verveling en meestal niet op voorspelbare momenten. Toch is de film zeker niet perfect, er zitten gaten in de plot. Zo krijg je geen antwoorden op de vraag hoe de meisjes konden overleven en waarom oom Lucas een zoektocht onderneemt. Hij moet voor het goed van het verhaal gewoon even uit de picture verdwijnen, maar er wordt verder niets mee gedaan.

Domper
Het einde van Mama is een echte domper. Als het ‘spook’ in kwestie niet in beeld komt op een paar glimpen na, vormt de kijker een eigen beeld van het wezen. Wat gemaakt kan worden met computeranimaties is nooit zo eng als hetgeen de kijker zich voorstelt. Dus wanneer in de laatste scènes de Mama-figuur zeer prominent verschijnt, valt alle suspense en angst voor deze mysterieuze entiteit weg. Dat is des te jammerlijk omdat de rest van Mama kwalitatieve en sfeervolle horror brengt.

 

2 maart 2013

 
ALLE RECENSIES

Last Stand, The

Posted on

***

recensie  The Last Stand

Onderhoudende clichéthriller

door Karina Meerman

Neem een mengkom van ongeveer 35 miljoen dollar, gooi daar twee volle handen met clichés in, voeg wat bloederige schietgevechten toe en een heel snelle auto. Sprenkel over het eindresultaat wat oneliners van een verrassend goed opgestrakte en uitgebotoxte Arnold Schwarzenegger.

Zoals bij zoveel actiefilms is het verhaal in The Last Stand dun als toiletpapier. Een aantrekkelijke en krankzinnige drugsbaron ontsnapt uit de handen van de oververmoeide, sympathieke FBI-agent (Forest Whitaker) in Los Angeles, om op ingenieuze wijze de grens naar Mexico over te steken met behulp van een groepje schietgrage stevige jongens. Zij worden aangevoerd door de uitstekende slechterik Burrell (Peter Stormare). In het slaperige dorpje werkt echter sheriff Schwarzenegger, voormalig narcotica-agent, die op eigen wijze de plannen zal dwarsbomen.

The Last Stand

Pensionado
Natuurlijk hoeft een actiefilm zich niet serieus te nemen. Het is grappig dat pensionado Schwarzenegger (65) lollig doet over ouder worden en goed dat hij veel actie overlaat aan zijn jongere – en onervaren – collega’s. De kittige Sarah (Jaimie Alexander), de naïeve Jerry (Zach Gilford) en de getraumatiseerde Afghanistan-veteraan Rodrigo (Frank Martinez) nemen het gros van het ren- en vliegwerk voor hun rekening. De uiteindelijke confrontatie is natuurlijk wel aan de oude man.

Ook in een actiefilm kunnen clichés te ver worden doorgetrokken, tot op het pijnlijke af. Neem de rol van ‘Figgy’ (Luiz Guzmán), de suffige Mexicaanse hulp van de sheriff, die liever lui dan moe is, maar uiteindelijk toch zijn momentje krijgt. De grote verzameling clichéfiguren draagt bij aan het idee dat regisseur Kim Jee-Woon geen keuzes heeft durven maken.

Lachwekkend en pathetisch
Weinig is opvallend of eigenzinnig – met uitzondering van de custom Corvette ZR1 en Johnny ‘Jackass’ Knoxville in de rol van Dinkum, de maffe eigenaar van een munitiemuseum. Schietgevechten gaan te lang door, waardoor ze lachwekkend worden. Een tragisch voorval wordt zo lang gerekt dat het pathetisch wordt. Geen idee wat voor film Jee-Woon heeft willen maken, maar hij is onderhoudend voor een fan van Arnie, zoals deze recensent.

 

28 februari 2013

 

ALLE RECENSIES

Hansel and Gretel: Witch Hunters

Posted on

**

recensie  Hansel and Gretel: Witch Hunters

Keihard knallen in latex

door Joan Gebraad

Altijd al afgevraagd hoe het Hans en Grietje is vergaan na het sprookje? In Hansel and Gretel: Witch Hunters zijn de zoete kindertjes getransformeerd in een stel genadeloze, legendarische heksenjagers.

De tijd van knibbel knabbel knuistje ligt ver achter broer en zus. Ze zijn flink getraumatiseerd. Als heksenjagers proberen ze de wereld te ontdoen van wrede heksen. In een negentiende eeuws Duits aandoend dorpje is op mysterieuze wijze een aantal kinderen verdwenen. Hansel (Jeremy Renner) en Gretel (Gemma Arterton) gaan op onderzoek uit en binden de strijd aan met een stel bloeddorstige heksen, onder leiding van opperheks Muriel (Famke Janssen) die de kinderen nodig heeft om zichzelf onschendbaar te maken tijdens een ceremonie van een zeldzame bloedmaan. Wanneer Muriel het later ook nog eens voorzien blijkt te hebben op Gretel wordt de verhaallijn helemaal bizar.

