Categorie: RECENSIE

Guardians of the Galaxy

Posted on

*****

recensie  Guardians of the Galaxy

Rock-‘n-roll sciencefiction

door Karina Meerman 

Guardians of the Galaxy van regisseur James Gunn is van het zeldzame soort mainstream sciencefiction dat de juiste balans treft tussen humor, sentiment, muziek, spanning en explosies.  

Oké, misschien zijn er erg veel explosies, maar wanneer je als vogelvrijen achterna gezeten wordt door een keur aan slechteriken moet er hier en daar wel iets spectaculair ontploffen.

Recensie Guardians of the Galaxy

De hoofdpersonen van dit avontuur zijn een overmoedige ruimtecowboy, een moordlustige autist, een sexy moordenaar, een geniale wasbeer en een zwijgzame plant. Zij proberen een mysterieuze bol uit handen van een krankzinnige wereldveroveraar te houden. In eerste instantie om er veel geld aan te verdienen, maar later komen daar nobeler motieven bij. Niet te nobel, want Guardians of the Galaxy is buiten de waanzinnige actie ook een heel grappige film. En dat komt onder andere door de soundtrack.

Soundtrack
De walkman die Peter Quill (Chris Pratt) bij zich had toen hij als jochie van aarde werd ontvoerd bevatte een bandje met suffe popklassiekers en ouwe rock die zijn moeder voor hem uitzocht. De mixtape is Peters meest geliefde bezit en eigenlijk het zesde personage in dit team van sociopaten. De soundtrack brengt luchtigheid in een verhaal dat heel serieus had kunnen zijn, want iedereen heeft een treurige familiegeschiedenis.

De groene Gamora (Zoe Saldana) zoekt wraakt voor haar ellendige jeugd, net als Drax (Dave Bautista) wiens vrouw en kind bruut zijn vermoord. De bionische wasbeer Rocket (stem van Bradley Cooper) is uniek in zijn soort en zijn enige vriend is een enorme plant genaamd Groot (stem van Vin Diesel). The Guardians kennen eenzaamheid, verlies en vader- en moederissues. In zo’n setting verwacht je niet Escape (The Piña Colada Song) of  I Want You Back van The Jackson 5 te horen. Gelukkig zijn ze dat wel.

Recensie Guardians of the Galaxy

Humor
De grappen zitten in zoveel kleine en grote dingen. Drax is een autist in de zin dat hij alles wat hij hoort en ziet letterlijk neemt, wat uiteraard tot misverstanden leidt (“ik ben geen prinses”). Rocket is dan misschien een wasbeer, maar gedraagt zich als een babbelgrage Arnold Schwarzenegger. En een plant die weinig zegt kan altijd nog komisch doen. De dialoog is geestig, de humor soms plat, maar nooit te. Nu is humor uitleggen natuurlijk verschrikkelijk en voor iedereen anders. Laten we het er op houden dat tijdens de persvoorstelling ook de meest blasé filmjournalist minstens twee keer heeft gegrinnikt.

En dan zijn er die geweldige speciale effecten die vorm geven aan klassieke SF-landschappen, monsters en aliens. Het aandeel goedgebouwde mannen is prima vertegenwoordigd en ook met een groene huid is Zoe Saldana een prachtige vrouw. Het is zoveel makkelijker schrijven over een slechte film: een 5-sterrenrecensie loopt het risico een saaie opsomming van hoogtepunten te worden. Samengevat is Guardians of the Galaxy twee uur plezier en voor herhaling vatbaar. Zeker voor de SF-liefhebber, die overal kleine referenties ziet naar andere films, comics en boeken uit het genre. Eén minpuntje dan: de cameo van Nathan Fillion is voorbij voor je het weet.

10 augustus 2014

 
ALLE RECENSIES

Expendables 3, The

Posted on

***

recensie  The Expendables 3

Cartooneske actiekolder

door Alfred Bos 

Deel drie van de door Sylvester Stallone bedachte actiefranchise, waarin de freelancende spierbundels op leeftijd gezelschap krijgen van een clubje hi-tech savvy jonkies. En Antonio Banderas het element humor naar voren brengt.  

In de jaren tachtig waren het helden, maar in een cultuur van metromannen en travestueuze songfestivalwinnaars hebben ze het moeilijk. Of ze nu Arnold Schwarzenegger, Sylvester Stallone of Dolph Lundgren heten, de tijd van de pratende spierbundels is voorbij. Ze stammen uit een periode waarin de wereld overzichtelijk en de schurk een evidente slechterik was. De boef van nu echter is het type Joker uit de recente Batman-films: niet alleen amoreel, maar vooral ondoorgrondelijk. 

