Categorie: RECENSIE

Carrie

Posted on

**

recensie  Carrie

Het bloed kruipt waar het niet gaan kan

door Cor Oliemeulen

Volstrekt overbodige remake over een zonderling meisje dat door het paranormaal bewegen van voorwerpen haar belagers een gedenkwaardig lesje leert.  

Over pesten zijn heel wat films gemaakt. Het ene kind kruipt in een hoekje, het andere begaat een wanhoopsdaad of roept desnoods de hulp in van een vampier. Het personage Carrie uit het gelijknamige verhaal van horrorschrijver Stephen King neemt zelf wraak. Als Jochem in de Carry Slee-verfilming Spijt! ook telekinetische gaven zou bezitten, had hij de treiteraars allang met rondvliegende attributen de mond kunnen snoeren. Maar goed, dan hadden we natuurlijk niet lekker massaal kunnen snotteren in de bioscoop.

Gemakzucht
Van remakes gruwel je soms meer dan van de engste horrorfilms. Al jaren is een deel van Hollywood behept met een lamlendige gemakzucht die leidt tot het schaamteloos reproduceren van succesvolle films. Het kopiëren van vaak artistieke Europese films is verdedigbaar, omdat hele werelddelen een verhaal nu eenmaal in de eigen taal en cultuur willen beleven, maar de kwaliteit is bijna zonder uitzondering van een bedenkelijk niveau. Ook remakes van films van eigen (Amerikaanse) bodem falen meestal jammerlijk, ondanks – en soms dankzij – een hoger budget. Zelfs de eigenzinnige filmmaker Gus Van Sant, die de horrorklassieker Psycho (1960) van Hitchcock beeldje voor beeldje en woordje voor woordje overdeed, ging met zijn experiment pijnlijk op zijn gezicht.

Recensie Carrie

Wat nu te denken van de remake van Carrie? Als je opnieuw kijkt naar het origineel van Brian De Palma uit 1976 (ook op blu-ray) lijkt de film met foute kapsels, grote brillen, korte sportbroekjes en een rokende gymlerares in eerste instantie een tikkeltje gedateerd. Bovendien zie je in het reguliere filmcircuit niet vaak meer dat pubermeisjes na het sporten naakt door de kleedruimte paraderen. De scène waarin het buitenbeentje Carrie aanvankelijk opvallend sensueel is gefilmd onder de douche loopt meesterlijk over in het moment dat ze voor het eerst menstrueert en geen idee heeft wat haar overkomt. De jonge Sissy Spacek is grandioos in elke scène en het zou nog jaren duren voordat ze niet meer automatisch werd geassocieerd met het onzekere roodharige meisje dat allengs haar identiteit en verborgen krachten ontdekt.

Hit-Girl is geen Carrie
Hoe anders vergaat het Chloë Grace Moretz als Carrie. In de remake van Kimberly Peirce, die in het biografische drama Boys Don’t Cry (1999) Hilary Swank naar een Oscar regisseerde, maakt Hit-Girl geen schijn van kans om haar getormenteerde karakter geloofwaardig te maken. Ze mist niet alleen de juiste uitstraling, haar acteerkwaliteiten en dramatische diepgang maken haar rol tot een typisch geval van miscasting. En dan heeft ze ook nog te maken met scenarioschrijvers die weinig kaas hebben gegeten van spanningsopbouw. In het origineel word je pas helemaal op het eind totaal overrompeld door Carrie’s vernietigende gaven, in de remake laat ze als een Poltergeist al vrij vroeg boeken in de rondte vliegen en tilt ze als ze boos is met haar geest mensen van de grond.

Recensie Carrie

Alles aan het origineel is beter: drama, romantiek, sfeer, intensiteit, muziek, creativiteit, fotografie, belichting, symboliek, suspense en subtiliteit (en dat van De Palma die in die tijd heus niet keek op een litertje tomatenketchup meer of minder). De acteurs van toen staan in je geheugen gegrift: Nancy Allen als de heerlijk dellerige onruststoker Chris, Amie Irving als haar vriendin Sue die in gewetensnood komt, de blonde krulletjes van de aardige sportbink Tommy (William Katt) en de onvergetelijke jonge John Travolta die als de gemanipuleerde Billy het benodigde varken de hersens inslaat. De cast van de remake acteert ronduit belabberd. Behalve dan natuurlijk Julianne Moore als Margaret White, de godsdienst waanzinnige moeder van Carrie.

Krankzinnige
Maar ook zij komt niet in de buurt van de archetypische rol van Piper Laurie, die net als Sissy Spacek, is verankerd in haar personage. Laurie spéélt niet de harde, meedogenloze krankzinnige die zichzelf kastijdt en ter aarde stort om hysterisch de Heer aan te roepen en de duivel te vervloeken, zij ís het. De crew van de remake heeft nog geprobeerd om met een nieuwe openingsscène de toon te zetten, echter het fragment dat Margaret onder veel gepers en geschreeuw, kennelijk niet vermoedend wat haar overkomt, het levende wezentje Carrie tussen haar benen aantreft, valt eerder uít de toon. Ook het allerlaatste shot stelt teleur. Iedereen die het origineel heeft gezien, herinnert zich de slotscène bij het graf. Je vraagt je af waarom juist dit onsterfelijke kippenvelmoment niet is gekopieerd.

