Categorie: AMERIKA

Purge, The

Posted on

**

recensie  The Purge

Een walgelijke nacht

door Joan Gebraad

Hoe krijg je een maatschappij met extreem lage criminaliteitscijfers en een werkeloosheid van maximaal 1%? Stel een nationale feestdag in waarop mensen twaalf uur lang eigen rechter mogen spelen. The Purge is zowel walgelijk als spannend en gaat ten onder aan clichés. 

Het is 2022. Na jaren van grote ellende heeft een tweede stel Founding Fathers de Amerikaanse maatschappij nieuw leven ingeblazen. Op de avond van de Zuivering (Purge) treffen we huisvader James Sandin (Ethan Hawke), zijn vrouw Mary (Lena Headey), zoon Charlie (Max Burkholder) en puberdochter Zoey (Adelaide Kane) tijdens een alledaags gezinsdiner. Niet veel later wordt het beveiligingssysteem ingeschakeld, rollen de luiken naar beneden en gaat de tv aan. De komende twaalf uur mag iedereen ongestraft moorden, verkrachten, roven en plunderen. Dat haalt frustraties bij mensen weg, aldus de regering, die ongewild associaties met de Republikeinse Tea Party oproept. Wapens en God gaan immers hand in hand.

Recensie The Purge

Daar komen de clichés
De goedhartige familie Sandin lijkt veilig, totdat Charlie medelijden krijgt met een opgejaagde zwarte zwerver (Edwin Hodge) – de excuusneger? – en hem in huis laat schuilen. Niet veel later gaat de bel. Een groep zwaarbewapende, bloeddorstige studenten met lachwekkende maskers eist de zwerver op. Zij hebben recht om hem neer te knallen. Als de Sandins niet meewerken, wordt hun huis platgegooid en krijgt iedereen de kogel. Natuurlijk valt het licht uit, natuurlijk ontstaat er paniek en onenigheid, natuurlijk blijkt het beveiligingssysteem waardeloos en natuurlijk draait het allemaal om de vraag wie deze nacht zal overleven.

The Purge ontwikkelt zich dus tot het type thriller waarin een all American family opgesloten zit in een huis vol gekken. Regisseur James DeMonaco weet de spanning er goed in te houden. Het is telkens weer een verrassing wie de hoek om komt lopen of wie er nu weer in het duister een pistool tegen zijn hoofd voelt. Cameravoering, muziek en de uiterst bizarre uitdossing van de meedogenloze studenten werken daaraan mee. Vooral de leider van het zootje gespuis is een engerd.

Verstrikt in eigen web
Echter na een tijdje beginnen angst, knalwerk en overpeinzingen saai te worden. Als dan ook nog eens de jaloerse buren (de Sandins hebben een van de grootste huizen in de buurt) op bezoek komen, bereikt de film zijn dieptepunt qua spanning. Er rest niets meer dan de wanhoop en het politiek correcte verlangen naar de vrede van een zachtaardige, stereotype, middenklasse huisvrouw.

The Purge wil te graag een thriller met een morele en politieke boodschap zijn en raakt daardoor verstrikt in zijn eigen web. De film is bij vlagen lachwekkend, waar hij serieus en dramatisch bedoeld is. Na afloop ga je naar buiten met een ongemakkelijk gevoel: want stiekem vraag je toch af hoeveel mensen zo’n zuivering diep in hun hart een goed idee zouden vinden.

 

14 juli 2013

 
ALLE RECENSIES

Girl Most Likely

Posted on

**

recensie  Girl Most Likely

Loos alarm voor verwend nest

door Karina Meerman

Verwende dertiger moet over de knie gelegd worden in plaats van geknuffeld in oppervlakkige ‘comedy’ waarin bijna iedereen sympathieker is dan de hoofdpersoon. 

Het eerste half uur van Girl Most Likely is veelbelovend. Het wordt al heel snel duidelijk dat Imogen Duncan (Kristen Wiig) een verwend nest is. Ze voelde zich te goed voor het dorp waarin ze opgroeide, voor haar school, haar familie, haar jeugdvrienden. Ze was het populaire meisje op school, maar wilde meer. Ze won een prijs voor het schrijven van een toneelstuk en verhuisde naar New York om het daar te maken. 

recensie Girl Most Likely

Twintig jaar later is het allemaal niet gelukt. Na de korte introductie ontdekken we dat Imogen in een droomwereld leeft en daar ook graag wil blijven. Haar vriend houdt niet van haar en haar rijke vriendinnen zijn gemeen en onecht. Het maakt Imogen allemaal niks uit. Ze wil behouden wat ze denkt te hebben. 