Recensie The Expendables 3

Wat dat betreft appelleert de Expendables-franchise, die de generatie actiehelden van dertig jaar terug een welbestede oude dag biedt, aan het verlangen naar een eenvoudiger wereld waarin goed heel goed en slecht heel slecht was. Zo is de boef van aflevering drie niet de schimmige schurkenmagnaat die hij aanvankelijk lijkt, maar de gebrouilleerde ex-collega van opper-Expendable Barney Ross, de rol die Sylvester Stallone zichzelf bij het concipiëren van de franchise heeft toebedacht. Hij regisseerde tevens de eerste film in de reeks, uit 2010, en schreef mee aan het script van deel drie.  

Gibson glanst als schurk
Internationaal handelaar in illegaal wapentuig Conrad Stonebanks (Mel Gibson) is een goeddoener die op een kwade dag slechtdoener is geworden. Zijn motivatie is niet zijn handeltje beschermen tegen de bemoeienis van de CIA, vertegenwoordigd door een voormalige vechtjas (Harrison Ford), maar gewezen collega Ross en diens clubje freelancende mannetjesputters uit te roeien. Oei oei, houd je prioriteiten op een rijtje, Conrad, want als het persoonlijk wordt ga je fouten maken. Hetgeen gebeurt.  

Gibson is de afgelopen jaren op het filmdoek verschenen in glanzende schurkenrollen (Get The Gringo, Machete Kills) waarin zijn maniakale trekjes naturel aandoen. Hij is dus geknipt als de antagonist van Stallone’s diepgevroren cool-na-uiterste-houdbaarheidsdatum, compleet met verse tattoos. Diens rechterhand Lee Christmas (Jason Statham) is altijd goed voor een snedige riposte, maar moet ditmaal een stapje terug doen. Er wordt een blik jonkies opengetrokken omdat opa het niet langer vertrouwt: ‘We zijn de toekomst niet meer’.  

recensie The Expendables 3

Realtime  parallelmontage
De enerverende openingsscène pompt genoeg adrenaline in de toeschouwer om hem de twee uur van deze film op alarmniveau te houden. Wat nodig is, want tussen de daverende binnenkomer en het niet minder daverende slot – 25 minuten met realtime  parallelmontage waar in een verlaten industriecomplex een minioorlog wordt uitgevochten – slepen (te) veel overbodige scènes. Overbodig, omdat de Australische regisseur Patrick Hughes, die een paar jaar terug low budget debuteerde met de verdienstelijke eigentijdse western Red Hill, nauwelijks de kans krijgt de reeks cartoonkarakters een millimeter diepte mee te geven en we dus van cliché naar cliché waggelen.  

De remedie tegen (te) veel verloren tijd aan het zoeken van jeugdige Expendables is het altijd effectieve wapen van de humor, hier vertegenwoordigd door de absurd gedreven vrijwilliger Galgo (Antonio Banderas). Hij brengt iets van balans, waar de aanwezigheid van een andere nieuwkomer, de Doctor Death (Wesley Snipes) om wie de explosieve proloog handelt, slechts meer van hetzelfde biedt. Over de enige vrouwelijke Expendable, Luna, gespeeld door de op het filmdoek debuterende Mixed Martial Arts-ster Ronda Rousey, is het beter uit piëteit te zwijgen. Go  oudjes, go.

 

9 augustus 2014

 

 

ALLE RECENSIES

 

Bird People

Posted on

***
recensie Bird People
Perspectief van een mus

door Cor Oliemeulen

Originele, gedurfde film over twee personen in een hotel die voor levenskeuzes staan. Bird People, dat begint als mysterieus drama en abrupt overgaat in een magisch sprookje, laat pas na afloop de radertjes werken. 

De Franse regisseur Pascale Ferran heeft nog maar een paar films gemaakt. Haar laatste was Lady Chatterley (2006), een breed gewaardeerde, vrouwvriendelijke adaptatie van D.H. Lawrence’s beroemde erotische roman. Hierna richtte ze ´Le Club des 13´ op. Dit selecte gezelschap van regisseurs, producers, distributeurs en bioscoopeigenaren maakt zich sterk voor financiering van arthouse en avant-garde films. In 2011 begon Ferran aan het draaiboek van Bird People. Net als deze film – het eerste deel is drama, het tweede deel fantasie en romantiek – laten de twee hoofdrolspelers zich niet graag in een hokje stoppen.

Recensie Bird People

Hij wil niet meer
Gary (Josh Charles) is een Amerikaanse zakenman die neerstrijkt in een hotel op de Parijse luchthaven Charles de Gaulle. Hij voert onderhandelingen met internationale business partners en heeft als doel de volgende dag door te vliegen naar Dubai om daar contracten te ondertekenen. Echter na een onrustige nacht besluit hij te blijven. Hij wil niet meer. Hij wil niets meer. Stoppen met werken. Hier blijven. Niet terug naar zijn vrouw en kinderen. ‘Ik voel me als een klontje suiker dat langzaam oplost op de bodem van een kopje thee’, zegt hij in een uitgebreide beeld-chat met zijn verbouwereerde echtgenote.

