Categorie: RECENSIE

Jour de fête

Posted on

****
recensie Jour de fête

The Postman Always Rings

door Cor Oliemeulen

Melancholische schets van het rustige leven in een pittoresk Frans dorp waar een innemende postbode elke omstandigheid aangrijpt om de efficiency van de Amerikaanse posterijen te evenaren. 

Het vroegere werk van Jacques Tati slaat een brug tussen stomme en gesproken films. Zijn regiedebuut Jour de fête (1949) vormt de opmaat voor zijn latere alter ego Monsieur Hulot. Als filmmaker en komiek wenste Tati volledige artistieke controle: hij regisseerde, produceerde, schreef en speelde de hoofdrol. Jour de fête is een subtiele satire op de vooruitgang die Tati tot in het extreme doortrekt in Playtime (1967) waarin hij meesterlijk de draak steekt met moderne architectuur en gadgets.

Tijd staat stil
In Jour de fête lijkt de tijd stil te staan. De kinderen in Sainte-Sévère-sur-Indre huppelen en dragen hoedjes, oude vrouwtjes met geiten lopen er nog écht krom, mannen laten zich scheren bij de barbier, vrouwen gebruiken kruiwagens om spullen te vervoeren en de jeugd loopt enthousiast achter de fanfare aan. De postbode François symboliseert de rustige manier van leven en werken in de naoorlogse tijd die langzaam moderniseert. Dat begint op het moment dat een kermis het dorp bezoekt en de plaatselijke middenstand zich voorbereidt op de grote feestdag. François is natuurlijk niet te beroerd om tijdens het bezorgen van de post iedereen, op zijn typische wijze, een handje te helpen.

Recensie Jour de fête

In zijn gebaren en manier van handelen doet de protagonist soms denken aan de slapstick van Charlie Chaplin, terwijl de korte, creatieve stunts lijken geïnspireerd op Buster Keaton. Zijn fijngevoelige gestuntel en kleine ongelukjes charmeren, François’ naïviteit ontroert. De lange, houterige postbode is zo goed van vertrouwen dat sommigen er behagen in scheppen practical jokes met hem uit te halen of zelfs dronken te voeren. Tati houdt de kijker voortdurend op afstand, de kijker observeert de gebeurtenissen. Geen enkele close-up, ook niet van de Hitler-snor die destijds nog in de mode was.

Kleine, rake absurditeiten
De humor van Tati is er geen van schaterlachen. Het zijn vooral de kleine, rake absurditeiten van het dagelijkse leven die zijn scherpe oog voor detail karakteriseren. De zoemende mug die steeds terugkomt om mensen lastig te vallen, het gehannes met het plaatsen van een grote vlaggenmast of bezoekers van het café die steeds tot groeiend ongenoegen van de eigenaar gaan zitten op pas geschilderde stoelen. De dialogen lijken van ondergeschikt belang: teksten zijn bewust onverstaanbaar gemaakt door achtergrondgeluiden, maar de belangrijkste woorden hoor je. Samen met de vrolijke deuntjes ondersteunt de zangerigheid van het dialectische gemurmel heel functioneel de visuele klasse van Jour de fête.

 

27 juli 2013

 
ALLE RECENSIES

Wolverine, The

Posted on

**

recensie  The Wolverine

Midlifecrisis

door Karina Meerman

Nietszeggende film met iemand die vaag doet denken aan Wolverine uit de X-Men-films.

Sommige mannen gaan zich anders gedragen wanneer zij een zekere leeftijd bereiken. Zij worden zich bewust van hun voortschrijdende jaren en proberen dit op verschillende manieren te compenseren. Zij veranderen bijvoorbeeld van voertuig, door een sportievere auto te kiezen of op de motor te stappen. Ze gaan gezonder leven: ze stoppen met roken en bezoeken vaker (of opeens) de sportschool. Een strakker lijf betekent ook dat ze zich zekerder voelen om het hemd of T-shirt uit te trekken en met ontbloot bovenlijf de barbecue te bedienen. In een laatste poging de resterende sexappeal te benutten, gaan sommige mannen erg ver en verruilen hun vrouw van jaren voor een jonger model. Of ze behouden wat ze hebben en proberen daarnaast nog een groen blaadje te verschalken. Andere mannen maken opeens verre reizen, zoeken hun oude vrienden op of gaan eindelijk de confrontatie aan met hun eigen psyche. Het is, kortom, de midlifecrisis.