Hansel and Gretel: Witch Hunters

Laten we lekker link gaan doen!
De film moet het dus niet hebben van zijn plot. Actie daarentegen bevat Hansel and Gretel: Witch Hunters genoeg. Bloed en kogels vliegen in het rond. De 3D-effecten benadrukken dit. In strakke pakjes gaan Hansel en Gretel hun tegenstanders te lijf met een wapenarsenaal waar Lara Croft jaloers op zou zijn. Opmerkelijk, omdat alleen verbranding heksen kan elimineren, zo wordt ergens in de film gezegd.

 

Verder overtuigen de personages totaal niet. De chemie tussen broer en zus spat niet van het scherm. De heksen doen eerder denken aan een stelletjes domme, gefrustreerde vampiers met een bloedtekort. De latex outfits en make-up gejat van Slipknot complementeren hun onooglijke voorkomen. De hysterische Bellatrix Lestrange (Harry Potter)  zou ze met één zwaai van haar staf neerhalen.

Hansel and Gretel: Witch Hunters

Edward, waar is Jake?
De makers hebben geprobeerd humor in de film te stoppen, maar vaak zijn de grappen te voor de hand liggend of is de timing net verkeerd. Sommige aspecten zijn best aardig gevonden zoals Hansel die diabetes heeft, omdat de heks hem dwong zich helemaal vol te proppen met snoep. Zo wordt Gretel gered door een goedaardige trol die eigenlijk voor Muriel werkt, maar gecharmeerd van haar is. Zijn naam: Edward. Deze Edward is allesbehalve een knappe, behendige vampier waarbij vrouwen massaal wegzwijmelen.

Hansel and Gretel: Witch Hunters is al met al niet de beste film in zijn genre. Meer aandacht voor het trauma van de hoofdpersonages en betere vormgeving van de heksen, minder hersenloos knalwerk en beter getimede humor hadden deze film aangenamer gemaakt. De film is echter uitermate geschikt voor wie wel van een potje knallen en harde actie houdt. De reden waarom Famke Janssen de rol van Muriel accepteerde is veelzeggend: die nieuwe keuken moest toch ergens van worden afbetaald!

 

24 februari 2013

 

 

ALLE RECENSIES

 

Silver Linings Playbook

Posted on

***

recensie Silver Linings Playbook

Gek is wie gek doet

door Wouter Spillebeen

Silver Linings Playbook is een film over mentale stoornissen, American football, dans en uiteraard: de liefde. Gelukkig is dit geen alledaagse romantische komedie.

Wanneer Pat Jr. (Bradley Cooper) na acht maanden uit een psychiatrisch instituut ontslagen wordt, wil hij alleen zijn vrouw terugwinnen. Hij heeft een plan: sporten om gewicht te verliezen, boeken lezen om haar te tonen dat hij geïnteresseerd is in haar werk en vooral constant een positieve houding aannemen. Er zit namelijk een zilveren rand aan iedere grijze wolk. Al snel wordt duidelijk dat Pat nog niet de mentaal stabiele man is die hij wil zijn en wanneer hij weduwe Tiffany (Jennifer Lawrence) leert kennen gaat zijn toestand van kwaad naar erger. Ook zijn directe omgeving, waar iedereen wel een beetje gek lijkt, werkt zijn plan danig tegen.

Mentale stoornissen
Alledaagse gekkigheid wordt uitgespeeld tegen gediagnosticeerde mentale stoornissen. Pat Jr. mag dan bipolair zijn, zijn vader (Pat Sr., gespeeld door Robert De Niro) lijkt er nog erger aan toe dan hij. Die is ervan overtuigd dat zijn favoriete American Footballploeg alleen kan winnen als zijn zoon supportert met een zakdoek in de ene en de afstandsbediening in de andere hand. Ondertussen laat de depressieve Tiffany zich door iedere man bespringen die maar avances maakt. Wie is hier de echte gek?

Recensie Silver Linings Playbook

Op de acteerprestaties valt nauwelijks iets aan te merken, zoals te verwachten met een cast als deze. Vooral Bradley Cooper brengt de wanhoop van zijn personage tot leven. Robert De Niro speelt op dezelfde manier als altijd en hij doet dat met glans. De interacties tussen de verschillende figuren zijn niet altijd hilarisch, dit is geen bulderlachkomedie, maar altijd op een of andere manier amusant.

Ongewone gedachtegangen
Silver Linings Playbook begint sterk. De ongewone gedachtegangen van de hoofdpersonages illustreren de mentale toestanden die ze proberen te overwinnen. Ondersteund door een heerlijke soundtrack (Led Zeppelin en The Eagles of Death Metal tot Johannes Brahms en Dave Brubeck) zie en voel je levens die ondanks alle verwoede pogingen niet op het juiste spoor geraken.

Jammer genoeg vervalt de derde en laatste akte in alle mogelijke clichés van deze chickflick. Van de worsteling is bijna geen sprake meer en het happy end is van kilometers ver te ruiken. Niet dat dat noodzakelijk slecht is: het is feelgood zonder schroom, toegeven aan de nood van de kijker om met de glimlach naar huis te gaan. Silver Linings Playbook is een atypische romantische komedie met een einde dat enkel dient om de kijker gerust te stellen. Maar laat dat je niet afschrikken. De eerste twee delen maken deze film de moeite waard.

 

23 februari 2013

 
ALLE RECENSIES