Steeds irritanter
In een poging haar vriend terug te winnen, doet ze alsof ze zelfmoord pleegt. De arts besluit dat vanwege overvolle bedden, haar moeder in New Jersey dan maar voor haar moet zorgen. Imogens paniek is grappig, die moeder moet wel een ongelofelijk gestoord mens zijn. Maar dat valt wel mee. Hoe verder het verhaal vordert, hoe irritanter Imogen wordt, tot het punt waarop de kijker wenst dat de zelfmoordpoging was gelukt. Waar zeurt deze vrouw over??? 

Haar maffe moeder (Annette Bening) en bedeesde broer (Christopher Fitzgerald) zijn helemaal niet zo onmogelijk. In ieder geval zien we weinig terug van het obsessieve gedrag en gokprobleem waar Imogen zo door getraumatiseerd is. Ja, er is wel wat gedoe met haar vader, maar dat komt goed. En Matt Dillon speelt met overgave een geflipt vriendje van moeder, maar ook daar loos alarm. 

Girl Most Likely

Alcohol als oplossing
Huisgenoot Lee (Darren Criss) maakt tijd voor Imogen vrij en neemt haar op sleeptouw. Maar ze mokt en moppert en blijft zure dingen zeggen. Pas wanneer ze voor het eerst in haar leven een nacht is doorgezakt dankzij Lee en zijn vrienden, komt ze een beetje los. De boodschap is kennelijk dat alcohol de oplossing is voor een persoonlijke crisis. En omdat het een middelmatige comedy is, komt uiteindelijk alles op pootjes terecht.  

Vergelijk Girl Most Likely met Young Adult, waarin gedesillusioneerde schrijvende dertiger en ex-Prom Queen Mavis Gary (Charlize Theron) terugkeert naar haar geboortedorp in de hoop haar man terug te winnen. Dat is net allemaal wat slimmer, de emoties scherper en de nare Mavis ondergaat geen louterende ervaring. Zij krijgt haar verdiende loon. Imogen krijgt dat niet. Die had ergens in haar jonge jaren een emmer koud water over zich heen moeten krijgen (want een draai om de oren mag immers niet) tijdens een weekje bootcamp bij de opvoed-nanny. 

 

13 juli 2013

 

 

ALLE RECENSIES

 

To the Wonder

Posted on

**

recensie  To the Wonder

Preken met pretenties

door Cor Oliemeulen

Met To the Wonder levert Terrence Malick pas zijn zesde speelfilm af. De vormgeving is opnieuw om soms je vingers bij af te likken, maar de eigengereide Texaan had beter zijn traditionele jarenlange pauze kunnen inlassen. 

Zijn geweldige debuut Badlands (1974)  lanceerde niet alleen de carrières van Martin Sheen en Sissy Spacek, regisseur Terrence Malick introduceerde de verrassende mix van moordend koppel en overweldigende landschappen. In het romantische drama Days of Heaven (1978)  hoopt Richard Gere dat zijn diepste gevoelens niet vervagen in de immense geelbruine vlaktes van het Texaanse boerenland. De nietigheid van de hardop filosoferende mens komt pas twintig jaar later weer volop aan bod in het oorlogsdrama The Thin Red Line (1998). En na het esthetische, maar zwammerige Pocahontas-avontuur The New World (2005)  leek Malick behoedzaam toe te werken naar zijn magnum opus. Althans dat dachten we, en sommigen hoopten het…

Vrienden en vijanden
The Tree of Life (2011)  verraste vriend en vijand. Vrienden zijn lyrisch over de prachtige cinematografie met lange, statige totaalshots en close-ups van alles wat groeit en bloeit, gelardeerd met krachtige muziekstukken. Vijanden hebben weliswaar oog voor de schilderachtige kaders, maar verafschuwen de spectaculaire regiestijl die neigt naar kitsch, terwijl poëtisch bedoelde voice overs worden afgedaan als existentialistisch filosofisch geneuzel. Langdradige pretentieuze mooifilmerij of niet, To the Wonder (2012)  is voorspelbaar vanwege het schaamteloos voortborduren op de formule van The Tree of Life. Minder orgastisch, meer poging tot art house, maar vooral een probaat middel om de slaap op te wekken.