Recensie The Wolverine 3D

Man in verwarring
Het is een weinig bekend feit dat ook mannen met superkrachten een dergelijke crisis doormaken. Gelukkig brengt The Wolverine dit onder de aandacht van het grote publiek. Logan (Hugh Jackman) is een man in verwarring. Moet hij doorgaan op de oude voet – vechtend en grauwend en tegenstanders vermorzelend – of kiest hij voor een vreedzaam leven en laat hij de Wolverine achter zich? Kan dit überhaupt? Een frustrerend dilemma, waar hij in het bos op broedt terwijl hij droomt van zijn grote liefde Jean Grey.

Hij wordt gestoord in zijn gepieker door een jonge Japanse genaamd Yukio (Rila Fukushima), een uitstekend zwaardvechtster met de gave soms te zien hoe en wanneer mensen sterven. Zij neemt Logan onder gesputter mee naar Japan om een oude vriend te bezoeken. De puissant rijke zakenman Yashida (Hal Yamanouchi) ligt op zijn sterfbed en hij wil Logan bedanken omdat hij ooit zijn leven redde. Het bedankje zou de oplossing kunnen zijn voor Logans identiteitscrisis. Maar Logan laat zich afleiden door de perikelen rondom de dochter van Yashida, de timide Mariko (Tao Okamoto). Omdat hij niet oplet, moet hij uiteindelijk toch weer aan het vermorzelen.

Intiem kopje thee
Van een rommelige bosbewoner met lang haar transformeert Logan gedurende de film in een sportschooltype van een zekere leeftijd. Hij laat geen gelegenheid voorbij gaan om zijn bizar brede torso te tonen (ook al lijkt hij wel steeds zijn buik in te houden). De motor is verruild voor een Audi en de sigaren zijn kennelijk in de ban gedaan. En een intiem kopje thee met de dienstbare Mariko blijkt voldoende om zijn issues rondom de formidabele Jean te doen vergeten.

Het is kortom een actiefilm met wat superkrachten en supertechnologie, wat zwaardvechten en een handvol Japanse dialogen, terwijl iemand die ooit The Wolverine was, laat zien dat ook oudere mannen best nog meedraaien in de moderne samenleving. Blijf als het lukt vooral even zitten voor de aftiteling, waarin nog meer oude bekenden verklappen dat ook zij aan een nieuw avontuur willen beginnen. Het houdt niet op, niet vanzelf.

 

24 juli 2013

 
ALLE RECENSIES

Red 2

Posted on

***

recensie  Red 2

Voorzichtig met de handgranaten, schat

door Alfred Bos

Nadat de stripverfilming Red een verrassende hit werd, doen de gepensioneerde geheim agenten Frank en Marvin hun spyfi-parodie nog eens vet aangezet over. 

Ze zijn ontsproten aan het brein van de Britse stripauteur Warren Ellis: de gepensioneerde ‘dirty ops’ (vuile zaakjes) agenten Frank Moses (Bruce Willis) en Marvin Boggs (John Malkovich), door hun voormalige werkgever CIA aangemerkt als RED (Retired Extremely Dangerous) en derhalve rijp voor liquidatie. Geholpen door Victoria (Helen Mirren), ex-scherpschutter van de Britse contra-spionagedienst MI6, en haar vroegere geliefde, de Rus Ivan (Brian Cox), ooit KGB-agent, trotseren ze de Amerikaanse inlichtingendienst én het geboefte.

De laconieke Frank en de door LSD-experimenten volkomen geschifte Marvin debuteerden in stripvorm in 2003 en op het witte doek in 2010. Die zeer geslaagde rolprent werd een onverwacht succes en een nieuwe franchise was geboren. Het zal niet echt verbazen dat Red 2 minder overtuigt. De verrassing is er vanaf en de film gaat gebukt onder een ‘marketing scenario’: een Zuid-Koreaanse huurmoordenaar (gespeeld door de Koreaanse ster Byung-hun Lee) voor de Aziatische markt, plus uitstapjes naar Parijs, Londen en Moskou om de Europese kijker te prikkelen.

Recensie Red 2

Geniale gek-grollen
Was de eerste Red een eigenwijze, alternatieve satire op het genre van de spionagethriller, Red 2 is een actiekomedie voor de mainstream markt; met parodistische trekjes, dat wel. Het verschil wordt hoorbaar op de soundtrack. Red  had een geluidsband met sfeerrijke elektronica en het soort funky lounge muziek dat David Holmes aanleverde voor Out Of Sight en Ocean’s Eleven van Steven Soderbergh. Een track als Cissy Strut van The Meters is op Red 2 evenwel ver te zoeken, daar domineren de gezwollen orchestraties waarmee Hollywood haar drama pleegt op te vullen. Red was cool; Red 2 is lauw. Maar u raadt het al: in Amerika is de vervolgfilm goed ontvangen, veel beter dan Red dat via mondreclame een hit werd.