Audrey (Anaïs Demoustier) werkt als kamermeisje in het hotel waar Gary verblijft. Ze ruimt de rommel van de gasten op, verschoont de bedden, beluistert gniffelend flarden van gesprekken en fantaseert stil over een ander leven. Dat vangt aan op het moment dat de stroom in het hotel uitvalt, ze naar het dak loopt en plotseling lijkt te transformeren in een vogel, die wegvliegt. Audrey voelt zich een mus die over de luchthaven en de stad vliegt, op vensterbanken de hotelbewoners gadeslaat en naar binnen hupt om zich te goed te doen aan wat lekkers. Audrey’s avontuur is kunstig gefilmd, we zien de wereld door de ogen van een (goed gedresseerde) mus.

Bird People

Wedergeboorte
Hoewel de overgang tussen het eerste en tweede deel van Bird People erg omschakelen is – het wonderlijke gegeven zal (ook) kinderen aanspreken – wordt de boodschap snel duidelijk: je bent pas echt vrij als een vogel in de lucht. Door haar metafysische ervaring lukt het Audrey zich te bevrijden van haar monotone, door anderen gedicteerde bestaan. Maar kan ook Gary de vleugels uitslaan en zich overgeven aan iets wat op een wedergeboorte lijkt? We kunnen nauwelijks wachten wanneer en hoe hun paden zich zullen kruisen.

Het is uitgerekend D.H. Lawrence die in een van zijn laatste gedichten, Phoenix, de wil en durf tot verandering en reïncarnatie beschrijft:

Are you willing to be sponged out, erased, cancelled, 

made nothing? 

Are you willing to be made nothing? 

dipped into oblivion? 

If not, you will never really change. 

The phoenix renews her youth 

only when she is burnt, burnt alive, burnt down 

to hot and flocculent ash. 

Then the small stirring of a new small bulb in the nest 

with strands of down like floating ash 

shows that she is renewing her youth like the eagle, 

immortal bird.

 

8 augustus 2014

 

MEER RECENSIES

Hotell

Posted on

**

recensie   Hotell

Escapistische expeditie

door Suzan Groothuis 

Een ogenschijnlijk perfect leven verandert na een moeizame bevalling. In het Zweedse Hotell krijgt dit gegeven een eigenzinnige draai, maar de combinatie van licht absurdisme en drama pakt niet goed uit. 

Hotell laat ons vluchtig kennismaken met Erika (Alicia Vikander). Een jonge, knappe vrouw die alles lijkt te hebben. Maar na een moeizame en pijnlijke bevalling verandert haar leven plotsklaps. Erika belandt in een depressie en kan de zorg voor haar zieke baby niet aan. Ze belandt in een therapiegroep, waar ze stilletjes de problemen van de anderen aanhoort. Pas wanneer een van de groepsgenoten de wens uit eens in de huid van een ander te willen kruipen, grijpt dit Erika aan. Precies dat is wat zij voelt en ervaart. Ze wil niet een leven met een kind aan de slangen. In plaats daarvan voelt Erika de drang om te ontsnappen: haar innerlijke zelf verplaatsen, alsof je van hotel naar hotel gaat. 

Recensie Hotell

Die vergelijking brengt haar groepsgenoten op een idee. Zij sporen Erika aan het gewoon te doen en eventjes uit het alledaagse te stappen. Beter nog, ze gaan met haar mee! Zo staat Erika onverwachts met haar therapiegroep voor de uitdaging om haar zijn even te verruilen voor spanning en avontuur. Al snel checken ze in bij een hotel, waar ze – aangewezen op elkaar – hun problemen op een andere manier onder ogen zien. 

Ieder zijn worstelingen
Het dramatische begin van de film, waarin de bevalling een zichtbaar pijnlijke ervaring is en de relatie met Erika’s vriend danig onder druk komt te staan, slaat om wanneer de hotelexpeditie begint. Regisseur Lisa Langseth voert de kijker langs een scala van licht absurdistische ervaringen. Hierbij draait het niet langer om Erika, ook de problemen van haar therapiegroepsgenoten komen aan bod. Rikard bijvoorbeeld, met zijn sadomasochistische trekjes en moedercomplex. Of de jonge en onzekere Ann-Sofi, die nooit gezien of opgemerkt wordt. En dan de stille Peter en de eenzame Pernilla, die stiekem hunkert naar seks met een getrouwde man. 

Wensen en behoeften worden besproken, uitdagingen bedacht en uitgevoerd. De licht absurdistische toon van de film doet wat denken aan Lars von Triers The Idiots (1998). In die film wordt uitdaging gezocht in het naar boven brengen van de ‘innerlijke idioot’, waarbij de personages breken met geldende normen en waarden. In Hotell worden ook de grenzen opgezocht, maar is het doel anders: ieder moet een manier vinden om met zijn problemen om te gaan. 

