Categorie: COR

Beyond the Hills

Posted on

****
recensie Beyond the Hills
Duivelsuitdrijving

door Cor Oliemeulen

Handelen uit naam van het geloof: goed of slecht? In een Roemeens klooster denken ze het antwoord te weten. Het exorcismedrama Beyond the Hills toetst begrippen als liefde, vrije wil en het maken van keuzes.

In een klooster moet je je losmaken van wereldse zaken. Het is essentieel om al je bezittingen af te geven. Liefde voor anderen, geld en aardse verleidingen zijn taboe. Alles wat moet, is je richten op God. Dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan voor Alina (Cristina Flutur), die samen met Voichita (Cosmina Stratan) opgroeide in een weeshuis tijdens de communistische dictatuur van Ceaușescu.

Beyond the Hills

Besmet met westerse zonden
Jaren later, na een mislukt leven in Duitsland, keert Alina terug naar haar Roemeense geboortegrond. Ze is dolgelukkig Voichita weer te zien. Met haar wil ze ergens anders een nieuw bestaan opbouwen, maar er is een probleem. Voichita is non in een Orthodox klooster en heeft een andere roeping. Alina wordt wanhopig en opstandig. De priester ziet haar als bedreiging, besmet met westerse zonden en niet passend in de sobere leefwijze in dienst van God. Uiteindelijk voelt hij zich samen met zijn nonnen gedwongen drastische maatregelen te nemen.

Beyond the Hills (Dupa dealuri) is gebaseerd op een gebeurtenis in 2005 toen een bezoekster van een streng religieus klooster in de oostelijke streek Moldavië werd geconfronteerd met exorcisme. De geestelijken waren overtuigd dat ze was bezeten door Satan; psychische aandoeningen kwamen in hun woordenboek niet voor. Journaliste Tatiana Niculescu Bran gebruikte het gegeven voor twee non-fictie boeken die regisseur Cristian Mungiu inspireerden om de film te maken. Als voorbereiding las hij de lijst van 464 – door de Orthodoxe kerk geformuleerde – zonden.

Er zijn geen schuldigen
Het toevoegen van extra lagen en verhaallijnen leidde tot een ingenieus scenario dat op het filmfestival van Cannes in de prijzen viel. De strijd met emoties van zowel de priester (handelt tegen beter weten in) als de vriendinnen (complexe psychologische verhouding) is invoelbaar en perfect uitgewerkt. Als beloning mochten beide speelfilmdebutanten in Cannes de prijs voor Beste Actrice delen. Over zijn personages oordeelt Cristian Mungiu niet. Hij legt bij niemand de verantwoordelijkheid neer en wijst geen schuldigen aan.

Beyond the Hills

Net als in 4 Months, 3 Weeks and 2 Days (illegale abortus in het Roemenië van de jaren ’80) beslist in Beyond the Hills een man over het lot van twee meisjes. Deze laatste film van Mingiu is dan misschien minder intens, maar minstens zo emotioneel. Een prachtig gefotografeerd relaas, voorzien van een muziekloze soundtrack die zich beperkt tot omgevingsgeluiden, zoals regen, donder en blaffende honden. Het aanvankelijk trage tempo past goed bij het minutieus belichte kloosterleven.

De film doet denken aan Des hommes et des dieux (2010): een lange aanloop met veel Gregoriaans gezang en een overdonderende climax. De kloosterlingen worden weggevoerd en vermoord. In Beyond the Hills ligt het onderscheid tussen goed en slecht veel moeilijker. Behalve als mensen een kapitale fout maken in de naam van het geloof – met de absolute overtuiging dat het de goede zaak dient.

 

19 november 2012

 

MEER RECENSIES

 

Droom en Daad

Posted on

***

recensie  Droom en Daad

Gespleten wil van vergeten dichteres

door Cor Oliemeulen

De moeizame wijze waarop Henriette Roland Holst haar weg zocht in grote politieke en morele dilemma’s vormt het hart van Droom en Daad. Een documentaire die afstand houdt, maar beslist confronteert.