Los van die kanttekeningen weet tv-regisseur Dean Parisot een vermakelijke parodie op franchises als de James Bond-films of Mission Impossible neer te zetten. Een sterke cast helpt daarbij. Mary-Louise Parker waggelt als Franks vriendin Sarah met grote ogen door het alom aanwezige gevaar. Catherine Zeta-Jones speelt Katja, officier van de Russiche geheime dienst en een ex van Frank, wat goed is voor een aantal venijnige grappen van Sarah. En schurk du jour is ditmaal Anthony Hopkins die in zijn rol van de doorgedraaide wetenschapper Bailey zijn arsenaal aan geniale gek-grollen kan aanspreken.

Kolderieke hoofddeksels
Was Red  nog een aaneenschakeling van min of meer realistische scènes in de Verenigde Staten, ingeleid door ansichtkaarten, ditmaal flitst de handeling van land naar land en zijn de schietscènes nog meer over de top dan ze in de voorgaande film al waren. Ook de MacGuffin, het plotelement waar het verhaal om scharniert, is uitzinnig onrealistisch: een nucleaire bom van ‘rode kwik’, verborgen in de catacomben van het Kremlin. Daar steekt de presidentskandidaat met duister oorlogsverleden uit Red tamelijk gewoontjes tegen af.

Is dat alles een bezwaar? Niet echt, want het hart van Red klopt nog steeds in de tweespraak tussen de gortdroge Frank, zijn emotionele vriendin Sarah en de totaal paranoïde Marvin, wiens voorkeur voor kolderieke hoofddeksels in de allerlaatste scène een krankzinnige climax bereikt. Op naar Red 3.

 

22 juli 2013

 
ALLE RECENSIES

Blancanieves

Posted on

****
recensie Blancanieves
Gepassioneerde ode

door Ralph Evers

Blancanieves, gebaseerd op het sprookje Sneeuwwitje, is geplaatst in het Andalusië van de jaren twintig van de vorige eeuw. De regisseur weet met prachtige cameravoering en een fijn oog voor detail een eigenzinnige hommage aan de stomme film na te laten.  

Daarmee schotelt hij de kijker een prachtig gechoreografeerde film voor, waarin gotische invloeden, eigentijdse magie en opzwepende, doch melancholische flamenco als een matador vechten om de aandacht van de kijker.

Stierenvechten
Blancanieves is geplaatst in de stierenvechterwereld. De roemrijke matador Antonio komt op noodlottige wijze ten val. Wanneer hij bijkomt in het ziekenhuis verneemt hij dat zijn vrouw gestorven is tijdens de geboorte van zijn dochter Carmen. Hij huwt met zijn verzorgster Encarna (een fantastisch gemene Maribel Verdú), die vooral op het geld van Antonio uit is en voor wie Carmen een sta-in-de-weg is.

Recensie Blancanieves

Pablo Berger komt met een eigen interpretatie van Sneeuwwitje, die zich laat vertalen naar de moderne tijd. In tegenstelling tot het sprookje kent het kwaad in deze bewerking meerdere gezichten. Niet alleen in de klassieke vorm van de gemene stiefmoeder, Encarna, maar ook in de meedogenloze ogen van de stier. Of de boosaardige lach van de ‘talentscout’, die de opmerkelijke talenten van Carmen (Sneeuwwitje) opmerkt en haar een wurgcontract laat tekenen. De simpele sprookjeswereld lijkt met de komst van de moderne tijd een flink stuk complexer geworden te zijn.

Metafoor
Blancanieves bedient zich niet van magie of fabeldieren. De effectiviteit van de film zit hem in de details en de creativiteit om zonder typische sprookjeskenmerken recht te blijven doen aan het sprookje. Wanneer Carmen verhuist naar een puissant landhuis, waar zij door Encarna opgesloten wordt in de kelder, raakt ze bevriend met een haan, Pepe. Deze ondeugende haan brengt met zijn capriolen Carmen op de voor haar verboden tweede verdieping. Op deze zolder, die symbool lijkt te staan voor het geweten, ontmoet Carmen haar vader. Gekluisterd aan zijn rolstoel – vul de interpretatie van het geweten zelf maar in – leert hij haar de fijne kneepjes van het matadorschap.