Recensie To the Wonder

Dat is niet alleen de schuld van Ben Affleck. Die lijkt zich voortdurend af te vragen in wat voor filmproject hij in godsnaam verzeild is geraakt. Maar goed dat Malick hem meestal maar half, van de achterkant en zonder hoofd in beeld brengt, zodat je als kijker niet wordt geconfronteerd met zijn ongeïnspireerde stoppelbaardgezicht. Affleck speelt de Amerikaan Neil die in Frankrijk verliefd wordt op Marina (Olga Kurlyenko). Hij hoeft bijna geen woord te zeggen, zodat de regisseur geen beroep hoeft te doen op zijn toch al gebrekkige arsenaal van verbale gevoelens en diepgang. To the Wonder beperkt zich tot het uiten van fysieke emoties. Marina voert graag giechelend dansjes en pirouettes uit, Neil mag haar zo nu en dan sensueel beroeren.

Liefde is geloof
Nadat hij Marina met haar dochtertje heeft meegenomen naar Oklahoma blijkt Neil ook met moeite zijn ogen en handen af te kunnen houden van zijn oude vlam, de boerendochter Jane (Rachel McAdams). En als donderslag bij heldere hemel worden we ook nog opgescheept met de lokale zielzorger Father Quintana, een opmerkelijke rol van Javier Bardem. Deze heeft kennelijk de opdracht om met behulp van zijn vet Spaans geaccentueerde declamaties de worsteling met geloof en liefde te verwoorden. ‘Liefde ís geloof’, predikt hij namens Terrence Malick, die de kijker altijd graag met diens eigen gedachten en gevoelens wil confronteren. Dat de priester ondertussen van zijn eigen geloof dreigt af te vallen, is voor degenen die dan nog wakker zijn volstrekt oninteressant.

 

8 juli 2013

 
ALLE RECENSIES

Hello I Must Be Going

Posted on

**

recensie  Hello I Must Be Going

Saaie romcom over dubbele standaarden

door Joan Gebraad

Het is de nachtmerrie van velen. Amy is vijfendertig jaar en door haar scheiding gedwongen bij haar ouders ingetrokken. Hello I Must Be Going toont hoe hypocriet de maatschappij is ten opzichte van zulke vrouwen. 

Amy (Melanie Lynskey) hangt al drie maanden als een zoutzak in een vormeloze hobbezak rond in haar ouders huis. Haar moeder heeft er zo onderhand wel genoeg van en spoort Amy aan mee te gaan naar een etentje. Tijdens het saaie, ongemakkelijke zakendiner wordt er wat afgepocht door de ouders. De negentienjarige Jeremy (Daniel Eric Gold), een acteur tegen heug en meug die zijn moeder heeft wijsgemaakt homo te zijn, kan er op den duur niet meer tegen en verlaat de tafel. Wanneer hij en Amy elkaar gepassioneerd betasten in een donker hoekje in het huis, betekent dat het begin van een door de maatschappij ongepast geachte romance. 

Geen protest
Hello I Must Be Going herinnert de kijker aan de dubbele standaarden die de maatschappij hanteert ten opzichte van vrouwen, maar protesteert hier niet tegen. Als een gescheiden man terugkeert naar het ouderlijke huis in zijn slaapkamer met speelgoedsoldaatjes en infantiele dekbedovertrek dan is hij zielig. Het is geen grote schande dat mama weer voor hem zorgt. Een vrouw daarentegen wordt als totaal mislukt beschouwd. Ze heeft gefaald om een gezin te stichten en op eigen benen te staan. Dat wordt ons door het personage van Amy weer eens flink ingewreven. 

recensie Hello I Must Be Going

Dan is er ook nog het taboe van de cougar: de oudere vrouw die van jongere mannen houdt. Gedurende de film ontwikkelen Amy en Jeremy een relatie. Ze hebben serieuze gesprekken, ontmoeten elkaar stiekem, verzinnen leugens en belanden in allerhande gênante situaties in een poging hun relatie geheim te houden. Uiteindelijk beseffen ze dat ze van elkaar houden, maar regisseur Todd Louiso komt aandraven met clichés als ‘het zal nooit werken tussen ons’ en propageert te sterk de heersende moraal. Een gemiste kans. 

Niet sprankelend
Nog afgezien van de algemene moraal en de voorspelbaarheid van het script, zijn ook andere elementen gewoonweg erg saai. De meeste conversaties zijn duf en de personages sprankelen niet, afgezien misschien van het frisse spel van Gold. Verder zou je bij een romantische komedie toch humor verwachten? Wat dat betreft zou Hello I Must Be Going nog wat kunnen leren van Silver Linings Playbook. 

Hello I must be going had een interessante en leuke film kunnen zijn, als Louiso meer lef had getoond en beter beroep op originaliteit had gedaan. De thematiek biedt daartoe voldoende aanknopingspunten. Nu is de film even opwindend als het seksloze oversized shirt van Amy.