Recensie Hotell

Vooral leegte
Waar Von Trier vooral de confrontatie en ongemakkelijkheid opzoekt, is Langseths film een stuk luchtiger. Haar Hotell is een tijdelijke ontsnapping, die weer kracht geeft om het gewone leven in te stappen. Toch werkt de film niet. Ondanks het belichten van hun onzekerheden en problemen willen de personages maar niet dichter tot de kijker komen en beroeren. Het zijn vooral mensen met specifieke problemen, die dermate uitvergroot worden dat de verbinding met de kijker verdwijnt. De finale, waarin een escalatie emotie en verbondenheid beoogt, doet geforceerd aan.

Als kijker voel je slechts leegte. Daar kan zelfs de cast, waaronder karakteracteur David Dencik als Rikard (bekend van Tinker Tailor Soldier Spy en The Girl with the Dragon Tattoo) geen verandering in brengen. Wat overblijft, is een olijk, wat vreemd schouwspel met een dramatisch randje dat eerder irriteert dan aangrijpt. Nee, dan The Reunion (2013) van landgenoot Anna Odell: die slaagt er beter in door vanuit een originele invalshoek te tonen hoe je met persoonlijke worstelingen omgaat. 

 

5 augustus 2014

 

ALLE RECENSIES

Sex Tape

Posted on

*

recensie  Sex Tape

Full Frontal Fake

door Cor Oliemeulen

Het moet gezegd: Cameron Diaz ziet er appetijtelijk uit op rolschaatsen. Net zo bijzonder is dat ze figureert in de slechtste komedie van het decennium.  

Twee jaar geleden verscheen A Good Old Fashioned Orgy in de bioscoop. Het uitgangspunt was niet oninteressant: kun je wel intiem worden met al je beste vrienden? Het was geen dramatische verhandeling, noch een ouderwetse zwelgpartij waar de seksuele vonken van af vliegen, maar een puberale komedie met de diepgang van een vingerhoedje. Ook een komedie over het uitlekken van een zelfgemaakte seksfilm biedt bij voorbaat reële kansen, echter niet onder het kwijl van matige scriptschrijvers en regisseurs.

Recensie Sex Tape

Filmtitels
Soms is het plakken van een ‘pakkende’ titel op een productie kennelijk voldoende om bioscooppubliek te trekken. Dat is van alle tijden. Zo heeft Everything You Always Wanted to Know About Sex * But Were Afraid to Ask in 1972 ongetwijfeld bijgedragen aan een versnelde doorbraak van Woody Allen. En onlangs werd voor de release van Neighbours nog snel even de kwalificatie Bad toegevoegd. Als vervolgens blijkt dat de buren daadwerkelijk slechte bedoelingen hebben, is dat natuurlijk geen probleem. In het geval van Sex Tape zijn juist álle bedoelingen het probleem.

Jake Kasdan maakte eerder het eveneens weinig verheffende Bad Teacher met Cameron Diaz en Jason Segel. Zoals dat vaak gaat, is het stel in het begin zeer actief als copulerend koppel, maar moet ze tien jaar en twee kinderen later de agenda trekken om van bil te kunnen gaan. Vroeger liep het stel nog regelmatig rond in hun blote kont – wie full frontal naked verwacht komt bedrogen uit – tegenwoordig moet de kroost worden ondergebracht bij oma en is het maar afwachten of hij zijn jongeheer nog overeind kan houden.

Recensie Sex Tape

Hitsig
Sommige mensen raken hitsig van yoghurt met aardbeien op naakte lijven, centrifugerende wasmachines, exotische postzegels of rolschaatsen. En als dat niet helpt, kun je nog altijd besluiten om jezelf te gaan filmen terwijl je alle standjes uit The Book of Joy praktiseert. Wel lullig als de drie uur durende video per ongeluk terecht komt bij familie, vrienden, werkgever en pornosites. Dan moet je alle capriolen uithalen om eeuwig schaamrood op de kaken te vermijden.

Het terugkrijgen van de seksfilm op cadeau gegeven iPads is niet alleen één schaamteloze Apple-commercial, alle actie en dialoog is jatwerk van jatwerk van producties met een afgrijselijk niveau. De ‘gevaarlijke’ achtervolging door een grote hond, die in werkelijkheid stokoud is en ingeblikt gromt en blaft, zal zelfs de gemiddelde kleuter als infantiel betitelen. Ook Rob Lowe en zelfs Jack Black zijn niet grappig en zakken weg in de zomp van treurnis. De enige opwinding in Sex Tape bestaat uit ergernis en mededogen. Het zou niet verbazen als bioscoopoperateurs déze film per ongeluk kwijtraken.

 

1 augustus 2014

 
ALLE RECENSIES

Boyhood

Posted on

*****

recensie  Boyhood

Het leven zelf

door George Vermij 

Boyhood is een imposante aanvulling op het unieke oeuvre van Richard Linklater. De regisseur, die al vroeg de Independent Film op de kaart zette met zijn debuut Slacker, staat bekend om zijn talent om keer op keer van stijl en inhoud te veranderen.