‘Houd te allen tijde je ogen op de stier gericht’, geeft haar vader haar mee als wijze les. Hiermee zegt hij zoiets als: verlies nimmer de puurheid van je eigen ziel uit het oog. Het centrale thema in het sprookje Sneeuwwitje is de puurheid van de ziel. Sneeuwwitje is de schoonste van het land en roept daarmee de toorn van haar stiefmoeder op zich. Het gebruik van zwartwit beelden en de accentuering van het donkere en het lichte is een uiterst effectieve manier om de tegenstelling tussen goed en kwaad te benadrukken.

Hommage
Blancanieves weet ondanks ‘concurrentie’ van eerdere Sneeuwwitje-films als Snow White and the Huntsman en Mirror, Mirror, alsmede de stomme filmhit van vorig jaar, The Artist, te overtuigen. Dit komt door de acteerprestaties, de sterke cameravoering en de prachtige muziek. De film zit vol verwijzingen naar de bloeitijd van de stomme film. De zes dwergen lijken zo uit de film Freaks van Tod Browning weggelopen en de verdrietige eindscène doet denken aan de hoogtijdagen van de expressionistische Duitse films van de jaren ’20.

 

21 juli 2013

 

Lees ook: Boek over Spaanse cinema.

MEER RECENSIES

 

Jayne Mansfield’s Car

Posted on

***

recensie  Jayne Mansfield’s Car

Dierentuin van menselijk tekort

door Alfred Bos

On-Amerikaanse relatiefilm over een getroebleerde familie in het Amerikaanse Zuiden die Britse bloedverwanten op visite krijgt. Met veel misverstanden, de nodige humor en de onvermijdelijke seks.

In zijn eerste regieklus sinds ruim tien jaar staat Billy Bob Thornton niet alleen achter, maar ook voor de camera. Bovendien schreef hij mee aan het scenario van Jayne Mansfield’s Car, een a-typische film over twee typische families – vertolkt door een keur aan gevierde acteurs plus een paar sterren – zoals die in Amerika eigenlijk nooit gemaakt wordt. Maar Thornton is dan ook een buitenbeentje; niet alleen op het filmdoek, doch eveneens in het echte leven: een neuroticus die acteert, regisseert, schrijft en musiceert. Te kleurrijk voor de formules van Hollywood.

In deze film vertolkt hij Skip Caldwell, zoon van een bejaarde pater familias (Robert Duvall). De chaos in de familie blijkt uit de tegenstelling tussen Skips beide broers, de aartsconservatieve Jimbo (Robert Patrick) en de nietsnuttende hippie Carroll (Kevin Bacon). De eerste is keurig getrouwd, de tweede hokt met vriendinnen. Het is augustus 1969 (het weekend van Woodstock trouwens) en het decor een provinciestadje in de zuidelijke staat Alabama. Er woedt in de States een culturele oorlog (jeugd versus gevestigde orde) en die gaat aan de Caldwells niet ongemerkt voorbij.

recensie Jayne Mansfield's Car

Flegma botst op wantrouwen
Daarnaast is er een tweede tegenstelling. De moeder van de broers heeft vader Caldwell lang geleden verlaten en is in Engeland hertrouwd met de zeer Britse gentleman Kingsley Bedford (John Hurt). Na haar overlijden wil ze in haar geboortegrond worden begraven en de Engelse tak van de familie reist naar de Caldwells in Alabama om de begrafenis bij te wonen. Brits flegma botst op Zuidelijk wantrouwen en de culturele clichés stapelen zich op, zij het in afwijkende – en vaak komische – varianten.

Tussen al dat ongemakkelijk om elkaar heen draaien vliegen er ook erotische vonken, met de Britse tak als lijdend voorwerp. Zoonlief Philip Bedford (Ray Stevenson) valt in de smaak bij de vrouw van Jimbo, terwijl dochter Camilla (Frances O’Connor) de fantasie prikkelt van de excentrieke Skip. Het begint met het naakt reciteren van Shakespeare ten behoeve van auto-erotisch gerief en eindigt al fresco in het woud. Half-zus en half-broer, het lijkt wel Tennessee Williams.

Incest geen issue
Jayne Manfield’s Car wordt geafficheerd als drama, maar dat komt omdat er geen flitsende actiescènes zijn en er veel wordt gepraat. Echt dramatisch wordt het evenwel nergens – incest is geen issue hier – en toch blijf je twee uur geamuseerd naar deze dierentuin van menselijk tekort kijken. Dat is niet zozeer een verdienste van het script als wel van de acteurs. Duvall is als bejaarde brompot volstrekt naturel, Thornton zelf weet wel raad met buitenbeentjes en de verrukkelijke O’Connor dreigt de film te stelen, maar is na het al fresco avontuur opeens nergens meer te bekennen. Aan het slot zien we haar nog even terug.