 

7 juli 2013

 

ALLE RECENSIES

Byzantium

Posted on

***

recensie  Byzantium

Te veel thematiek wurgt fijne vampierfilm

door Joan Gebraad

Bijna twintig jaar geleden liet Neil Jordan het menselijke gezicht van vampiers zien met een fijne verfilming van Interview with the Vampire: The Vampire Chronicles (1994). Met Byzantium  lukt dat hem weer. De overvloed aan thematiek wurgt deze film helaas.

Op een dag in de negentiende eeuw gaat de jonge Clara (Gemma Arterton) mee met de charismatische, maar verdorven kapitein Ruthven (John Lee Miller). Hij maakt een prostituee van haar, iets wat ze altijd zal blijven. Wanneer Clara bevalt van haar dochter Eleanor (Saoirse Ronan) brengt ze deze naar het weeshuis. ’s Nachts sluipt ze het bordeel uit om Eleanor te bekijken. Jaren later neemt ze het heft in handen en maakt zichzelf onsterfelijk. Enkele jaren later doet ze hetzelfde met Eleanor. Happy sweet sixteen! Na tweehonderd jaar zwerven door Groot-Brittannië belandt het tweetal in het mistroostige Hastings om zich daar te settelen. Clara maakt het vervallen hotel Byzantium tot een bordeel en Eleanor zoekt zichzelf.

Byzantium

Rapunzelcomplex
Byzantium snijdt allerlei thema’s aan. Zo is het naast een gotisch vampierenverhaal met romantiek en coming-of-age elementen, een verhaal over een dochter die zich als een Rapunzel probeert los te rukken van haar moeder. Hun geringe leeftijdsverschil zorgt voor een moeilijke moeder-dochterrelatie. De twee lijken soms eerder zussen, want ondanks tweehonderd jaar levenservaring gedraagt Clara zich als twintiger. Sexy kleding, torenhoge hakken, niet in staat haar hoerenleven te doorbreken en Eleanor los te laten. Ze voedt zich zonder schuldgevoel met pooiers en andere mannen, om zo wraak te nemen op mannen die vrouwen onfatsoenlijk behandelen. Ze beschermt Eleanor en verbiedt haar over hun geheim te speken.

Eleanor daarentegen is een verlegen grijze muis, die zich voedt met ouderen en ernstig zieken. Ze voelt zich altijd schuldig. Gedurende de film ontwikkelt Eleanor zich. Ze wordt verliefd en vindt de moed haar geheime identiteit, die haar zo kwelt, te onthullen met alle gevolgen van dien.

De vampier als getormenteerde schrijver
Naast de talrijke in het oog springende thema’s, presenteert Byzantium het concept van de vampier als lijdende negentiende-eeuwse auteur. Eleanor, gekweld door het verbergen van haar identiteit, heeft de gewoonte om haar verhaal op te schrijven. De pagina’s laat ze meevoeren door de wind, want niemand mag haar verhaal horen. Een schrijfcollege zet haar echter aan om haar levensverhaal op te schrijven. Ze blijkt een geboren schrijver. Een schrijfcarrière zal Eleanor echter nooit kunnen hebben, of de wereld moet haar accepteren.

Vergezochte titel
De titel Byzantium roept verwarring op. Het hotel waar Clara en Eleanor verblijven, mag dan wel zo heten, maar zegt verder weinig over de film. De eerste associatie is die met de oude stad Byzantium die later als Constantinopel en tegenwoordig Instanbul heet. Jordan verklaart dat de titel verwijst naar de laatste scène van het toneelstuk A vampire story van Moira Buffini. Byzantium is hierin ‘een tijdloze plek die zowel bestaat als niet bestaat. Een plaats voor en van de verbeelding.’ Maar waarom dan Byzantium en niet Carthago of Babylon?

Recensie Byzantium

De beschermgodin van Byzantium is de Griekse godin Hecate, een machtige, duistere godin die veelal wordt geassocieerd met de onderwereld, hekserij, de maan en kruispunten. In dit licht kan hotel Byzantium worden gezien als een wereld waarin verdorvenheid, goddeloosheid en het uitschot van de wereld regeert.

Wat ‘kruispunten’ betreft staat Clara, maar vooral ook Eleanor voor een keuze. Laat Clara haar dochter eindelijk vrij om zo Eleanor haar eigen weg te laten vinden? Durft Eleanor haar geheim te onthullen? Durft ze te kiezen voor haar geliefde en de volwassenheid?