Al in 1979 schreef Annette Apon het scenario voor een speelfilm over Henriette Roland Holst: ‘aankomend dichteres die zich vol idealisme en overgave in de arbeidersbeweging stort’. Gelukkig kreeg de filmmaakster, naar aanleiding van een expositie, een nieuwe kans. Apon ging lezen, bekeek oude foto’s, filmmateriaal en het gastenboek van het zomerverblijf op de Buissche Heide. Het resultaat is een film over de periode 1891-1927 waarin zowel Roland Holst als Nederland een dramatische ontwikkeling doormaken.

Droom & Daad

Van bloeiende bloemen tot uitgebuite fabrieksarbeiders
Jammer genoeg is er geen filmmateriaal van Henriette zelf uit die roerige periode. De kijker is aangewezen op vaak prachtige oude opnames en flarden uit brieven, gedichten, toespraken, boeken en haar nooit voltooide autobiografie. We zien unieke beelden uit de begintijd van de film, eind 19e eeuw, waarin ook schilderkunst en poëzie tot hernieuwde bloei komen. Bloemen die hun blaadjes openen, een rups die vlinder wordt en de kunst van oude ambachten. Met de opkomst van de industrie veranderen de impressies: staatsmijnen, spoorwegen en drukkerijen. Het beeld van de arbeider.

Betrokkenheid met de mens achter de machine krijgt gestalte door filmpjes te stoppen op het moment dat iemand in de camera kijkt om vervolgens in te zoomen op de gezichtsuitdrukking. Historische foto’s zijn voorzien van achtergrondgeluiden van een bibliotheek, een partijcongres en een straat met door elkaar heen krioelende automobielen, rijtuigen, fietsen en koeien. Een foto van Henriette Roland Holst en haar man, kunstschilder Rik Roland Holst, komt volledig tot leven door het gesproken commentaar over hun veelzeggende blikken.

Droom & Daad

Voorvechtster van het socialisme
Het weinige relevante authentieke beeldmateriaal bemoeilijkt de identificatie met Henriette Roland Holst. Toch leert de documentaire een interessante geschiedenisles, opgehangen aan het portret van een strijdbare vrouw die uitgroeide tot voorvechtster van het socialisme. Ze vertaalde het strijdlied De Internationale, onderhield nauwe contacten met buitenlandse revolutionairen als Rosa Luxemburg, Lenin en Trotski, werd communist, leed onder de scheuring in de socialistische beweging en het mislukken van de revolutie in Nederland om uiteindelijk ontgoocheld terug te keren uit Rusland waar ze moest concluderen dat de Communistische Partij al een dictatuur van het land had gemaakt.

‘Mijn wil is diep in mij gespleten, mijn handen weten niet wat te doen en mijn voeten weten niet waarheen te wenden’, schrijft Henriette Roland Holst als haar zoveelste persoonlijke worsteling is begonnen. Terwijl sommige bronnen spreken van periodes van flinke depressies, anorexia en hartkwalen in haar leven, maakt de documentaire slechts melding van ‘veel periodes dat ze moest uitrusten’. Het illustreert dat Droom en Daad liefdevol is gemaakt, met grote bewondering voor de sociale bewogenheid van een bijna vergeten dichteres.

 

17 november 2012

 
ALLE RECENSIES
 

Milo

Posted on

***

recensie  Milo

Twee gezichten

door Cor Oliemeulen

Een jongen vlucht weg uit de verstikkende omgeving van overbezorgde ouders en sluit voor het eerst in zijn leven vriendschap. Milo is een bijzonder verhaal over het verlangen naar een wereld waarin je geen buitenbeentje bent.