Met zijn intermenselijk geharrewar en nadruk op dialoog doet Jayne Mansfield’s Car denken aan een Franse (Eric Rohmer) of Italiaanse (Ettore Scola) relatiefilm uit de jaren ’70. Die hoogten haalt deze ensemblefilm nergens, maar als feelgood antidotum tegen computer-geanimeerde blockbusters waarin niets minder dan het voortbestaan van de mensheid op het spel staat verdient hij zijn plek op de bioscoopladder. En voor liefhebbers van jaren ’60 psychedelica biedt de soundtrack een paar verrassingen.

 

20 juli 2013

 
ALLE RECENSIES

Shokuzai

Posted on

*****

recensie   Shokuzai

Een Japanse Cloud Atlas

door Alfred Bos

Oorspronkelijk vijfdelige Japanse tv-serie nu als bioscoopfilm te zien. Shukozai is een psychologisch drama met thriller-trekjes rond de moord op een schoolmeisje. Of hoe een kleine oorzaak enorme gevolgen kan hebben.

In de bioscoop lijkt het de zomer van het geheugenverlies te zijn. Na Trance en I, Anna laat Shokuzai  (het Japanse woord voor ‘boetedoening’) zien hoe mensen in feite niet meer zijn dan hun herinneringen. De vierenhalf uur durende film is een psychologische thriller rond vier jonge vrouwen, die als schoolmeisje werden geconfronteerd met de moord op een klasgenootje. Elk gaat daar op haar eigen manier (niet) mee om, wat hun leven, zonder dat ze zich daar van bewust zijn, een donkere glans geeft.

Regisseur Kiyoshi Kurosawa (1955) maakt sociaal drama in de traditie van Yasujiro Ozu en zijn vermaarde naamgenoot Akira Kurosawa; shomingeki heet het genre in Japan. De meest recente film die van hem in de Nederlandse bioscoop te zien was, Tokyo Sonate (2008), handelt over een gewone man die zijn kantoorbaan – en daarmee zijn identiteit – verliest en wat dat betekent voor hem en zijn gezin. Naast melancholie is er humor en hoop. Kurosawa houdt van mensen.

recensie Shokuzai

Marathonvertelling
Shokuzai is zwarter. De regisseur bewerkte de gelijknamige roman van Kanae Minato (uit 2009) tot een tv-serie van in totaal 270 minuten, die in januari en februari 2012 in vijf afleveringen door het Japanse satelliet tv-kanaal WOWOW is uitgezonden. De Nederlandse distributeur zag de film vorig jaar zomer tijdens het filmfestival van Venetië en was zo onder de indruk dat de dvd-uitgave wordt voorafgegaan door een bioscooprelease. De redenering: deze kijkervaring voor het kleine scherm is het waard om op het filmdoek te worden gezien.

Voor liefhebbers is Shokuzai inderdaad om te likkebaarden. Geen moment voelt het episodisch vertelde verhaal (gelardeerd met enkele flashbacks) als een tv-film en de marathonvertelling verveelt geen seconde. De psychologische portretten van de vier jongvolwassen vrouwen, elk met hun donkere kant, zijn invoelbaar en met saillante details neergezet. Want het zijn minieme, zelfs triviale details die het verschil maken tussen geluk of doem.

Subtiele ontknoping
De vrouw die de levens van de vier voormalige klasgenootjes verbindt, is de moeder van het vijftien jaar daarvoor vermoorde meisje. Haar rol wordt pas gaandeweg duidelijk, nadat Kurosawa eerst uitgebreid heeft getoond hoe de tragiek van toen zich na al die tijd nog steeds doet gelden. In het vijfde en laatste deel komt stukje bij beetje de waarheid aan het licht en ziet de moeder zich geconfronteerd met haar eigen keuzes uit het verleden. De ontknoping is van een verpletterende subtiliteit, waarin het toeval zijn onverschillige maar alles bepalende rol speelt.

Shokuzai heeft, met al zijn empathische aandacht voor de nukken van mensen, ook een moraal. Elke handeling en ieder woord hebben consequenties die zich eindeloos vertakken; vergissingen planten zich voort en worden doorgegeven. Oorzaak en gevolg zijn verstrengeld. Verroest, dat lijkt wel Cloud Atlas. Klopt, maar dan gezien vanuit Japans (niet-westers) perspectief. Deze intrigerende en ontroerende film is zijn lange zit meer dan waard.

 

19 juli 2013

 
ALLE RECENSIES

Cherchez Hortense

Posted on

**

recensie  Cherchez Hortense

Verwarrend stukje Frankrijk

door Wouter Spillebeen

De recentste realisatie van regisseur en scenarist Pascal Bonitzer heet Cherchez Hortense. Waarom het middelmatige lichthartige relatiedrama die titel heeft meegekregen blijft een raadsel. 