Jordan wil te veel
Jordan snijdt zoveel thema’s aan dat van Byzantium misschien beter een miniserie gemaakt had kunnen worden. Ook met de cinematografie en kostumering probeert hij een verhaal te vertellen. De grauwe beelden en kledij in het naargeestige en spookachtige Hastings (sommige mensen zouden waarschijnlijk spontaan zelfmoord plegen in deze depressieve hel) staan in scherp contrast met de kostuumachtige sfeer en de sporadisch warme beelden. Door de vele thema’s is Byzantium wel origineel en geeft de realistische vampierfilm veel stof tot nadenken.

5 juli 2013

 

ALLE RECENSIES

World War Z

Posted on

****

recensie  World War Z

Moderne superzombies

door Simone Vogel

Als we de media mogen geloven, richt Brad Pitt zich minder op films en meer op zijn familie. Dit sympathieke imago zien we terug in World War Z waarin hij de ultieme huisvader in een gelukkig gezin speelt. Helaas wordt dit ideale plaatje verstoord en is het aan Pitt om de wereld te redden. 

Gerry Lane (Brad Pitt) is een voormalige medewerker van de Verenigde Naties. Na jaren geconfronteerd te zijn met oorlogen, leidt hij een rustig leven. Plotseling zet een mysterieus virus de hele wereld op zijn kop. Door de uitbraak veranderen mensen in zombies en niemand is veilig. Lane wordt voor de keuze gesteld: op zoek gaan naar de oorzaak van het virus om zijn gezin in veiligheid te stellen of het in zijn eentje opnemen tegen alle zombies.

Gewapend met zijn kennis van de VN en een team SEALS brengt zijn zoektocht hem naar de oorsprong van het virus in Zuid-Korea en Israël. Hier leert hij methoden om de zombies tegen te houden. Uiteindelijk blijkt niets tegen hen bestand. Lane komt, samen met een Israëlische soldate, in Wales terecht om een middel te vinden dat de uitbraak van het virus een halt toe kan roepen.

Stalen zenuwen
World War Z is een film voor mensen met stalen zenuwen. Hoewel hij rustig begint in een huis in Philadelphia, slaat de gemoedelijke sfeer al snel om in chaos en dat blijft zo tot aan het einde. Het camerawerk is op sommige momenten van strijd zo wild dat het niet helemaal duidelijk is waar je nu precies naar kijkt. Maar op het moment dat het overzicht lijkt te verdwijnen, schijnt daar Brad Pitt als een helder baken in de nacht om de rust weer terug te brengen en het verhaal duidelijk te houden.

recensie World War Z 3D

Hij krijgt hulp van een kleine delegatie van de bevolking die veilig op een vloot leeft. Deze beelden doen denken aan films over wereldrampen zoals 2012 van Roland Emmerich. World War Z, dat gebaseerd is op het gelijknamige boek uit 2006, is daarmee een mix tussen een moderne zombiefilm en een wereldrampenfilm van apocalyptische proporties. De locaties in Zuid-Korea en Israël zijn minder conventioneel, maar daardoor des te indrukwekkender.

Beter in 3D
Het gebruik van 3D voegt een extra dimensie toe aan de film. Waar World War Z in 2D al een goede indruk zal achterlaten, zorgt het 3D-effect ervoor dat de zombies larger than life zijn. Ze zijn, dankzij fantastische make-up en indrukwekkende acteurs, hun oude imago ontstegen en geëvolueerd tot moderne superzombies met klapperende kaken en waanzin in de ogen.

Het enige mindere aspect van World War Z zijn de overduidelijke onwaarschijnlijkheden. Zo wordt Pitt de gehele film neergezet als een gewone man van vlees en bloed, maar overleeft hij op sommige momenten op zo’n onmogelijke manier dat het haast lijkt alsof hij Superman is geworden. Het einde laat ook veel aan de verbeelding over, maar Paramount maakte al bekend dat er een vervolg komt op World War Z.

 

1 juli 2013

 
ALLE RECENSIES

Love and Honor

Posted on

*

recensie  Love and Honor

Verzuipen in clichés

door Wouter Spillebeen

Regisseur Danny Mooney presenteert zijn eerste lange speelfilm: Love and Honor. Geen enkel cliché van het fenomeen romantisch drama wordt geschuwd. 