De broers Berend en Roel Boorsma, voorheen makers van videoclips en commercials, debuteren veelbelovend met hun speelfilm Milo. Samen met Heather Irmani schreven ze het originele scenario over het 10-jarige titelpersonage dat lijdt aan een zeldzame erfelijke huidaandoening maar zich hiervan niet bewust is. Zijn neurotische ouders wel. Ze voeden Milo extreem beschermend op, omdat ze bang zijn dat de buitenwereld hem zal afwijzen. ‘Altijd als mensen iets negatiefs over je ontdekken, zullen ze je erom veroordelen’, zegt zijn vader. ‘Daarom moeten we altijd uitkijken hoe we ons zelf presenteren.’

Milo

Dikke witte crème
Dit betekent voor Milo (nieuwkomer Lorcan Bonner) dat hij zich elke ochtend moet insmeren met een dikke witte crème. Eerst zijn gezicht en hals waarna zijn Roemeense moeder Nadia (Laura Vasili) hem liefdevol helpt met de moeilijk bereikbare plekken op zijn rug. Het ritueel is bedoeld om zowel de huidafwijking van Milo als de gemoedstoestand van zijn vader Brand (Stuart Graham) beheersbaar te houden. Het gevolg van de strenge leefwijze is dat de jongen nauwelijks contact heeft met andere kinderen. En áls Milo dan een keer lol maakt met zijn buurmeisje krijgt hij direct te horen hoe onverantwoordelijk hij is.

Misschien bedoelt zijn vader het allemaal niet zo slecht. Zo onderbreekt hij zonder morren zijn zonnebankkuur om een prachtige haiku van Milo qua lettergrepen kloppend te maken. Brand is niet alleen autoritair en een betweter, vaak balanceert hij op het randje van ingehouden woede en frustratie die elk moment kunnen vrijkomen. Niets vergeleken met zijn ipod uitzendingen waarin hij een relaxed verkooppraatje houdt voor kleren van bamboeweefsel en andere Feng Shui-producten ‘om je welvaartsomgeving te energetiseren’.

Milo

Hippie
De sfeer in het eigen huis slaat faliekant om als Milo opnieuw niet op schoolkamp mag. Nadat zijn opa (Dolf de Vries) tevergeefs zijn best heeft gedaan om Brand te overreden, besluit Milo op eigen houtje te gaan. Moederziel alleen zwerft hij door groen Iers heuvellandschap dat gebukt gaat onder straffe winden en dreigende luchten. Hij wordt aangereden door de oudere hippievrouw Star (leuke rol van Charlotte Bradley), die hem verzorgt en Milo confronteert met een totaal ander leven dan hij gewend is. Zonder crème.

Milo is een charmante film met aardig acteerwerk, mooie plaatjes en sfeervolle muziek. Deze internationale co-productie opende afgelopen maand Cinekid. Het spreekt voor zich dat dit ontroerende verhaal – met een onvervalste kijk op het fenomeen pesten – vooral jeugdige kijkers zeer zal aanspreken.

 

7 november 2012

 
ALLE RECENSIES

Sister

Posted on

****

recensie  Sister

Familiedrama zonder familie

door Cor Oliemeulen

Simon steelt van de rijken, zodat hij en zijn oudere zus Louise niet verhongeren. Het meeslepende drama Sister schakelt subtiel tussen florerend toerisme op een bergtop en uitzichtloosheid beneden in het dal.

Ursula Meier is een nieuwe regisseur die we mogen koesteren. In haar debuutfilm Home (2008) leeft een familie geïsoleerd in een huis naast een onvoltooide snelweg. In haar nieuwe film Sister (L’enfant d’en haut) vormt een deprimerend dal aan de voet van de Zwitserse Alpen de woonomgeving van de 12-jarige Simon. De regisseur maakt, net als in Home , dankbaar gebruik van het natuurlijke acteertalent van Kacey Mottet Klein. Hij toont nauwelijks emoties, maar gaat volkomen op in zijn rol als de kleine, iele Simon en tilt de film letterlijk en figuurlijk naar grote hoogte.