 

2 november 2013
 
ALLE RECENSIES
 

Grande bellezza, La

Posted on

*****

recensie  La grande bellezza

De schoonheid van verval

door Alfred Bos

Na zijn Amerikaanse uitstapje This Must Be The Place keert Paolo Sorrentino, de grote hoop van de Italiaanse cinema, terug naar zijn geboorteland. De afgeleefde grandeur van Rome is het filmdoek waarop hij de verwelkte illusies van een generatie projecteert.

De berichten uit Cannes, waar de zesde film van Paolo Sorrentino eerder dit jaar in première ging, waren vol superlatieven. Nu La grande bellezza (De grote schoonheid) de Nederlandse bioscoop heeft bereikt, blijkt van al die opwinding niets gelogen. Met Rome, de eeuwige stad, als decor is het een overrompelende studie in menselijk tekort, die herinnert aan het beste werk van Italiaanse grootmeesters als Federico Fellini en Ettore Scola. En van het zelfde niveau is.

Recensie La grande bellezza

De ruim twee uur durende film toont het gapende gat tussen illusie en realiteit in een groot aantal losse, maar tevens losjes samenhangende scènes rond Jep Gambardella, vertolkt door de formidabele Toni Servillo in zijn vierde hoofdrol voor Sorrentino. We leren hem kennen op het feest ter gelegenheid van zijn vijfenzestigste verjaardag. De koning van het mondaine leven is omringd door zijn vrienden en kennissen, de Romaanse intelligentsia die de utopische idealen van hun adolescentie heeft zien stuklopen op de gebreken van de menselijke natuur.

Mondaine pose
Veertig jaar daarvoor heeft Jep een succesvolle debuutroman gepubliceerd, Het Menselijke Apparaat. Aan een tweede boek is hij nooit toegekomen, Rome leidt teveel af. Als journalist interviewt hij schijnbaar ongeïnteresseerd opmerkelijke figuren. Hij speelt cynische distantie, maar is oprecht begaan met mensen. Onder de mondaine pose broeit de ontreddering, die escaleert wanneer Jep verneemt dat zijn eerste liefde, Elisa, is overleden. In de nazomer van zijn leven – de film speelt in september – gaat de levensgenieter heel sereen door een existentiële crisis. ‘Ik was voorbestemd om gevoelig te zijn’, stelt de niet-schrijvende schrijver. Hij concludeert dat ‘het leven is verborgen achter bla bla bla’, achter woorden dus.

Het motto van de film is de openingszin van Louis Ferdinand Céline’s inktzwarte roman Reis naar het einde van de nacht: ‘Reizen prikkelt je verbeelding. De rest is teleurstelling.’ Jep strooit achteloos met citaten van Flaubert, de auteur die, net als Jep zelf, er nooit toe kwam een roman over het Niets te schrijven. De film is doorspekt met filosofische one-liners en poëtische terzijdes. Dat klinkt allemaal reuze zwaar, maar de toon van La grande bellezza is speels, bijna laconiek, met humor van het bitterzoete soort.

Recensie La grande bellezza

Fellini’s 8½
De film opent letterlijk met een knal. Een Japanse toerist valt dood neer achter zijn camera, terwijl hij de grootsheid van het historische Rome fotografeert. Wie alleen registreert, leeft niet. Dat inzicht wordt buitenstaander Jep, vermoeid van al het feesten, langzaam duidelijk. Thematiek en enscenering van La grande bellezza herinneren aan Fellini’s La Dolce Vita en Roma; de eindeloze kletspartijen op Jep’s adembenemende dakterras, met uitzicht op het Colosseum, verwijzen direct naar Scola’s La Terrazza. Maar het treffendst is de overeenkomst met Fellini’s meesterwerk 8½, alleen is de uitgebluste regisseur van die film nu een schrijver: beiden hervinden aan het slot van de reis door hun ziel de muze. De verbeelding redt Jep.

Sorrentino mengt op meesterlijke wijze het sublieme met het vulgaire; ook op de geluidsband, waar hemelse kerkmuziek (onder meer van Arvo Pärt en John Tavener) en clubremixen van Italiaanse pophits elkaar afwisselen. Hij toont de schoonheid van het verval in adembenemend gefotografeerde shots, surrealistische droomscènes, schitterende satire (de botox-dokter, de culinaire kardinaal) en vloeiende montage. Het is verbluffend, een betere film zal er dit jaar niet verschijnen.

 

1 november 2013

 
ALLE RECENSIES
 

Thor: The Dark World

Posted on

****

recensie  Thor: The Dark World

Thor op zijn best

door Karina Meerman

Stel dat Thor, Iron Man en Superman alle drie om je vechten om jouw nieuwe verkering te worden. Wie van de drie kies je dan? Eén voorwaarde: ‘allemaal’ is geen optie.  

Op het eerste gezicht lijkt Tony Stark een aantrekkelijke keuze. Wanneer hij geen superheldenwerk doet, kleedt hij zich uitstekend. Hij is een goed geconserveerde 45-plusser met een Mensawaardig IQ, rijdt coole auto’s, woont in een gigantisch huis aan zee en heeft miljoenen te spenderen. Ook aan jou. Hij houdt van sterke vrouwen en is hartstikke handig in huis: als er iets kapot gaat, kan hij het zelf repareren.