Terwijl in 1969 Neil Armstrong en Buzz Aldrin hun historische expeditie naar de maan ondernemen, woedt in Vietnam de oorlog tussen de Amerikanen en de Vietcong. Twee soldaten beslissen tijdens hun vakantie naar Michigan, USA terug te keren. Dalton Joiner (Austin Stowell), een supergeconcentreerde modelsoldaat, wil zijn vriendin terugwinnen. Soldaat Mickey Wright (Liam Hemsworth), een vlotte, nonchalante en gladde leugenaar, gaat voor het plezier mee. In Amerika heeft de vriendin van Joiner zich gevoegd bij een groep hippies die fervent protesteren tegen de oorlog. Om een kans te maken met de mooie Candace (Teresa Palmer), liegt Wright hen voor dat hij en Joiner gedeserteerd zijn. De lokale politie richt het vizier op de twee. 

They meet, they fall in love
Eerst lijkt Love and Honor geen typisch ‘they meet, they fall in love’-scenario te hebben. Later blijkt dit wel het geval, wanneer de aandacht naar Wright en Candace verschuift. Die romance is compleet voorspelbaar, clichématig en oninteressant. Ze ontmoeten elkaar, worden verliefd, overwinnen enkele obstakels en bekennen hun eeuwige liefde in een romantisch gebaar. Het is verre van het kaliber van The Notebook.

 Recensie Love and Honor

Alle clichés van het romantische drama zijn vertegenwoordigd in Love and Honor, van de klassieke muziek die inzet tijdens een liefdesverklaring tot de nonchalante bink die zijn hemd niet kan aanhouden. Ook uit andere genres worden afgesleten scenario’s gevist. Het verhaaltje over de soldaat die slechts dagen voor zijn pensioen sneuvelt komt rechtstreeks uit elke politieserie ooit en het trucje dat Joiner gebruikt om Wright uit de handen van de politie te halen, hoort thuis in een slapstick uit de jaren ’30. 

Verveelde kinderen van rijke ouders
De anti-oorlogsbeweging wordt door Wright en Joiner constant onterecht gekleineerd. De protesterende jongeren zijn volgens hen niet meer dan verveelde kinderen van rijke ouders die niet weten hoe de wereld werkt. Ze schilderen hen af als werkschuw, zwak en naïef, terwijl ze zelf de oorlog nobel noemen en de legerdienst verheerlijken. Als het nonsensicale einde er niet was geweest, zou Love and Honor in de categorie militaire propaganda vallen. 

Zelfs naar de normen van het romantische drama is Love and Honor zeemzoet en clichématig. De arme jongens die door hun vriendin naar de cinema gesleurd worden om naar deze film te kijken verdienen medeleven.

 

30 juni 2013

 

ALLE RECENSIES

Catch .44

Posted on

**

recensie  Catch .44

Yes, we pecan

door Alfred Bos

Matige en uiteindelijk mislukte Tarantino-pastiche, inclusief sterke soundtrack, is met twee jaar vertraging alsnog in Nederland te zien. Met Bruce Willis als gangster op leeftijd, nu met haar.

Het is niet helemaal duidelijk waarom Catch .44, een ‘kleine’ misdaadfilm met enkele grote acteurs uit 2011, met twee jaar vertraging alsnog een Nederlandse release krijgt. Wie niet gelooft in de goede smaak van de Nederlandse filmdistributeurs houdt het erop dat Catch .44 inhaakt op de marketingcampagne rond A Good Day to Die Hard, het formulefilmspektakel rond Bruce Willis’ John McClaine.

Catch 44

Willis speelt in Catch .44 de gangster op leeftijd Mel. We zien de pecannoten kauwende psychopaat in welgeteld twee scènes, bij hem thuis en op de werkvloer, in dit geval een desolaat diner ergens op het platteland van Louisiana. Daar staat een drugsdeal op de rol, maar daar komt niets van, want iedere betrokkene heeft zo zijn of haar eigen plannen. Aldus belazert iedereen elkaar en ontwikkelt zich een hysterisch staaltje collectief bedrog. Met als resultaat een stapel lijken en één verrassende winnaar. Die heeft gewoon geluk. Of is het nuchterst; de rest gelooft teveel in de eigen hersenspinsels.

Komische noot
Naast Mel is er een groepje criminele meiden rond Tes (Malin Akerman) en de ogenschijnlijk bedaarde, maar volstrekt kierewiete Ronny (Forest Whitaker). Ze hebben allemaal een vertroebelde kijk op de werkelijkheid en handhaven hun waanzin met veel geweld. Dat geweld is zo alom aanwezig dat ieder personage dat in Catch .44 verschijnt voor het slot van de film is afgeknald, met als uitzonderingen de winnaar en de lokale sheriff, een kleine maar heerlijke rol van Brad Dourif, die al Robert Duvall persiflerend voor de komische noot zorgt. Hij is steevast te laat.