Bloedneus op de koop toe
Simon heeft een seizoenspas waarmee hij elke dag met de lift naar het wintersportwalhalla boven op de alp gaat. Hij steelt ski’s, jassen, brillen, mutsen en handschoenen van rijke toeristen en verkoopt de buit ter plekke aan hotel- en restaurantwerknemers en leeftijdsgenootjes beneden. Simon is specialist op zijn vakgebied en gedraagt zich als een ondernemer die kan (onder)handelen als de beste. Hoewel hij glad als een aal is, wordt hij wel eens gesnapt. Maar dan kletst hij zich handig uit de situatie of neemt een bloedneus op de koop toe.

Recensie Sister

Tijdens een van zijn dagelijkse strooptochten maakt hij kennis met een Engels gezinnetje: een aardige moeder met twee zoontjes. De vrouw beschouwt hem als verloren ziel, Simon ziet haar als moederfiguur. Hij zegt dat zijn ouders op reis zijn, een andere keer dat ze bij een auto-ongeluk om het leven zijn gekomen. In werkelijkheid zorgt Simon zelf dat hij en zijn zus niet van honger omkomen. Louise (Léa Seydoux, debuut Inglourious Bastards) is de helft van de tijd spoorloos. De enkele keren dat ze thuis komt, wil ze geld. Of ze neemt een vriend mee, zodat Simon is veroordeeld tot slapen in de woonkamer van het appartementje, met sigarettenfilters in zijn oren.

Schokkend conflict zorgt voor wending
Sister  is geen Griekse tragedie maar een sociaalrealistische vertelling over de dagelijkse beslommeringen van Simon en zijn relatie met Louise. Zoals het een drama betaamt, worden de verhoudingen op scherp gezet. Een schokkend conflict halfweg de film zuigt je nog verder het verhaal in en mondt uit in een aandoenlijke scène: de zeer kwetsbare Simon hunkert naar warmte, maar voor een simpele omhelzing moet hij diep in de buidel tasten.

Beelden zeggen vaak meer dan woorden. De mooie cameravoering toont het schrille contrast tussen twee werelden. De triestigheid van de desolate appartemententoren in het donkere dal tussen tientallen hoogspanningsmasten met elektriciteitskabels tegen de achtergrond van hoge rotsbergen. En boven op de alpentoppen het idyllische paradijs van sneeuw, zonnige terrassen en warme chocolademelk. Dat maakt deze humanistische film winnaar van de Zilveren Beer in Berlijn en een goede keuze als Zwitserse inzending voor de Oscars.

 

31 oktober 2012

 
ALLE RECENSIES

Manchurian Candidate, The

Posted on

*****

recensie  The Manchurian Candidate

Meesterlijke politieke thriller

door Cor Oliemeulen

Richard Condon (Prizzi’s Honor) schreef in 1959 The Manchurian Candidate waarin een onschuldige man te maken krijgt met een communistische samenzwering. Regisseur John Frankenheimer maakte drie jaar later een politieke thriller die zijn tijd ver vooruit was.

In 1952 wordt een kleine compagnie van in Korea vechtende Amerikaanse soldaten gevangen genomen, naar Mantsjoerije (Noordoost-China) gebracht en drie dagen lang gehersenspoeld. De mannen wanen zich gasten van een damesclub bij een lezing over botanische planten, maar fungeren in werkelijkheid als proefkonijnen, die worden gadegeslagen door een delegatie Koreanen, Chinezen en Russen. Sergeant Raymond Shaw (Laurence Harvey) wordt ter plekke geprogrammeerd als moordenaar. Na de Koreaanse oorlog ontvangt hij – opmerkelijk genoeg – een hoge onderscheiding voor getoonde heldenmoed.