Mode
De man van staal is, alhoewel veel jonger, modetechnisch ontzettend saai. Het is óf een blauw pak met een rode cape óf een spijkerbroek met overhemd. Met zo’n ferme kaaklijn en grote blauwe kijkers heeft hij ook niet veel nodig. Sterker nog, dat supermanlijf doet het eigenlijk veel beter zonder geruit overhemd. Kal-El heeft niets van het flamboyante van Tony, maar zijn haarstijl is veel beter. Als hij tenminste niet ongekamd langs Amerika’s wegen sluipt op zoek naar zijn identiteit. Thor oogt spectaculairder als geheel, maar zijn eeuwige outfit van vikinghaar, cape, harnas en onafscheidelijke hamer doen je vriendinnen in hun broek piesen van het lachen. Voor een man die duizenden jaren oud is zou je denken dat hij wat vaker van kapper en/of modehuis wisselt.

recensie Thor: The Dark World 3D

Maar zoals iedereen weet zit echte schoonheid van binnen. Superman is heel lief voor zijn adoptie-ouders en hij zal het prima begrijpen wanneer jij afzegt omdat je met je moeder moet winkelen. Ook Thor is een respectvolle zoon, die veel van zijn moeder houdt en eerbied heeft voor zijn vader. Het is jammer dat ze niet wat gezelliger zijn, want al dat formele gedoe maakt van de feestdagen een gespannen tijd. Zeker wanneer broer Loki besluit de boel weer eens te verstieren. Het is misschien niet jolig met de familie uit Asgard, maar saai is het zelden.

Angstaanvallen
Het makkelijke aan Tony is dat hij geen familie heeft. Die heeft hij ook niet nodig, want dan houdt hij meer aandacht over voor zichzelf. Een knappe miljonair als vriendje lijkt misschien leuk, maar als hij niet in de spotlights staat, sluit hij zich dagenlang op in de kelder om met zichzelf te spelen. En dan is er nog het vrouwelijk schoon dat zich op hem stort. Je moet sterk in je schoenen staan wil je met Tony om kunnen gaan. Zeker in periodes waarin hij aan zichzelf twijfelt waardoor hij angstaanvallen krijgt. Voor hetzelfde geld zoekt hij bevestiging buiten de deur, alhoewel de kans groter is dat hij zich in zijn werk verstopt.

Vrouwen
Superman heeft geen aandacht voor andere vrouwen en Thor evenmin. Dat ze nog nooit hebben gedate maakt jou heel bijzonder, maar doet ook twijfels rijzen over de geestelijke gesteldheid van beide mannen. Thor heeft tenminste nog een goede vriendin. Superman heeft alleen jou, maar toch kom jij altijd op de tweede plaats. Eerst moet de wereld worden gered. Je weet nooit of Kal-El op tijd zal zijn voor een afspraakje, want als een bus schoolkinderen in een Chinese afgrond dreigt te storten, zal jij toch echt moeten wachten. Daarbij toont hij de laatste tijd wat nare trekjes. Man of Steel voelt zich wel erg comfortabel als de grote redder en hij draait zijn hand niet meer om voor moord. Dat zijn toch signalen waar een meisje rekening mee moet houden, zeker als hij moeilijk over zijn emoties praat.

De wereld redden
Bij Thor is dat hoopvoller. Was hij vroeger nog een arrogant leeghoofd die vond dat hij recht had op de troon, na zijn val naar aarde is hij een stuk sympathieker geworden en geestiger dan ooit tevoren. Oké, zonder zijn hamer voelt hij zich wat onzeker dus dat ding moet altijd mee, maar het is geven en nemen in een relatie. Hij houdt je – via zijn wachter Heimdall – goed in de gaten, zonder dat het stalken wordt. En hij houdt zich aan zijn woord. Als hij zegt dat hij terugkomt, doet hij dat ook. Je moet alleen – ook bij hem – even wachten tot een wereld is gered (en zijn werkgebied is aanzienlijk groter dan dat van Superman). Als jij je echter in een van die negen werelden bevindt, doet hij er werkelijk alles aan om te zorgen dat je veilig bent. Hij vindt je geweldig om wie je bent, heeft thuis een kast vol kleren die je perfect passen en hij kan uitstekend omgaan met je vrienden. Zelfs met je vervelende jongere zusje.

 

30 oktober 2013

 
ALLE RECENSIES

Gabrielle

Posted on

***

recensie  Gabrielle

Snakken naar onafhankelijkheid

door Tom Bakker 

Gabrielle is een muzikaal drama over een verstandelijk beperkte vrouw die wil leven zoals ieder ander, met liefde, seks, autonomie en onafhankelijkheid. Hoewel charmant en gekenmerkt door aangename personages, voelt de film als een ‘kijkje in het leven van’ en mist daardoor de impact die het verhaal verdient.  