Zo maakte hij de komedies School of Rock en Bad News Bears, maar ook de sci-fi paranoiathriller A Scanner Darkly die is gebaseerd op het cultboek van Philip K. Dick. Zijn meest persoonlijke projecten zijn toch het indrukwekkendst gebleken. Neem zijn bijna monumentale behandeling van de verhouding tussen Jesse en Celine in de Before-trilogie. In drie films en over een periode van dertig jaar verandert een intense verliefdheid in een volwassen relatie, in voor- en tegenspoed.

Boyhood

Texaanse kindertijd
Dezelfde ambitie zie je terug in Boyhood waar Linklater de jongen Ellar Coltrane over een periode van twaalf jaar volgde om zo een realistisch beeld te schetsen van een Amerikaanse jeugd. Coltrane speelt Mason die met zijn alleenstaande moeder en zus Samantha in Texas woont. Linklater volgt hem op zijn jonge levenspad, terwijl hij zijn vader weer terugziet en zijn moeder hertrouwt met een gescheiden universiteitsdocent met een gezin.

Het knappe van Boyhood is dat het tempo alledaags en natuurlijk aanvoelt zonder dat de film aan zeggingskracht verliest. Dit is niet zozeer een bildungsfilm waar de hoofdpersoon van de ene wijze les naar de volgende levenservaring wordt geloodst. Een lineaire ontwikkeling is alleen subtiel en tussen de beelden door waarneembaar. Natuurlijk zijn er korte momenten van inzicht, maar ook veel scènes die banaal lijken of aanvoelen als ondramatische vulling. Het is echter door de toevoeging van die momenten dat je meeleeft met Mason omdat je getuige bent van alle kanten die het leven kan bieden.

Deze schijnbare willekeurigheid en rommeligheid zie je ook terug ten opzichte van andere personages in de film. Mensen komen en gaan. Als de professor een alcoholist blijkt te zijn, vlucht Masons moeder met haar kinderen het huis uit. Masons echte vader hertrouwt opeens en nieuwe mensen doen hun intrede in zijn leven. Het is zoals elk kind het leven ondergaat, waar de al dan niet arbitraire keuzes van volwassenen bepalen met wie je een intiem deel van jouw leven gaat delen.

Jeugdige tradities
In de filmgeschiedenis is misschien alleen François Truffaut een regisseur die zich in zijn films zo nauwgezet heeft gestort op de ontwikkeling van één individu van kind tot volwassene. In Les quatre cents coups gebruikte hij de nog jonge Jean-Pierre Léaud als het personage Antoine Doinel. Doinel zou vervolgens terugkomen in een hele reeks films waarin hij ouder en wijzer wordt.

Waar Doinel een alter ego was van Truffaut (de verering van cinema zie je bij beide regisseurs terug) is Mason dat niet zozeer voor Linklater. Er zijn natuurlijk overeenkomsten. Texas, de staat waar Linklater opgroeide, is volop aanwezig. Dit maakt de jeugd soms vreemd voor een niet-Amerikaans publiek. Zie daar een jachtgeweer dat Mason krijgt op zijn zestiende of gesprekken over lokale football en baseball teams. Mason ontwikkelt ook artistieke interesses, maar ook hier is Linklater meer bezig om te registreren dan te vertellen of het te verbinden aan zijn eigen leven. De eerlijke ervaring van het opgroeien staat voorop en niet het volgen van een te afgebakend narratief pad.

Boyhood

Brok energie
Naast Coltrane als Mason valt vooral Lorelei Linklater (de dochter van) op, als zijn zus. Ook haar zien we volwassen worden, van een brok energie tegenover de introvertere Mason, naar een wijze oudere zus. Ethan Hawke en Patricia Arquette zijn de geloofwaardige ouderlijke polen waartussen Mason schippert.

Hawke komt weg met de mooiste scènes, waar hij op momenten doet denken aan zijn Jesse in de Before-serie. Net als Jesse is Mason Senior een charmante dromer en idealist. Zo laat hij zijn kinderen campagne voeren tegen Bush en brengt hij ze in contact met literatuur en muziek. Senior is echter ook een onverantwoordelijke ouder die er voor koos om zijn gezin in de steek te laten. Het zijn twee kanten die subtiel terugkomen en die van hem een vol personage maken. Zo ook een prachtig segment waar vader en zoon een weekendje gaan kamperen, maar zonder de sentimentele valkuilen die zo’n scène in de handen van een mindere regisseur zou opleveren.