Damien Hauer (Jean-Pierre Bacri) geeft cursussen Chinese cultuur aan Franse zakenmannen. Op verzoek van zijn vrouw Iva (Kristin Scott Thomas) probeert hij via een gunst van zijn vader, een hoge ambtenaar, het Servische meisje Zorica te redden van deportatie. Dat blijkt niet zo gemakkelijk: de vader heeft nooit tijd voor Damien. Iva, die toneelstukken regisseert, gaat steeds later uit met haar acteurs en rookt zichzelf kapot. Na een kortstondige relatie met haar hoofdrolspeler, schopt Damien haar uit hun appartement terwijl hun zoon Noé de brokken probeert te lijmen. 

Cherchez Hortense

Intussen leert Damien de mooie en jonge Aurore kennen. Zij legt contact met hem onder het voorwendsel dat ze zijn assistente wil worden, maar eigenlijk heeft ze meer romantische motieven. Aanvankelijk houdt Damien de boot af, maar nadat Iva het appartement uit is, besluit hij toch op haar avances in te gaan. 

Verwoede poging
Ondanks dat Cherchez Hortense wordt aangeprezen als een comedy, is humor ver te zoeken. Op een leuke scène in een Japans restaurant na, lijkt het meer een licht drama dan iets dat op de lachspieren moet werken. Zelfs de verwoede poging tot ironie waarin de obligatoire plottwist gedrenkt is, komt voorspelbaar en middelmatig over. 

Ook als het op energie en fascinatie aankomt, schiet Cherchez Hortense tekort. Gewone mensen worden geschetst in situaties die iedereen kunnen overkomen, maar een gebrek aan passie in het acteerwerk maakt de personages stuk voor stuk koud en levenloos. Het is moeilijk om met hen mee te leven. Kristin Scott Thomas verdient wel een felicitatie, maar jammer genoeg is zij enkel tijdens de eerste twintig minuten te bewonderen. 

recensie Cherchez Hortense

Cherchez Hortense is op zijn zachtst gezegd verwarrend. Er zijn zoveel verschillende verhaallijnen tegelijk bezig dat het moeilijk wordt om door de bomen het bos te zien. Het duurt een half uur eer de belangrijkste verhaallijn – die over de dreigende deportatie van het Servische meisje – een prominente rol krijgt. Je denkt naar een film te kijken over een gezinssituatie die vierkant draait, maar ineens, wanneer Iva uit de picture is, verandert het onderwerp bijna willekeurig. De film mist een duidelijke richting. 

Migratiebeleid
Bonitzer heeft een poging gedaan om identiteitscrises en migratiebeleid aan te kaarten door reële problemen aan het licht te brengen. Maar de situatie van de Servische komt amper aan bod en gaat verloren in een rommel van andere subplots. Toch zou meer concentratie op actuele vraagstukken in Frankrijk Cherchez Hortense niet hebben gered van de saaie middelmaat.

 

15 juli 2013

 

 

ALLE RECENSIES

 

Purge, The

Posted on

**

recensie  The Purge

Een walgelijke nacht

door Joan Gebraad

Hoe krijg je een maatschappij met extreem lage criminaliteitscijfers en een werkeloosheid van maximaal 1%? Stel een nationale feestdag in waarop mensen twaalf uur lang eigen rechter mogen spelen. The Purge is zowel walgelijk als spannend en gaat ten onder aan clichés. 

Het is 2022. Na jaren van grote ellende heeft een tweede stel Founding Fathers de Amerikaanse maatschappij nieuw leven ingeblazen. Op de avond van de Zuivering (Purge) treffen we huisvader James Sandin (Ethan Hawke), zijn vrouw Mary (Lena Headey), zoon Charlie (Max Burkholder) en puberdochter Zoey (Adelaide Kane) tijdens een alledaags gezinsdiner. Niet veel later wordt het beveiligingssysteem ingeschakeld, rollen de luiken naar beneden en gaat de tv aan. De komende twaalf uur mag iedereen ongestraft moorden, verkrachten, roven en plunderen. Dat haalt frustraties bij mensen weg, aldus de regering, die ongewild associaties met de Republikeinse Tea Party oproept. Wapens en God gaan immers hand in hand.