De tweede speelfilm van regisseuse Louise Archambault gaat over de 22-jarige Gabrielle (debutante Gabrielle Marion-Rivard). Zowel het personage als de actrice hebben het syndroom van Williams, een genetische aandoening die gekenmerkt wordt door een verstandelijke beperking, een sterke sociale persoonlijkheid en een enorme muzikaliteit. Samen met andere geestelijk gehandicapten woont ze in een tehuis en zingt ze in een koor. In het koor zit Martin (Alexandre Landry), die ook verstandelijk beperkt is. Gabrielle en Martin zijn smoorverliefd, maar ontdekken aan de hand van hun opbloeiende relatie dat niet iedereen hun liefde zo makkelijk accepteert als zij dat zelf doen. 

Gabrielle

Passie voor muziek
Gabrielle, dit jaar de Canadese inzending voor de Oscars, vindt haar kracht vooral in de muziek en de zang. De scènes met het koor zijn prachtig en tonen de verbondenheid en passie van de verschillende leden voor de muziek. Door veel close-ups, lange takes en een focus op de spontaneïteit van de personages doet de film af en toe aan als een documentaire. De camera blijft dicht bij Gabrielle en leeft gefascineerd mee met haar uitbundige emoties. Haar naïviteit en enthousiasme maken haar op beeld een verfrissende verschijning.  

Archambault schroomt niet de seksualiteit van de gehandicapte personages in beeld te brengen. Gabrielle’s relatie met Martin is sensueel gefilmd en doet natuurlijk aan, al leidt het ietwat overdreven acteerwerk van de niet verstandelijk gehandicapte acteur Alexandre Landry enigszins af. De mooiste relatie is die van Gabrielle met haar zus Sophie (Mélissa Désormeaux-Poulin), die haar onvoorwaardelijk steunt en daardoor haar eigen vriend op de tweede plaats zet. De sterke band tussen de zussen is zowel een zegen als een vloek voor de naar onafhankelijkheid snakkende Gabrielle.  

Gabrielle

Plezier en verwondering
Het verhaal geeft een kijkje in het leven van mensen waar velen weinig van afweten. Het is een genot om te kijken naar het oprechte plezier en de verwondering waarmee de personages de wereld zien. In haar kern gaat Gabrielle, winnaar van de publieksprijs van het Filmfestival van Locarno, over de drang van de hoofdpersoon om een volwassen en onafhankelijk leven te leiden, iets wat voor de meesten van ons een vanzelfsprekendheid is. Ze wil ‘normaal’ zijn.  

Gabrielle zit goed in elkaar, maar grotere thema’s en een echte connectie met de personages blijven onderbelicht, waardoor de film een diepere impact mist. Ook al is ze verstandelijk gehandicapt, Gabrielle heeft eigenlijk al alles wat belangrijk is in het leven: vriendschap, liefde, familie en plezier. Dat de film aan de oppervlakte blijft, wil echter niet zeggen dat het verhaal oninteressant is. Uiteindelijk is Gabrielle  een charmant, mooi gefilmd muzikaal drama, met een fascinerende actrice in de hoofdrol.

 

28 oktober 2013

 

 

ALLE RECENSIES

 

Workers

Posted on

***

recensie  Workers

Arbeider neemt wraak

door Cor Oliemeulen

Je ganse leven trouw werken voor een baas om vervolgens te worden afgedankt. In de bedaarde Mexicaanse tragikomedie Workers proberen twee werknemers op hun eigen manier het tij te keren.  

In zijn regiedebuut schetst Jose Luis Valle een parallel plot over een gescheiden man en vrouw op de vooravond van hun pensioen. Sinds een tragische gebeurtenis lang geleden zijn ze verstoken van enig contact, zoals het opening- en eindshot van Workers symbolisch tonen. Op een strand proberen een man en een vrouw lijfelijk contact te maken door een spleetje in een lange muur die Mexico van Amerika scheidt en doorloopt tot in de oceaan. Het tafereel wordt eerst van de ene kant, later van de andere kant gadegeslagen.

Het lot van Rafael en Lidia
Rafael (Jesus Padilla) werkt al bijna dertig jaar als schoonmaker bij Philips. Hij zuivert de wc-potten, krabt kauwgom van de vloer en eet moederziel alleen aan een tafel in de grote kantine van de gloeilampenfabriek zijn boterhammen. Hij bereidt zich voor op zijn laatste werkdag, koopt nieuwe schoenen, gaat naar de kapper en doet wat boodschappen. Maar zijn chef zegt dat hij geen officiële datum van Rafaels indiensttreding heeft omdat hij destijds illegaal is overgekomen uit El Salvador. De analfabete werknemer heeft geen keus: hij zal nog jaren moeten doorschrobben.

Recensie Workers

Zijn ex-vrouw Lidia (Susan Salazar) is sinds ze zich kan heugen huishoudster van een bekakte, rijke dame. Na haar overlijden komt haar drugs dealende zoon niet in aanmerking voor de erfenis, maar ook de teleurgestelde Lidia en haar collega’s kunnen fluiten naar het geld. De enige erfgenaam is namelijk Princesa. Deze strontverwende greyhound, die kennelijk te verwaand is om te blaffen, drinkt en eet (precies 250 gram van het beste vlees) uit doublé gouden kommen en neemt een bad bij exact de juiste watertemperatuur. Pas als de viervoeter een natuurlijke dood is gestorven, mag het personeel de erfenis verdelen. Dat lijkt een kwestie van tijd.