The Manchurian Candidate

Communistisch complot
Korea-veteraan Bennett Marco (Frank Sinatra) krijgt na terugkomst voortdurend nachtmerries over zijn gehersenspoelde compagnie waarin Shaw onder hypnose twee compagnieleden moet doden. Langzaam ontdekt Marco dat Shaw’s heldenverering onterecht is en ontrafelt hij een luguber politiek complot. Uiteindelijk kan hij de legerleiding overtuigen dat Shaw nog steeds ongewild een pion van de communisten is. Maar ook zijn manipulatieve moeder (Angela Lansbury) heeft niet nagelaten Raymond voor haar karretje te spannen. Evenals haar tweede man, senator John Yerkes Iselin (James Gregory), met wie ze ook grote plannen heeft.

De acteerprestaties zijn van grote klasse. Laurence Harvey als de snobistische, maar tragische en zielige figuur Raymond Shaw. Angela Lansbury in een imposante krachttoer als zijn gemene moeder Eleanor Shaw. Frank Sinatra die van gekwelde geest transformeert naar majoor met een missie, op emotioneel en amoureus vlak gesteund door de bevallige Eugenie Rose Chaney (Janet Leigh). En niet te vergeten James Gregory, die in zijn rol van senator sterk doet denken aan communistenjager Joseph McCarthy.

The Manchurian Candidate

Voortdurende spanning
Met verschillende verhaallijnen steekt het script van The Manchurian Candidate formidabel in elkaar. Anno 2012 oogt de film aanvankelijk wat gedateerd, maar het vlotte tempo, de sfeervolle zwart-wit fotografie en de voortdurende spanning bieden onvervalst kijkgenot. Let ook op enkele memorabele scènes. Een man wordt doodgeschoten met een kogel die eerst een pak melk en dan het hart doorboort. Frank Sinatra zit vol angstzweet en zenuwen in een trein en krijgt het niet voor elkaar zijn sigaret met een lucifer aan te steken.

De films van John Frankenheimer worden gekenmerkt door sociale en filosofische thema’s. Samen met Birdman of Alcatraz (ook 1962) en Seven Days in May (1966) behoort The Manchurian Candidate tot zijn beste werk. Tegen de achtergrond van de Koude Oorlog en opkomende paranoia door de beoogde werelddominantie van het communisme toont de regisseur zich een meester van de politieke thriller. Bovendien zal een potje Patience na het kijken van deze film nooit meer hetzelfde zijn.

 

22 oktober 2012

 
ALLE RECENSIES

End of Watch

Posted on

***

recensie  End of Watch

Eerbetoon aan politie in pakkend drama

door Cor Oliemeulen

In zogenaamde buddy cop films  zie je meestal een tegenstelling tussen de twee hoofdrolspelers. In End of Watch, dat zich laat kijken als semi-documentaire, draait alles om collegialiteit, motivatie en opoffering.

‘Ik ben de politie. Ik kom je arresteren, want je hebt de wet overtreden. Als je wegrent, achtervolg ik je. Als je met me vecht, dan vecht ik terug. Als je op me schiet, dan schiet ik terug. Ik ben je noodlot met een badge en een pistool. Maar achter mijn badge zit een hart, net als dat van jou. Achter mij staan duizenden broers en zussen die hetzelfde zijn als ik. Zij beschermen mij, zoals ik hen bescherm. Samen beschermen we de prooi tegen de roofdieren, de goeden tegen de kwaden. Wij zijn de politie.’

End of Watch

Routineklussen en gruwelijke strafbare feiten
De monoloog van agent Brian Taylor (Jake Gyllenhaal) zou zomaar uit een promotiefilm van de politie kunnen komen. Met zijn maatje Mike Zavala (Michael Peña) patrouilleert hij in een minder aantrekkelijk deel van Los Angeles. Tijdens een routineklus vinden ze geld en wapens die blijken te behoren tot leden van een berucht drugskartel. Aanvankelijk leidt dit niet tot enige paniek, maar later zal een verschrikkelijke confrontatie volgen. Tot die tijd houdt het duo zich bezig met het opsporen van, soms onvoorstelbaar gruwelijke, strafbare feiten en zijn ze zelfs niet te beroerd om kinderen uit een brandend huis te redden.