De onderlinge banden tussen Mel, Tes en Ronny worden mondjesmaat onthuld, in een reeks flashbacks die telkens vanuit een ander perspectief worden verteld. Niet alleen de niet-lineaire montage en de nouvelle violence zijn schatplichtig aan Quentin Tarantino, dat is ook de uitstekende soundtrack die de actie becommentarieert. De opening wordt begeleid door Fox On The Run van The Sweet en wanneer Tes in beeld komt, klinkt Bowie’s Queen Bitch. Maar er is niet alleen glamrock uit de jaren ’70: The Kills en The Raveonettes leveren meer eigentijdse toptracks. Grapje: Bruce Willis komt ook langs met (dubbele ironie) Respect Yourself.

Catch 44

Zwakke dialogen
Catch .44 is een veredeld hobbyproject van de jonge regisseur Aaron Harvey, die zijn bewondering voor de grootmeester QT op al te opzichtige wijze over het filmdoek smeert. Personages en scènes zijn regelrecht gekopieerd uit Reservoir Dogs, Pulp Fiction, Jackie Brown en Kill Bill. Het maakt Catch .44 niet alleen licht van gewicht, maar ook behoorlijk gedateerd. Vergelijk het met een Drive of een Trance en deze Tarantino-pastiche doet bepaald ouderwets aan.

Al die bezwaren zouden overkomelijk zijn geweest, als Harvey een script met sterke dialogen – het handelsmerk van Tarantino – had afgeleverd, maar juist op dat punt loopt het fout. Catch .44 weet ruim een uur te vermaken, tot de veel te lang gerekte sleutelscène, een driehoeks standoff zonder de centrale figuur, kopje onder gaat in onzinnig gewauwel. Dan gaan opeens de eerder genoemde manco’s irriteren en is Catch.44 een ballon die niet klapt, maar snel leegloopt.

 

25 juni 2013

 

 

ALLE RECENSIES

 

Foxfire

Posted on

***

recensie  Foxfire

Je bent boos en je wilt wat

door Alfred Bos

Het is 1955 en uit de radio klinkt Elvis. In een morsig arbeidersstadje in de provincie New York vormt een groepje meiden een geheim genootschap: Foxfire. Ze verzetten zich tegen de benepen burgermoraal van school en samenleving. Maar ze zijn naïef en het gaat van kwaad tot erger.

Films over opgroeien in de jaren ’50, de tijd van rock ’n roll en jeugddelinquentie, gaan doorgaans over jongens die hun existentiële onvrede omzetten in deviant gedrag. Foxfire, de tweede Engelstalige film van de Franse regisseur Laurent Cantet (in 2008 doorgebroken met Entre Les Murs: Gouden Palm, Oscarnominatie), toont hoe 15-jarige meiden uit hun rol proberen te breken. Er komen brokken van.

Foxfire

Het verhaal wordt verteld door Maddy, die op haar uit de vuilnisbak geredde typemachine intikt hoe er rond de weggelopen (en nu bij Maddy logerende) Legs een bijzonder groepje ontstaat. De charismatische Legs leidt de bende, die trekken krijgt van een cult. Ze weet wat ze niet wil, maar hoe het wel moet, dat is een heel ander verhaal. ‘Er zijn een miljoen manieren om iets fout te doen en maar één om het goed te doen’, zegt Legs vroeg in de film. Het had het motto van Foxfire kunnen zijn.

Boekverfilming
Cantets rolprent is de tweede verfilming van de gelijknamige roman (uit 1993) van de Amerikaanse schrijfster Joyce Carol Oates. Drie jaar na publicatie speelde Angelina Jolie, toen een opkomende ster, reeds de rol van Legs, onder regie van Annette Haywood-Carter. Cantet, die tevens het scenario schreef, laat Legs, Maddy en hun vriendinnen vertolken door debuterende actrices, wat de wereldvreemdheid van hun meidenclub een authentieke glans geeft.

Cantet zet de wereld waarin de roman speelt, met zijn provinciale landerigheid en de eerste uitingen van de consumer society, fraai neer. Veel scènes zijn vanaf de schouder gedraaid, wat de film een documentaire zweem geeft. De soms nerveuze cameravoering verbeeldt de onrust en verwarring die de meiden voelen. Er is rock ’n roll en rhythm ’n blues uit radio’s, maar een filmscore, het gebruikelijke glijmiddel van Hollywood, is grotendeels afwezig. De liefhebbers van arthouse-films zitten goed.