Webcam
Workers heeft dezelfde beschouwende traagheid als van veel Zuid-Amerikaanse drama’s. Regisseur Valle neemt in lange, statische shots ruim baan voor observaties: de dagelijkse sleur, gelardeerd met komische en absurde details, maar ook van de omgeving. Alsof hij aan de overkant van de straat een webcam heeft geplaatst en afwacht wat er staat te gebeuren: Rafael die komt aanlopen, met één van de uitdagend geklede vrouwen naar binnen gaat, terwijl enkele mannen buiten de boel in de gaten houden. In het kleurrijke beeldkader komt een snelle auto aanrijden, een scharenslijper passeert met zijn karretje, een politieauto rijdt langzaam voorbij, en terwijl de schemer langzaam intreedt komen twee jongens aangereden op een fiets, waarna eentje met een spuitbus iets grappigs op een muur kalkt.

De film is een eerbetoon aan de harde werker die na een leven lang noeste arbeid aan de kant wordt geschoven. Het lot van de arbeider die, al dan niet postuum, revanche neemt op de werkgever die deels verantwoordelijk is voor zijn eenzijdige bestaan. Workers is verdienstelijk, maar uiteindelijk iets te lang van stof, te monotoon en biedt weinig verrassingen. Een treffende vergelijking met het bestaan van de doorsnee ongeschoolde arbeider.

 

21 oktober 2013

 
ALLE RECENSIES

What Maisie Knew

Posted on

****

recensie  What Maisie Knew

Modernisering van tijdloos verhaal

door Wouter Spillebeen

Henry James schreef in 1897 What Maisie Knew, een roman over een disfunctioneel gezin dat instort. Nu is het verhaal door Scott McGehee en David Siegel gemoderniseerd voor het witte doek.  

Susanna (Julianne Moore) en Beale (Steve Coogan) gaan uit elkaar nadat ze elkaar constant de huid vol schelden. Zij is een verouderende rockster, hij een gerenommeerde kunsthandelaar. Hun zevenjarige dochter Maisie (Onata Aprile) zit gevangen tussen twee vuren. Beide ouders krijgen hoederecht, dus Maisie verhuist om de tien dagen. Susanna is egoïstisch, onverantwoordelijk en kinderachtig en weet niet hoe ze tegen Maisie moet praten. Ze verdraagt niet dat iemand anders dan zij een band met het meisje heeft. Beale lijkt een goede vader te zijn, maar is nooit aanwezig en verliest gauw de voeling met zijn dochter. Hij hertrouwt met de Schotse nanny Margo (Joanna Vanderham) terwijl Susanna haar heil zoekt in toyboy Lincoln (Alexander Skarsgård). Wanneer Susanna en Beale hun dochter in de steek laten, worden hun nieuwe partners verantwoordelijk voor Maisie.

Recensie What Maisie Knew

Creatieve vrijheden
De film neemt heel wat creatieve vrijheden ten opzichte van het boek uit 1897. Naast het overduidelijke feit dat What Maisie Knew zich meer dan honderd jaar later en niet in London maar New York afspeelt, zijn ook de personages aangepast. De twee stiefouders zijn in de film zeer liefdevol en ze geven oprecht om Maisie, terwijl dat in het boek veel minder het geval is. Mrs. Wix, die in het boek uiteindelijk de meest geschikte vervangingsouder voor Maisie blijkt, is in de film zo goed als geschrapt: haar rol wordt overgenomen door Margo en Lincoln. De modernisering van het tijdloze verhaal maakt What Maisie Knew voor een hedendaags publiek beter verteerbaar, de sfeer van de late negentiende eeuw zou te ver van het bed zijn voor een verhaal dat zo herkenbaar is. Wat eerder onrealistisch lijkt, is dat de ouders van Maisie in de film wel heel snel moeten hertrouwen, aangezien het verhaal zich niet over enkele jaren afspeelt zoals in het boek, maar eerder over enkele maanden.

Ontroerende interacties
De acteerprestaties dragen het verhaal op een sublieme manier. Julianne Moore is zeer geloofwaardig als een moeder op de rand van het psychotische die meer aan zichzelf denkt dan aan de impact die haar keuzes hebben op Maisie. Alexander Skarsgård en Joanna Vanderham spelen net de omgekeerde rol en doen dat met verve. Hun interacties met Onata Aprile bespelen de gevoelige snaar. Hun uitstekende performance wordt ondersteund door een passend aangrijpende soundtrack en een duidelijke artistieke visie in het camerawerk. Dat zie je vooral in de meest kleurrijke scènes, waarin de emoties van het scherm spatten.

Films over scheidingen en de zoektocht naar een nieuwe ouderfiguur zijn niet bepaald dun gezaaid, denk maar aan Jeff Nichols’ geweldige Mud, dat deze zomer uitkwam. What Maisie Knew scheidt zich af van de massa door gebruik van interessante personages in een bekende setting. De film is subtiel in haar uitvoering, zijn boodschap is overduidelijk.

 

20 oktober 2013

 
ALLE RECENSIES

Short Term 12

Posted on

*****

recensie  Short Term 12

Jeugdtrauma’s zonder vals sentiment

door Karina Meerman

Ontroerende film laat zien dat liefde van vreemden helend kan werken, waar ouderliefde faliekant tekort is geschoten.  