Achtervolgingen en schietpartijen zijn opgenomen met een surveillancecamera vanuit de politiewagen. Er zijn shots vanuit alle hoeken en gaten, maar ook van de videocamera van Taylor zelf. Tot ergernis van zijn superieuren heeft hij het apparaat namelijk altijd in de aanslag. Hij wil het dagelijkse leven als politieagent vastleggen. Of dat nu tijdens arrestaties, het invullen van papierwerk, in de kleedkamer of privé is. Net als in The Blair Witch Project (1999) en Cloverfield (2008) is het idee van een schokkerige cameravoering functioneel. Hoewel soms een tikkeltje overdreven, zet deze documentaireachtige aanpak je regelmatig op het puntje van je stoel.

End of Watch

Geloofwaardig
De boeven in LA South Central zijn wel wat stereotiep. Het zijn in het bijzonder Afro-Amerikanen en Spaanstaligen die zich bezighouden met drugshandel en overdadig gebruik van wapentuig. Vroeger kennelijk veel gespijbeld, want ze kennen alleen maar de krachtterm ‘fucking’ als bijvoeglijk naamwoord. Realistischer is de communicatie tussen Taylor en Zavala. Ze ogen volstrekt geloofwaardig als integere en gemotiveerde politieagenten, die het ook buiten het werk goed met elkaar kunnen vinden. Dat maakt End of Watch niet alleen een mooi eerbetoon aan de politie, maar bovenal een pakkend en soms bloedstollend filmdrama.

 

13 oktober 2012

 
ALLE RECENSIES
 

Few Best Men, A

Posted on

***

recensie  A Few Best Men

De perfecte bruiloft

door Cor Oliemeulen

De orde verstorende perikelen van een stel losbandige vrienden tijdens een vrijgezellenavond en bruiloft zijn allesbehalve origineel. Toch maken de hilarische verwikkelingen van A Few Best Men een onderhoudende klucht.

De Engelse jongeman David (Xavier Samuel) ontmoet op een tropisch vakantie-eiland het Australische meisje Mia en ze worden verliefd. Eenmaal thuis vertelt hij zijn drie beste vrienden dat ze gaan trouwen. De onvolwassen Tom (Kris Marshall), de door liefdesverdriet overmande Luke (Tim Draxl) en de fatterige zeurkous Graham (Kevin Bishop) vliegen met tegenzin naar Australië om daar de bruiloft bij te wonen en als getuigen namens de bruidegom enkele onvergetelijke bijdragen te leveren. De ellende vangt aan als ze de dag voor de bruiloft een met emoties worstelende drugsdealer bezoeken en per abuis diens tas met cocaïne en een vuurwapen meenemen.

A Few Best Men

Hielen likkende senator
David en zijn vrienden maken kennis met de steenrijke ouders van Mia. Vader Jim blijkt een starre, hielen likkende senator, die indruk wil maken op zijn politieke vrienden door het organiseren van de perfecte bruiloft. Maar al te graag ontvluchten ze de etiquette om tijdens hun vrijgezellenfeestje nog eenmaal uit hun dak gaan. Als ze op de ochtend van de bruiloft wakker worden, zijn ze hun nachtelijke escapades totaal vergeten. Zit het gezelschap in The Hangover (2009) opgezadeld met de tijger van Mike Tyson, in A Few Best Men staat het met lingerie, mascara en lippenstift toegetakelde prijsschaap van de senator opgewonden te blaten.

Tot hier moet je nog wennen aan de karakters en dreigt de film te verzanden in clichés en banaliteiten. Maar tijdens de zich snel opstapelende problemen weet de cast zich goed te ontwikkelen en zijn geloofwaardigheid te behouden. Kris Marshall (al goed op dreef in Love Actually, 2003) krijgt alle ruimte om zijn vrienden tot onstuimige en onsmakelijke activiteiten te bewegen in het script van Dean Craig (Death at a Funeral, 2007). De fotografie is mooi, de soundtrack passend, de montage functioneel en de regie bekwaam.