Foxfire

Vrouwenemancipatie
Dat zijn allemaal plussen, maar met 143 minuten is de film te lang. Er sluiten zich steeds meer meiden – en zelfs oudere vrouwen – aan bij de groep, waardoor de dynamiek verschuift van individu naar ensemble. Het verwatert de centrale spanning: hoe Maddy zichzelf leert kennen via haar omgang met de rebelse Legs. Met Maddy komt het uiteindelijk goed (ze schrijft, net als Joyce Carol Oates) en Legs wordt een geest, want ze wil haar fantasie aan de werkelijkheid opleggen.

Foxfire is zo’n film die een tijd en een levensgevoel neerzet, net als On The Road of Lawless. Maar die zijn geïnspireerd door waar gebeurde voorvallen, terwijl Foxfire utopische fictie is. Roman en film verplaatsen de ideeën over vrouwenemancipatie uit de jaren ’60 dik tien jaar terug in de tijd, waar ze onwerkelijk aandoen. Met al zijn realisme qua decor, aankleding en kapsels is Foxfire een sprookje. De meiden in pettycoat en spijkerbroek die de maatschappij de rug toekeren en hun eigen commune beginnen, bestaan alleen in de fantasie van Joyce Carol Oates. Laurent Cantet geeft hen een gezicht.

 

22 juni 2013

 

 

ALLE RECENSIES

 

Man of Steel

Posted on

***

recensie  Man of Steel

Superman als Messias in zielloos spektakel 

door Karina Meerman

Man of Steel is een zoektocht naar wat het is om mens te zijn eneen promotiefilm van het Amerikaanse leger, met Superman als de nieuwe Messias. Wat is er toch gebeurd met die aardige superheld in zijn rode cape?  

Superman was altijd veel liever dan andere superhelden, met uitzondering misschien van Peter ‘Spidey’ Parker. Hij had geen duistere kant, hij moordde niet, hij had geen brute wapens, zijn outfit was niet te opzichtig en zijn ideale baan was die van journalist. Hij had twee aardige ouders, had geleerd zich in te houden en redde mensen tussen het schrijven van artikelen door. Maar dat was niet genoeg voor regisseur Zack Snyder (300, Watchmen).

Man of Steel

Oorsprong van de held
Het moet ongeveer zo zijn gegaan. Na het zien van The Batman Trilogy werd Zack bevangen door ambitie en milde jaloezie en belde producent Christopher Nolan. ‘Ik wil zoiets voor Superman. Een verhaal over zijn oorsprong, maar dan wel geschikt voor Amerikaans publiek van de 21e eeuw. En in mijn eigen stijl.’ Na veel drammen en soebatten ging Nolan akkoord en tot op de dag van vandaag huilt die man zich in slaap.

Henry Cavill is geen slechte Superman om te zien. Russel Crowe is een aannemelijke Jor-EL. Elliot (Christopher Meloni) uit Law & Order SVU doet het prima met zijn promotie tot kolonel in het leger. Amy Adams begint pittig als persmuskiet Lois Lane en ouders als Diane Lane en Kevin Costner willen meer mensen wel. Maar het geheel voelt niet als Superman. Het voelt als Independence Day met een vleugje Prometheus en een snufje Star Wars.

Soort Christus
Wat ook stoort zijn de weinig subtiele referenties aan Superman als een soort Christus. Hij is 33, wordt redder van de mensheid genoemd en neemt op dat moment een zegenende houding aan. Hij worstelt met zijn bovennatuurlijke krachten en innerlijke demonen en gaat naar zijn onstoffelijke vader voor hulp. Subtiel. Grootste verschil is dat de Bijbelse Jezus niet klakkeloos een verbond aanging met de plaatselijke militaire macht.

Man of Steel

Voor de meeste bioscoopgangers zal dit een zorg zijn. Die genieten ongetwijfeld van de niet-aflatende explosies, instortende hoogbouw en onpraktische maar prachtige buitenaardse technologie, dit alles begeleid door de dramatische muziek van Hans Zimmer (Gladiator, Pirates en Batman). Of ze net zo genieten van de interactie tussen de personages is een tweede. Voor een film die vragen stelt over menselijkheid, is er weinig warmte of humor tussen de spelers in dit drama. Alle emoties worden verkondigd in woorden en een beperkt scala aan gezichtsuitdrukkingen.

Als het niet om Superman ging, was het allemaal niet zo’n ramp geweest. Maar de oudste superheld van de westerse wereld (1938) verdiende toch iets meer liefdevolle aandacht.

 

18 juni 2013

 
ALLE RECENSIES