De meeste kleine of kunstzinnige films hebben een nare draai, een onderhuids leed dat op een gegeven moment schreeuwend naar de oppervlakte wordt getrokken. Alsof film vooral moet raken waar het zeer doet. Het alternatief is de blockbuster: veel speciale effecten, visueel geweld en volkomen los van de dagelijkse realiteit. Het is maar zelden dat een film warmte en herkenning biedt en toch boeit. Short Term 12 raakt ons niet waar het zeer doet, maar waar we liefhebben. Zonder vals sentiment.

Balans tussen vrijheid en veiligheid
Short Term 12 is een tijdelijk opvanghuis voor tieners, die in het Amerikaanse systeem van opvang en herplaatsing zijn beland. Hoofdpersoon is de twintiger Grace, innemend en overtuigend gespeeld door Brie Larson (21 Jump Street, United States of Tara). Te midden van de woede en het verdriet van verlaten en verdwaalde tieners geeft ze met humor en compassie ferm leiding aan de unit. De komst van nieuwkomer Nate (Rami Malek) wordt als een passend vehikel gebruikt om de chaos van alledag te laten zien en hoe precair de balans is tussen vrijheid en veiligheid.

Recensie Short Term 12

De dagelijkse gang van zaken is echter niet het brandpunt van de film, dat is Grace. Ogenschijnlijk uiterst stabiel, blijkt het voor haar privé allemaal niet zo makkelijk te zijn. De komst van de rebelse Jayden (Kaitlyn Dever) confronteert haar met haar eigen demonen. Dit zet zowel haar geestelijke gezondheid als haar relatie met de lieve Mason (John Gallagher Jr.) onder druk.

Soms subtiel, soms een mokerslag
Wat Short Term 12 zo’n oprecht ontroerende film maakt is in de eerste plaats het ingetogen spel van de hoofdrolspelers en de observerende camera van regisseur Destin Cretton. We zitten bovenop het verhaal, maar we zijn geen voyeurs. Ten tweede wordt het leed van de tieners niet breed uitgemeten, maar onthuld. Soms subtiel, soms met een mokerslag. Zoals wanneer de 18-jarige Marcus zijn rap voordraagt aan begeleider Mason. Het gaat over de redenen waarom hij in een opvanghuis is beland en over het leven dat hem te wachten staat wanneer hij als meerderjarige weer terug moet naar huis. Mason reageert niet met goedbedoelde clichés, hoe graag we dat misschien op dat moment zouden willen.

De verwaarlozing en mishandeling van kinderen door hun ouders, de mensen die juist van hen zouden moeten houden, staat haaks op de liefde en het begrip van begeleiders als Grace en Mason. Vreemden, die het op zich hebben genomen veiligheid te bieden aan kinderen die dat thuis niet hebben gehad. Cretton werkte zelf tijdelijk in een opvanghuis voor tieners, wat hem inspireerde om tijdens zijn filmopleiding hierover een korte film te maken. Toen zijn film de Juryprijs won van het Sundance Festival in 2009, kreeg hij het advies om een script klaar te hebben voor een lange film. Gelukkig werden dat de 96 minuten van Short Term 12.

 

17 oktober 2017

 
ALLE RECENSIES

Gangs of Wasseypur

Posted on

*****

recensie  Gangs of Wasseypur

Indiase kolenmaffia

door Cor Oliemeulen

Alle mannen van de familie Khan zijn gewelddadige rotzakken. Dit gegeven maakt een misdaaddrama nog niet onsympathiek. Gangs of Wasseypur is de geschiedenis van zeventig jaar Indiase kolenmaffia samengevat in ruim vijf uur pure cinema.  

In een flashforward naar de tegenwoordige tijd verschaft een gewapende bende zich nietsontziend de toegang tot de woning van Faizal Khan (Nawazuddin Siddiqui), de machtigste gangster van Wasseypur. De overvallers doorzeven het onderkomen en denken hun tegenstander gedood te hebben. Direct hierna gaan we terug naar begin jaren veertig van de vorige eeuw. In de Bengalen houdt Faizals grootvader, Shahid Khan, zich bezig met het beroven van Britse treinen. Als lid van de moslimgroep Pathans geeft hij zich uit voor de mythische treinrover Sultana Daku, de leider van de concurrerende moslimgroep Quershis. Er lijkt geen sprake van godsdienststrijd, de voortdurende rivaliteit gaat over macht en geld.

Recensie Gangs of Wasseypur

Zodra Shahid is ontmaskerd, ontvlucht hij Wasseypur en wordt tewerkgesteld in de kolenmijnen van Dhanbad. Na de onafhankelijkheid van India komen de mijnen in handen van vrienden van de Engelse kolonisten. In deze streek gaat Ramadhir Singh de scepter zwaaien. Hij benoemt Shahid Khan als ‘muscle man’, die de arbeiders in toom moet houden. Echter Ramadhir laat de meedogenloze opzichter vermoorden als deze te lastig wordt. Shahids zoon Sardar zweert wraak, scheert zijn hoofd kaal en zal pas na de dood van Ramadhir – die het zal schoppen tot minister – zijn haren weer laten groeien.