Recensie The Purge

Daar komen de clichés
De goedhartige familie Sandin lijkt veilig, totdat Charlie medelijden krijgt met een opgejaagde zwarte zwerver (Edwin Hodge) – de excuusneger? – en hem in huis laat schuilen. Niet veel later gaat de bel. Een groep zwaarbewapende, bloeddorstige studenten met lachwekkende maskers eist de zwerver op. Zij hebben recht om hem neer te knallen. Als de Sandins niet meewerken, wordt hun huis platgegooid en krijgt iedereen de kogel. Natuurlijk valt het licht uit, natuurlijk ontstaat er paniek en onenigheid, natuurlijk blijkt het beveiligingssysteem waardeloos en natuurlijk draait het allemaal om de vraag wie deze nacht zal overleven.

The Purge ontwikkelt zich dus tot het type thriller waarin een all American family opgesloten zit in een huis vol gekken. Regisseur James DeMonaco weet de spanning er goed in te houden. Het is telkens weer een verrassing wie de hoek om komt lopen of wie er nu weer in het duister een pistool tegen zijn hoofd voelt. Cameravoering, muziek en de uiterst bizarre uitdossing van de meedogenloze studenten werken daaraan mee. Vooral de leider van het zootje gespuis is een engerd.

Verstrikt in eigen web
Echter na een tijdje beginnen angst, knalwerk en overpeinzingen saai te worden. Als dan ook nog eens de jaloerse buren (de Sandins hebben een van de grootste huizen in de buurt) op bezoek komen, bereikt de film zijn dieptepunt qua spanning. Er rest niets meer dan de wanhoop en het politiek correcte verlangen naar de vrede van een zachtaardige, stereotype, middenklasse huisvrouw.

The Purge wil te graag een thriller met een morele en politieke boodschap zijn en raakt daardoor verstrikt in zijn eigen web. De film is bij vlagen lachwekkend, waar hij serieus en dramatisch bedoeld is. Na afloop ga je naar buiten met een ongemakkelijk gevoel: want stiekem vraag je toch af hoeveel mensen zo’n zuivering diep in hun hart een goed idee zouden vinden.

 

14 juli 2013

 
ALLE RECENSIES

Girl Most Likely

Posted on

**

recensie  Girl Most Likely

Loos alarm voor verwend nest

door Karina Meerman

Verwende dertiger moet over de knie gelegd worden in plaats van geknuffeld in oppervlakkige ‘comedy’ waarin bijna iedereen sympathieker is dan de hoofdpersoon. 

Het eerste half uur van Girl Most Likely is veelbelovend. Het wordt al heel snel duidelijk dat Imogen Duncan (Kristen Wiig) een verwend nest is. Ze voelde zich te goed voor het dorp waarin ze opgroeide, voor haar school, haar familie, haar jeugdvrienden. Ze was het populaire meisje op school, maar wilde meer. Ze won een prijs voor het schrijven van een toneelstuk en verhuisde naar New York om het daar te maken. 

recensie Girl Most Likely

Twintig jaar later is het allemaal niet gelukt. Na de korte introductie ontdekken we dat Imogen in een droomwereld leeft en daar ook graag wil blijven. Haar vriend houdt niet van haar en haar rijke vriendinnen zijn gemeen en onecht. Het maakt Imogen allemaal niks uit. Ze wil behouden wat ze denkt te hebben. 

Steeds irritanter
In een poging haar vriend terug te winnen, doet ze alsof ze zelfmoord pleegt. De arts besluit dat vanwege overvolle bedden, haar moeder in New Jersey dan maar voor haar moet zorgen. Imogens paniek is grappig, die moeder moet wel een ongelofelijk gestoord mens zijn. Maar dat valt wel mee. Hoe verder het verhaal vordert, hoe irritanter Imogen wordt, tot het punt waarop de kijker wenst dat de zelfmoordpoging was gelukt. Waar zeurt deze vrouw over??? 

Haar maffe moeder (Annette Bening) en bedeesde broer (Christopher Fitzgerald) zijn helemaal niet zo onmogelijk. In ieder geval zien we weinig terug van het obsessieve gedrag en gokprobleem waar Imogen zo door getraumatiseerd is. Ja, er is wel wat gedoe met haar vader, maar dat komt goed. En Matt Dillon speelt met overgave een geflipt vriendje van moeder, maar ook daar loos alarm. 

Girl Most Likely

Alcohol als oplossing
Huisgenoot Lee (Darren Criss) maakt tijd voor Imogen vrij en neemt haar op sleeptouw. Maar ze mokt en moppert en blijft zure dingen zeggen. Pas wanneer ze voor het eerst in haar leven een nacht is doorgezakt dankzij Lee en zijn vrienden, komt ze een beetje los. De boodschap is kennelijk dat alcohol de oplossing is voor een persoonlijke crisis. En omdat het een middelmatige comedy is, komt uiteindelijk alles op pootjes terecht.  