A Few Best Men

Botsende cultuurverschillen
Australiër Stephan Elliott maakte in 1994 de travestietenkomedie Priscilla, Queen of the Desert en drie jaar geleden Easy Virtue waarin een jonge Engelsman met een rijke Amerikaanse trouwt. Hoewel A Few Best Men minder goed is, wordt hierin ook gretig gebruik gemaakt van botsende culturen. Tijdens een speech vertrouwt één van de vrienden de deftige toehoorders zelfs toe dat alle Australiërs afstammen van het gespuis dat vroeger vanuit Engeland op het eiland werd gedumpt.

Van het soort humor moet je wel houden. De dialogen hebben een hoog onderbroekenlolgehalte, terwijl de handelingen variëren van het onvrijwillig naakt poseren met een SM-masker tot het met de arm anaal penetreren van een schaap om opgeslokte bolletjes cocaïne te kunnen traceren. Een onverwacht genot om naar te kijken is Olivia Newton-John. Wereldberoemd als de stoer in leren broek gestoken, maar preutse Sandy in de musical Grease, steelt ze krap 35 jaar later de show als de aanvankelijk elegante en ingehouden senatorenvrouw die volkomen los gaat na de nodige drank en drugs.

 

9 oktober 2012

 
ALLE RECENSIES
 

Resident Evil: Retribution

Posted on

*

recensie  Resident Evil: Retribution

Uitgekauwde formule

door Cor Oliemeulen

Lara Croft moest het hebben van haar weelderige boezem, de vrouwelijke hoofdpersoon van Resident Evil zweert bij excessief geweld. Zelden werd zo zwak geacteerd als in deze platte, afgezaagde en tot film gemuteerde videogame.

In deel vijf van de Resident Evil-reeks biedt regisseur Paul W.S. Anderson zijn vrouw Milla Jovovich opnieuw een podium voor de onzachtzinnige praktijken van actieheldin Alice.
De vraag hierbij: Wat zou je allemaal kunnen doen met het astronomische budget van 65 miljoen dollar?
A) De nationale begroting van een arm Afrikaans land een flinke impuls geven;
B) 120.370 Foster-kinderen een jaar lang adopteren;
C) Liefhebbers van gewelddadige videogames een natte droom bezorgen;
D) Zorgen dat je twee weken na de première uit de kosten bent en gaan investeren in het onvermijdelijke zesde deel met dezelfde uitgekauwde formule.

Recensie Resident Evil: Retribution

Iedereen opblazen
In Resident Evil: Retribution doet Alice namelijk precies hetzelfde als in alle voorgaande delen. Ze draagt een strak zwart leren (of latex?) pakje en rust zich uit met allerhande wapentuig zodat ze iedereen kan opblazen die haar in de weg loopt. En dat zijn er nogal wat! Vooral oud-collega’s van de biologische wapens producerende Umbrella Corporation en mensen die zijn besmet met een virus en nu als ‘ondoden’ door het leven gaan.
Plaats van handeling: een onderwater laboratorium met virtuele werelden.
Doel: het menselijke ras voor uitsterven behoeden.
Resultaat: een onzinnig en warrig verhaal met de diepgang van een waterfiets.

Emotieloze actie en dialogen
Resident Evil: Retribution bestaat uit een aaneenschakeling van emotieloze actie en dialogen, gekunstelde vechtchoreografieën, overdonderend kabaal, opzwepende elektronische muziek, exploderende auto’s, crashende motoren, instortende gebouwen, neervallend puin, brekend glas, tot gedrochten gemuteerde monsters, reusachtige vleermuizen, klonen, klonen van klonen, rondvliegende taxi’s, botsende politieauto’s, overscherende helikopters, afgevuurde kogels in slow motion, extreme wapens, enorme vuurballen, plichtmatige achtervolgingen, alles verslindende waterstromen, vrouw-tot-vrouwgevechten, automatisch helende wonden en uitzonderlijk veel grommende en bloedbrakende zombies die maar niet dood willen gaan…
Denk de volgende keer eens aan de collectant die aanbelt.