Bloedwraak
Werd Gangs of Wasseypur in India nog in twee delen in de bioscoop uitgebracht, bij ons is een extra zitkussentje vanwege de totaallengte van 320 minuten geen overbodige luxe. Langdradig is de film van regisseur Anurag Kashyap allerminst. In de overstelpende aaneenschakeling van scènes is alles raak en zijn nagenoeg alle aspecten van de filmkunst tot in de puntjes verzorgd. Een vlot verteld en onderhoudend verhaal met realistische dialogen, goede acteurs, mooie cinematografie, perfecte cameravoering en soepele montage. Vooral het eerste uur mag een geschiedenisles met een duizelingwekkende stoet van personages zijn, als de premisse en de sfeer eenmaal zijn neergezet, maakt Kashyap van elk fragment pure cinema.

De regisseur heeft goed gekeken naar de spaghettiwesterns van Leone, het door Coppola geschetste gangsterleven en naar de mix van grof geweld, zwarte humor en vette soundtrack van Tarantino. Hij overgiet het met een Bollywood-saus van liedjes met lyrische teksten, vrolijke dansjes door mooie vrouwen in veelkleurige kleden en registreert en passant de Indiase cultuur en gebruiken. Een voice over loodst ons door de zeventig jaar lange geschiedenis waarin bloedwraak centraal staat en de notoire rokkenjager Sardar Khan (Manoj Bajpayee) zich ontwikkelt tot hoofdpersonage. Hij krijgt vijf zonen bij twee vrouwen. Alle kinderen groeien uit tot gangsters.

Gangs of Wasseypur

Ultieme Godfather
Hoewel het niet altijd meevalt de drie generaties durende vete te integreren in de industriële ontwikkelingen van Oost-India, slaagt Kashyap er in een duidelijk beeld te geven hoe politiek, macht, corruptie en moord al die tijd hand in hand gaan. Geleidelijk wordt het taalgebruik intenser en gevatter – volgens Hindi-kenners ongekend vulgair. De techniek schrijdt voort en de personages worden ouder en grijzer. Soms zijn de taferelen kort, videoclipachtig, gelardeerd met humor, absurditeiten en populaire muziekdeuntjes. Het geweld evolueert mee.

De voortdurend aan een hasjpijp lurkende Faizal, die zijn vader Sardar uiteindelijk zal opvolgen, toont zich de ultieme Godfather. Vond een tegenstander van Don Corleone destijds een afgesneden paardenhoofd in zijn bed, in Gangs of Wasseypur snijdt Faizal persoonlijk (buiten beeld) het hoofd van een onbetrouwbare vriend af en hangt het bij de voordeur van diens familie. In deze contreien moet iedereen op zijn hoede zijn. Ook de politie. Zoals blijkt als een agent een mensenvinger vindt, ter plekke poolshoogte gaat nemen en te horen krijgt: ‘In Wasseypur vliegt zelfs een duif met één vleugel, met de andere vleugel beschermt hij zijn rug.’

 

11 oktober 2013

 
ALLE RECENSIES
 

Metallica: Through The Never

Posted on

****

recensie  Metallica: Through The Never

Rocken op een Zwitsers legerzakmes

door Alfred Bos

Metallica paart de proto-metal van Black Sabbath aan het rocktheater van Alice Cooper en tilt het naar de 21ste eeuw met de spectaculaire 3D-concertfilm Through the Never. 

Elvis Presley deed het, The Rolling Stones en Prince deden het en nu doet Metallica het: een concertfilm. Maar niet zomaar een concertfilm. Het optreden zelf loopt parallel aan een verhaallijn die zich buiten de concertzaal afspeelt. Daarnaast haalt de groep alles uit de kast om van de performance een evenement te maken. En dat alles is gedraaid in 3D. Eerlijk is eerlijk, Metallica: Through the Never is zonder twijfel de meest spectaculaire concertfilm die tot nu toe in de bioscoop heeft gedraaid.

Recensie Metallica: Through the Never 3D

Alles aan de film ademt ambitie. Het podium, ontworpen door de Engelsman Mark Fisher (hij werkte eerder voor Pink Floyd, de Stones, U2 en Lady Gaga), is het meest geavanceerde plankier waarop performers tot nu toe hebben gewerkt. Het is een Zwitsers legerzakmes, zoals gitarist en zanger James Hatfield het treffend omschrijft, waaruit allerlei decorstukken omhoog komen en weer verdwijnen. Er zijn vervaarlijke vuurstunts, er zijn Tesla- transformatoren waarmee een elektrocutie wordt gesimuleerd en ook Doris, de levensgrote Vrouwe Justitia van het …And Justice For All-album, doet een cameo.

Apocalyptische stadsjungle
Parallel aan het optreden voor zo’n 20.000 fans die rondom het legerzakmes zitten – de film werd gedraaid in Vancouver en Edmonton, Canada – verlopen de avonturen van roadie Trip (Dane DeHaan, bekend van de tv serie True Blood). Hij wordt erop uit gestuurd om een gestrande vrachtwagen te helpen en belandt in een apocalyptische stadsjungle, compleet met anarchisten, straatgevechten en onsmakelijke geweldsexcessen. Dat zijspoor is surrealistisch van toon en beïnvloedt op een magische manier het optreden van de band. Bovendien is er een gehaaide zogenaamde MacGuffin, een raadsel dat wel of niet wordt opgelost.