Vergelijk Girl Most Likely met Young Adult, waarin gedesillusioneerde schrijvende dertiger en ex-Prom Queen Mavis Gary (Charlize Theron) terugkeert naar haar geboortedorp in de hoop haar man terug te winnen. Dat is net allemaal wat slimmer, de emoties scherper en de nare Mavis ondergaat geen louterende ervaring. Zij krijgt haar verdiende loon. Imogen krijgt dat niet. Die had ergens in haar jonge jaren een emmer koud water over zich heen moeten krijgen (want een draai om de oren mag immers niet) tijdens een weekje bootcamp bij de opvoed-nanny. 

 

13 juli 2013

 

 

ALLE RECENSIES

 

To the Wonder

Posted on

**

recensie  To the Wonder

Preken met pretenties

door Cor Oliemeulen

Met To the Wonder levert Terrence Malick pas zijn zesde speelfilm af. De vormgeving is opnieuw om soms je vingers bij af te likken, maar de eigengereide Texaan had beter zijn traditionele jarenlange pauze kunnen inlassen. 

Zijn geweldige debuut Badlands (1974)  lanceerde niet alleen de carrières van Martin Sheen en Sissy Spacek, regisseur Terrence Malick introduceerde de verrassende mix van moordend koppel en overweldigende landschappen. In het romantische drama Days of Heaven (1978)  hoopt Richard Gere dat zijn diepste gevoelens niet vervagen in de immense geelbruine vlaktes van het Texaanse boerenland. De nietigheid van de hardop filosoferende mens komt pas twintig jaar later weer volop aan bod in het oorlogsdrama The Thin Red Line (1998). En na het esthetische, maar zwammerige Pocahontas-avontuur The New World (2005)  leek Malick behoedzaam toe te werken naar zijn magnum opus. Althans dat dachten we, en sommigen hoopten het…

Vrienden en vijanden
The Tree of Life (2011)  verraste vriend en vijand. Vrienden zijn lyrisch over de prachtige cinematografie met lange, statige totaalshots en close-ups van alles wat groeit en bloeit, gelardeerd met krachtige muziekstukken. Vijanden hebben weliswaar oog voor de schilderachtige kaders, maar verafschuwen de spectaculaire regiestijl die neigt naar kitsch, terwijl poëtisch bedoelde voice overs worden afgedaan als existentialistisch filosofisch geneuzel. Langdradige pretentieuze mooifilmerij of niet, To the Wonder (2012)  is voorspelbaar vanwege het schaamteloos voortborduren op de formule van The Tree of Life. Minder orgastisch, meer poging tot art house, maar vooral een probaat middel om de slaap op te wekken.

Recensie To the Wonder

Dat is niet alleen de schuld van Ben Affleck. Die lijkt zich voortdurend af te vragen in wat voor filmproject hij in godsnaam verzeild is geraakt. Maar goed dat Malick hem meestal maar half, van de achterkant en zonder hoofd in beeld brengt, zodat je als kijker niet wordt geconfronteerd met zijn ongeïnspireerde stoppelbaardgezicht. Affleck speelt de Amerikaan Neil die in Frankrijk verliefd wordt op Marina (Olga Kurlyenko). Hij hoeft bijna geen woord te zeggen, zodat de regisseur geen beroep hoeft te doen op zijn toch al gebrekkige arsenaal van verbale gevoelens en diepgang. To the Wonder beperkt zich tot het uiten van fysieke emoties. Marina voert graag giechelend dansjes en pirouettes uit, Neil mag haar zo nu en dan sensueel beroeren.

Liefde is geloof
Nadat hij Marina met haar dochtertje heeft meegenomen naar Oklahoma blijkt Neil ook met moeite zijn ogen en handen af te kunnen houden van zijn oude vlam, de boerendochter Jane (Rachel McAdams). En als donderslag bij heldere hemel worden we ook nog opgescheept met de lokale zielzorger Father Quintana, een opmerkelijke rol van Javier Bardem. Deze heeft kennelijk de opdracht om met behulp van zijn vet Spaans geaccentueerde declamaties de worsteling met geloof en liefde te verwoorden. ‘Liefde ís geloof’, predikt hij namens Terrence Malick, die de kijker altijd graag met diens eigen gedachten en gevoelens wil confronteren. Dat de priester ondertussen van zijn eigen geloof dreigt af te vallen, is voor degenen die dan nog wakker zijn volstrekt oninteressant.

 

8 juli 2013

 
ALLE RECENSIES