De tegenpool van Hawke is Arquette als Masons moeder, een complexe vrouw die door verkeerde keuzes haar leven en het leven van haar kinderen continu moet bijstellen. Een terugkerend thema is haar voorkeur voor schijnbaar perfecte en verantwoordelijke mannen die vervallen in alcoholisme. De kijker is echter vrij om dit dieper psychologisch te interpreteren – Linklater biedt geen verdere verklaringen of uitleg voor haar gedrag. Het is die vrijheid die Boyhood zo eerlijk maakt. Hij toont mensen zoals ze zijn en zonder te oordelen. Ze vormen allen een deel van dezelfde werkelijkheid die Linklater eerlijk wil vangen. Wat overblijft is het leven zelf in al zijn onopgesmukte en onvoorspelbare schoonheid.

29 juli 2014

 

 
ALLE RECENSIES

Blackmail

Posted on

***
recensie Blackmail
Pianist met podiumangst

door Nanda Aris

Thriller waarin een pianist met podiumangst, onder schot, het concert van zijn leven moet spelen. 

Blackmail van de Spaanse regisseur Eugenio Mira begint veelbelovend met mooie close ups van onderdelen van een piano, begeleid door onheilspellende muziek. In een van de eerste scènes zien we Tom Selznick (Elijah Wood: The Lord of the Rings) in het vliegtuig op weg naar Chicago. Het vliegtuig heeft last van turbulentie, en de angst is in Toms ogen te lezen. De faalangst van Tom komt voort uit een optreden van een aantal jaren geleden.

Recensie Blackmail

Falen
Na zijn aankomst moet Tom direct door naar het concertgebouw. Zo’n stressvolle voorbereiding is een raar gegeven als je aan angststoornissen lijdt. Onderweg naar het podium krijgen we nog een aantal keer een clou voor zijn eerdere falen. Na een succesvolle start leest Tom plotseling op zijn bladmuziek dat hij zal sterven zodra hij een verkeerde noot speelt. Hij denkt dat iemand een grap met hem uithaalt, vanwege zijn eerdere falen. Maar via een oortje begrijpt hij dat het geen grap is en de sluipschutter (John Cusack: Being John Malkovich, Serendipity) in de zaal zit. De schutter heeft niet alleen hem, maar ook zijn vrouw Emma (Kerry Bishé: Argo) in het vizier.

Het is verbazingwekkend, en daardoor ook ongeloofwaardig, wat voor capriolen Tom kan uithalen tijdens zijn optreden. Hij speelt piano, communiceert met de schutter, en sms’t tegelijkertijd. Dat terwijl hij angst heeft om opnieuw te falen tijdens zijn concert. Zonde, want door het gebrek aan geloofwaardigheid, verdwijnt de sympathie de we voelen voor Tom. En daardoor wordt de thriller nooit echt heel spannend.

Recensie Blackmail

Suspense
De film doet denken aan de film The Man Who Knew too Much van Alfred Hitchcock. Vooral de scène waarin iemand tijdens een concert een moord probeert te plegen. Destijds werd een pistool gebruikt, tegenwoordig het meest precieze en stilste wapen op de markt. Hitchcock was goed in het niet tonen van de slechteriken, hij was de master of suspense, niet van horror. Ook in Blackmail is de schutter in het grootste gedeelte van de film afwezig. Pas naar het einde zien we dat John Cusack de schutter is. In Phone Booth van Joel Schumacher wordt de hoofdrolspeler onder schot gehouden terwijl hij in een telefooncel belt met de schutter. Die film slaagt er veel beter in de spanning op te bouwen dan Blackmail.

De muziek is prachtig, evenals het grote podium met orkest. Maar Blackmail eindigt voorspelbaar en maakt weinig indruk. De kijker kan snel over op de orde van de dag.

 

28 juli 2014

 

MEER RECENSIES

Homesman, The

Posted on

****

recensie  The Homesman

Karavaan van misère

door Wouter Spillebeen 

Tommy Lee Jones denkt niet aan genres wanneer hij films maakt, maar toch worden ze telkens als westerns omschreven. Ook The Homesman, een feministische terugblik op de Amerikaanse geschiedenis, ontsnapt die stempel niet.  

Mary Bee Cuddy (Hilary Swank) heeft een boerderij in Nebraska en vindt maar geen man. De meesten vergelijken haar schoonheid met een oude tinnen gieter, haar zelfstandige karakter is niet genoeg om iemand aan de haak te slaan. Drie vrouwen raken getraumatiseerd en worden gek door verschillende gebeurtenissen.

Recensie The Homesman

In het dorp kan niemand voor hen zorgen, in Iowa is een priester die hen kan helpen. Mary Bee neemt de taak op zich om de vrouwen in een koets te vervoeren, een taak die vele weken zal duren. Ze redt de oude George Briggs (Tommy Lee Jones) van de dood aan de galg, in ruil vergezelt hij haar op de zware tocht. Het desolate landschap brengt hen op het pad van indianen en schietgrage boerenjongens, maar de eenzaamheid is constant.  