 

1 oktober 2012

 
ALLE RECENSIES

Being Flynn

Posted on

***
recensie Being Flynn

Zo vader, zo zoon

door Cor Oliemeulen

Een jongeman probeert zich te ontworstelen aan het doembeeld te eindigen als zijn in een illusionaire wereld gevangen vader. Being Flynn is een realistisch, goed geacteerd maar somber drama.

‘Amerika kent maar drie klassieke schrijvers: Mark Twain, J.D. Salinger en ik’. Jonathan Flynn (Robert De Niro) heeft alle vertrouwen in eigen kunnen. ‘Al mijn pennenvruchten zijn meesterwerken. Heel binnenkort zal ik beroemd zijn’, mijmert hij. Ondertussen werkt hij als taxichauffeur (!) en weet iedereen behalve hijzelf dat hij het nooit zal gaan redden als schrijver. Narcistisch, racistisch en opvliegend als hij is, leeft hij in een wereld die elk moment als een ballon kan worden doorgeprikt.

Being Flynn

Niets zinnigs op papier
Zoon Nick Flynn (Paul Dano) heeft ook de ambitie om schrijver te worden. Hij is minder overtuigd en ijvert om wat zinnigs op papier te krijgen. Zijn ouders scheidden toen hij jong was en zijn moeder Jody (Julianne Moore) liet het leven op zijn 22ste. Nick heeft altijd in de schaduw van zijn vader gestaan terwijl die niet eens in de buurt was. Hij kent Jonathan van de meer dan honderd brieven die hij stuurde nadat hij met de noorderzon was vertrokken. Vele jaren later neemt hij contact op met Nick omdat hij zijn huis is uitgezet.

Regisseur Paul Weitz (About a Boy, 2002) toont een bewogen portret van een vader en zoon, gebaseerd op het autobiografische werk Another Bullshit Night in Suck City van dichter Nick Flynn. Het gebruik van twee voice-overs – van zowel Jonathan als Nick – is origineel en functioneel. Maar zelfs op die manier lukt het Weitz niet goed om echt contact met de ploeterende protagonisten te maken, laat staan om enige sympathie voor ze op te wekken. Humor, voor broodnodig relativeren, is in het script nauwelijks te vinden.

Being Flynn

Geen sprankje hoop
In Being Flynn gloort geen sprankje hoop. Na een kort zwerversbestaan komt Jonathan terecht in het daklozencentrum waar Nick is gaan werken. De vader is egoïstisch en leugenachtig, de zoon te zwak en onmachtig om met de nieuwe situatie om te gaan. Nick kan zijn vader niet luchten of zien, maar kan hem ook niet buiten in de winterkou laten creperen. Door schaamte en schuldgevoel gaat hij drank en drugs gebruiken. In zijn vlucht naar een andere realiteit en zelfdestructie gaat hij steeds meer op zijn vader lijken.

Als kijker ben je uiteindelijk even veel betrokken bij het trieste lot van de daklozen als bij de twee hoofdpersonen die continu met elkaar en met hun emoties worstelen. Dat kan nooit de bedoeling zijn geweest. Er wordt echter wel formidabel geacteerd. De rol van de altijd wilskrachtige en nooit opgevende Jonathan Flynn is bij Robert De Niro in perfecte handen. Ook Paul Dano (Little Miss Sunshine, 2006) is geloofwaardig als de eeuwige twijfelaar Nick Flynn. Rasactrice Julianne Moore is als de ongelukkige moeder Jody Flynn overtuigend als altijd in dit te donkere drama, dat wel het hart op de goede plaats heeft.

 

21 september 2012

 
ALLE RECENSIES