Regisseur Nimród Antal (Predators ) heeft de film gedraaid met 24 camera’s, waardoor er onvermijdelijk af en toe een paar cameramannen door het beeld lopen. Dat is volstrekt niet storend, want deze show van Metallica is één groot mediacircus waarin niet alleen het publiek in de concertzaal, maar ook de kijker in zijn bioscoopstoel volledig wordt ondergedompeld. De camera zit de band dicht op de huid, wat veel close-ups van verbeten gezichten oplevert, met de holenmens Robert Trujillo (bas) als grootste blikvanger. Bij hem steekt de frêle sologitarist Kirk Hammett af als een elfje-in-leer.

Visueel 3D-spektakel
De setlist van het concert biedt het beste uit de dertigjarige loopbaan van de groep. Sinds de oprichting opent Metallica zijn optredens met The Ecstacy Of Gold van Ennio Morricone (uit de film The Good, The Bad and The Ugly) en vervolgens gaat men min of meer chronologisch door de discografie, van de debuutsingle Creeping Death uit 1984, via de bekendste nummers van alle albums (met uitzondering van Load en St. Anger), om tijdens de aftiteling voor een lege zaal de fantastische instrumental Orion te vertolken.

Voor Metallica-fans is Through the Never verplichte kost. Maar naast metal van de bovenste plank biedt de film genoeg visueel 3D spektakel om niet-metal aficionados eveneens een welbestede anderhalf uur aan mediavermaak te laten beleven. De soundtrack is ook verkrijgbaar als dubbel-cd.

 

8 oktober 2013

 
ALLE RECENSIES

Zarafa

Posted on

****

recensie  Zarafa

Aaibare aimabele langnek

door Ralph Evers

Vrij naar het waargebeurde verhaal over de eerste giraffe in Parijs. Met oog voor detail en liefde gemaakt.  

Het verhaal wordt verteld door een dorpsoudste, die met houten poppen de kinderen vermaakt. Maki is samen met zijn vriendinnetje Soula geketend door de boosaardige slavendrijver, Moreno. Op een nacht ontdekt Maki dat de ketens te groot zijn en dat hij kan ontsnappen. Wanneer Moreno de achtervolging inzet weet Maki ternauwernood aan hem te ontsnappen en wordt hij gered door een giraffe. Moreno geeft niet op. Hij komt Maki op het spoor en schiet de giraffe, die Maki probeert te beschermen, dood. Dan springt een illustere vreemdeling, Hassan, tussenbeide. Maki belooft de stervende giraffemoeder dat hij voor haar kalf Zarafa zal zorgen.

Diepere lagen
Tegen de achtergrond van dit avonturenverhaal spelen thema’s als slavernij, oorlog, vriendschap, dierenliefde en vrijheid. Het belangrijkste thema lijkt het individuatieproces van Maki. De jongen op weg naar volwassenheid tegen een achtergrond waarin de wereld uit de onderdrukkende blanke slavendrijver emancipeert. Hassan, die als een vader voor Maki is, geeft hem de raad de sterren te volgen wanneer hij mocht verdwalen.

Recensie Zarafa

Een andere belangrijke rol in dit avontuur is voor Malaterre, een ontdekkingsreiziger. Hij verzorgt het noodzakelijke oriëntatiepunt. Malaterre is overigens een leuk gevonden naam: ‘mal à terre’, slechte grond. Hij verblijft dan ook het liefst in zijn luchtballon, van waaruit hij veilig overzicht houdt over de aarde.

Wanneer de baai voor Alexandrië belegerd is door de Turken, vraagt de Pasha van Egypte een gunst aan de Franse koning om hem te hulp te schieten. Als gift stuurt de Pasha een giraffe naar Parijs. Zo begint een vrolijk makend, doch onwaarschijnlijk avontuur over een giraffe, twee Tibetaanse koeien, Hassan, Malaterre en Maki in een luchtballon.

Progressief
Regisseur Rémi Bezançon heeft een goed gevoel voor subtiliteit en dosering. Hij weet de gevoelige snaar te raken, zonder te overdrijven. Dit deed hij eerder in het overtuigende familiedrama Le premier jour du reste de ta vie (2008). In Zarafa, zijn eerste animatiefilm, ontgint hij nieuw terrein op overtuigende manier.

De animatie doet denken aan een mix tussen Sylvain Chomets Les Triplettes de Belleville (2003) met de karakters van de Japanse animatiegrootmeester Hayao Miyazaki. Dit is niet heel gek, wanneer je weet dat Jean-Christophe Lie de grafische regie in handen heeft. Hij werkte eerder mee als animator aan Les Triplettes de Belleville. De afwisseling tussen de stijlen werkt goed. Tegen een prachtig getekende achtergrond komen de kleurrijk en simpeler getekende personages meer tot leven. Als een levend stripboek. Door in de personages de nadruk op emoties en persoonlijkheid te leggen en in de achtergrond de details, versterkt dit elkaar. De film weet zich te bevrijden uit de ketens van computeranimaties en 3D. In die vrijheid ontstaat een levendige film die voor jong en oud zeer te genieten valt.

 

6 oktober 2013

 
ALLE RECENSIES