Keiharde schets
The Homesman is gebaseerd op de gelijknamige roman van Glendon Swarthout uit 1988. De keiharde schets van het Westelijke Amerika uit de jaren 1850 is er geen van met wapens zwaaiende helden, maar van een strijd om te overleven. De redenen achter de geestesziekten van de drie gekke vrouwen komen in flashbacks stukje bij beetje aan het licht. Mary Bee is noodgedwongen alleen, de drie vrouwen werden door hun dominerende man of hun overweldigend verdriet de kop in gedrukt en Briggs is zowat vogelvrij verklaard. Niemand heeft het grote lot gewonnen, de karavaan is er een van misère en ongeluk.  

Hilary Swank speelde eerder Maggie Fitzgerald, een sterke, maar niet zeer aantrekkelijke vrouw in Million Dollar Baby van die andere westernlegende Clint Eastwood. Hoewel ze best gezien mag worden, lijkt de rol op haar lijf geschreven. In interviews gaf ze dan ook aan graag sterke en vrome vrouwen te spelen. Swank: “Velen zeiden me zelfs dat Mary Bee en Maggie Fitzgerald mooi zijn omdat ze echt zijn.”  

Jones is geboren voor het westerngenre, al denkt hij daar zelf anders over. “We hebben gewoon een zo goed mogelijke film willen maken. Ik begrijp het woord genre niet. Westerns? Ik weet niet echt wat dat betekent.”  

Recensie The Homesman

Beeld en klank
Voor de muziek in The Homesman deed Jones beroep op zijn eigen zoon, die uit de diepste krochten van de muzikale geschiedenis enkele deuntjes uit 1850 opdiepte, en de componist Marco Beltrami, met wie hij enkele instrumenten uitvond om de klanken zo uniek mogelijk te maken. Het lage gebrom en de sinistere ondertonen complimenteren het barre landschap in Nebraska perfect, beeld en klank werken in tandem om meteen over te brengen dat een tocht als deze helemaal geen lachertje is. Of deze film kan wedijveren met Jones’ opmerkelijke regiedebuut The Three Burials of Melquiades Estrada is nog maar de vraag, maar de harde en realistische geschiedenis over vrouwen in het oude westen is het zien helemaal waard.

 

22 juni 2014

 

ALLE RECENSIES

Heli

Posted on

***

recensie  Heli

Mexicaans drugsgeweld treft onschuldigen

door Cor Oliemeulen

Zeer deprimerend realistisch drama over een jong gezin dat ongewild betrokken raakt bij Mexicaans drugsgeweld.  

Heli kent ten minste twee choquerende gebeurtenissen die volgens regisseur Amat Escalante functioneel zijn. In de openingsscène zien we hoe twee jongens bebloed achterin een truck liggen, vervolgens naar een brug worden gesleept om te fungeren als afschrikwekkende boodschap aan de bevolking. Echter het meest spraakmakend is de martelscène, die vooral op de mannelijke kijkers een onuitwisbare indruk zal nalaten – de afgestompte houding van jeugdige crackrokertjes die tijdens het emotieloos toekijken rustig een videospelletje spelen, is hierbij nog wel het meest verontrustend. De drugsoorlog in Mexico blijkt onderdeel van de dagelijkse werkelijkheid van onschuldige burgers.

Recensie Heli

Verkeerde keuze
Heli is een jongeman die zijn brood eerlijk verdient. Hij draait nachtdiensten in een autofabriek die lijkt neer geplempt in een dor en afgelegen gebied waar naderhand simpele huisjes voor de arbeiders zijn gebouwd. Heli probeert te zorgen voor zijn vrouw, pasgeboren kind en zijn zusje van twaalf. In vaak lange statische fragmenten, zoals we dat kennen van veel Mexicaanse films, leren we de personages heel langzaam kennen. Zo lijkt Heli’s vrouw Estela haar interesse in lichamelijke liefde te hebben verloren en wordt zijn zusje Sabrina verliefd op de enkele jaren oudere soldaat Beto.

We leren hoe Beto hardhandig en soms mensonterend wordt opgeleid als militair, want dat schijnt noodzakelijk te zijn nu het leger direct betrokken is bij de aanpak van de meedogenloze drugsbendes. Hij is getuige van de verbranding van een grote partij marihuana en cocaïne, onder aanwezigheid van notabelen en pers, zodat iedereen kan zien hoe goed de autoriteiten wel bezig zijn. Later in het verhaal maken we, bijna vanzelfsprekend, kennis met overheidscorruptie. Beto zoekt zijn afleiding bij Sabrina, droomt van een mooie toekomst, maar maakt de verkeerde keuze, waardoor hij Heli en diens familie in gevaar brengt.

Recensie Heli

Troosteloos
De troosteloze sfeer is gevangen in mooie cinematografie. De eerste helft van Heli is een rustig opgebouwd sociaal-realistisch drama dat toewerkt naar de eerste confrontatie met een drugsbende. En hoe gewelddadig de film soms ook is, middels vindingrijk camerawerk krijgen enkele fragmenten een bijna artistiek karakter. Bijvoorbeeld als we Estela met haar baby op de arm van de achterkant gefilmd door de open voordeur het huis zien betreden, de ravage en het bloedspoor ontwaren, waarna ze achteruit terug naar buiten loopt en tegen de muur als een mentaal wrak op de grond zakt. Of het surrealistische shot van een jeep met gewapende, gemaskerde mannen die plotseling heel groot lijkt als hij precies op tijd tot stilstand komt voor de stokstijve Heli.

Debutant Armando Espitia speelt de titelrol misschien teveel ingetogen, maar aan zijn geloofwaardigheid, het realistische karakter van het verhaal en de sombere toekomst van de Mexicaanse jeugd hoeft geen moment te worden getwijfeld. Heli stemt verre van vrolijk, maar biedt genoeg stof tot nadenken en discussie.

 

20 juli 2014

 
ALLE RECENSIES

Blended

Posted on

*
recensie Blended
Kinderen geen bezwaar

door Cor Oliemeulen

Twee alleenstaande ouders, die een nieuwe liefde zoeken, zijn tot elkaar veroordeeld. Ideale zomerfamiliefilm voor als de hersenen zijn lamgeslagen door de zon. 

Adam Sandler en Drew Barrymore kunnen niet tippen aan talrijke romantische filmkoppels als Tom Hanks en Meg Ryan, maar toch hebben ze een aardige chemie. Na The Wedding Singer (1998) en 50 First Dates (2004) acteren ze opnieuw samen in een romcom. In hun eerste twee samenwerkingen zijn ze veel jonger en is het vinden van een liefdespartner topprioriteit, ditmaal zijn ze allebei gescheiden en houden ze zich vooral bezig met opvoedperikelen. Een nieuwe partner moet vooral goed kunnen omgaan met de kids: hij heeft drie dochters, zij twee zoontjes. Om die reden is Blended vooral een familiefilm, echter ook het zoveelste Sandler-vehikel dat uitblinkt in fantasieloos vermaak en een totaal gebrek aan originaliteit.

Recensie Blended

Dick’s en Hooters
Het gegeven dat Jim (Adam Sandler) als verkoper werkt bij een sportzaak met de naam Dick’s en een blind date heeft met Lauren (Drew Barrymore) in een bar van Hooters, waar de serveersters bedienen in ultrakorte oranje broekjes en strakgespannen witte T-shirts, zet direct de toon. Hun afspraakje loopt natuurlijk uit de hand en ze spreken af dat ze elkaar nooit meer willen ontmoeten. Yeah, right! Hun tweede ontmoeting is in een winkel. Jim peinst zich een ongeluk welk merk en type maandverband of tampons hij voor zijn oudste dochter moet kopen, Lauren staat met een seksmagazine in haar hand omdat zij eerder in een opwelling een centerfold met het opgeplakte hoofd van hun babysitter onder het bed van haar irritante puberzoon vond, de foto kapot scheurde en spijt kreeg.

Op de parkeerplaats aangekomen blijken ze allebei precies dezelfde witte auto met zwart geblindeerde ruiten te hebben. Het gevolg voor hun derde ontmoeting laat zich raden. En ook de vierde, ultieme, ontmoeting is niet ver weg. ‘Heel toevallig’ belanden ze samen met hun kinderen in een luxueus Afrikaans vakantieresort en uiteraard zijn ze ‘veroordeeld’ tot dezelfde kamer die is voorzien van een gigantisch bed in hartjesvorm met een spiegel aan het plafond. Het grootse hotel van het vakantieparadijs Sun City dient als decor van de schermutselingen en onderstreept alle decadenties en clichés: massieve pilaren met uitsneden van wilde dieren, met marmer ingelegde vloeren en grote mozaïeken aan de muren. Gelukkig signaleert Jim al vrij snel na aankomst twee neukende neushoorns aan de overkant van de vijver.

Recensie Blended

Geforceerd lachen
Het moet gezegd dat in Blended bij hoge uitzondering geen poep- en piesgrappen zitten, dus blijft er voldoende ruimte voor standaardopmerkingen over masturbatie en schuddende borsten. Heel soms dreigt de interactie tussen Jim en Lauren te gaan sprankelen, echter het script en de regie zijn te pover om een glimlach of romantisch gevoel langer dan een paar flitsen vast te houden. Er moet immers geforceerd gelachen worden; het gezelschap danst, trommelt en gaat op safari. Lauren gaat parasailen achter een jeep die zonder benzine komt te staan midden tussen de leeuwen, Jim gaat zich te buiten aan een wildemans rit op een struisvogel.

Drew Barrymore verdient beter, Adam Sandler kan niet meer beter.

 

19 juli 2014

 

MEER RECENSIES