Categorie: RECENSIE

Few Best Men, A

Posted on

***

recensie  A Few Best Men

De perfecte bruiloft

door Cor Oliemeulen

De orde verstorende perikelen van een stel losbandige vrienden tijdens een vrijgezellenavond en bruiloft zijn allesbehalve origineel. Toch maken de hilarische verwikkelingen van A Few Best Men een onderhoudende klucht.

De Engelse jongeman David (Xavier Samuel) ontmoet op een tropisch vakantie-eiland het Australische meisje Mia en ze worden verliefd. Eenmaal thuis vertelt hij zijn drie beste vrienden dat ze gaan trouwen. De onvolwassen Tom (Kris Marshall), de door liefdesverdriet overmande Luke (Tim Draxl) en de fatterige zeurkous Graham (Kevin Bishop) vliegen met tegenzin naar Australië om daar de bruiloft bij te wonen en als getuigen namens de bruidegom enkele onvergetelijke bijdragen te leveren. De ellende vangt aan als ze de dag voor de bruiloft een met emoties worstelende drugsdealer bezoeken en per abuis diens tas met cocaïne en een vuurwapen meenemen.

A Few Best Men

Hielen likkende senator
David en zijn vrienden maken kennis met de steenrijke ouders van Mia. Vader Jim blijkt een starre, hielen likkende senator, die indruk wil maken op zijn politieke vrienden door het organiseren van de perfecte bruiloft. Maar al te graag ontvluchten ze de etiquette om tijdens hun vrijgezellenfeestje nog eenmaal uit hun dak gaan. Als ze op de ochtend van de bruiloft wakker worden, zijn ze hun nachtelijke escapades totaal vergeten. Zit het gezelschap in The Hangover (2009) opgezadeld met de tijger van Mike Tyson, in A Few Best Men staat het met lingerie, mascara en lippenstift toegetakelde prijsschaap van de senator opgewonden te blaten.

Tot hier moet je nog wennen aan de karakters en dreigt de film te verzanden in clichés en banaliteiten. Maar tijdens de zich snel opstapelende problemen weet de cast zich goed te ontwikkelen en zijn geloofwaardigheid te behouden. Kris Marshall (al goed op dreef in Love Actually, 2003) krijgt alle ruimte om zijn vrienden tot onstuimige en onsmakelijke activiteiten te bewegen in het script van Dean Craig (Death at a Funeral, 2007). De fotografie is mooi, de soundtrack passend, de montage functioneel en de regie bekwaam.

A Few Best Men

Botsende cultuurverschillen
Australiër Stephan Elliott maakte in 1994 de travestietenkomedie Priscilla, Queen of the Desert en drie jaar geleden Easy Virtue waarin een jonge Engelsman met een rijke Amerikaanse trouwt. Hoewel A Few Best Men minder goed is, wordt hierin ook gretig gebruik gemaakt van botsende culturen. Tijdens een speech vertrouwt één van de vrienden de deftige toehoorders zelfs toe dat alle Australiërs afstammen van het gespuis dat vroeger vanuit Engeland op het eiland werd gedumpt.

Van het soort humor moet je wel houden. De dialogen hebben een hoog onderbroekenlolgehalte, terwijl de handelingen variëren van het onvrijwillig naakt poseren met een SM-masker tot het met de arm anaal penetreren van een schaap om opgeslokte bolletjes cocaïne te kunnen traceren. Een onverwacht genot om naar te kijken is Olivia Newton-John. Wereldberoemd als de stoer in leren broek gestoken, maar preutse Sandy in de musical Grease, steelt ze krap 35 jaar later de show als de aanvankelijk elegante en ingehouden senatorenvrouw die volkomen los gaat na de nodige drank en drugs.

 

9 oktober 2012

 
ALLE RECENSIES
 

Resident Evil: Retribution

Posted on

*

recensie  Resident Evil: Retribution

Uitgekauwde formule

door Cor Oliemeulen

Lara Croft moest het hebben van haar weelderige boezem, de vrouwelijke hoofdpersoon van Resident Evil zweert bij excessief geweld. Zelden werd zo zwak geacteerd als in deze platte, afgezaagde en tot film gemuteerde videogame.

In deel vijf van de Resident Evil-reeks biedt regisseur Paul W.S. Anderson zijn vrouw Milla Jovovich opnieuw een podium voor de onzachtzinnige praktijken van actieheldin Alice.
De vraag hierbij: Wat zou je allemaal kunnen doen met het astronomische budget van 65 miljoen dollar?
A) De nationale begroting van een arm Afrikaans land een flinke impuls geven;
B) 120.370 Foster-kinderen een jaar lang adopteren;
C) Liefhebbers van gewelddadige videogames een natte droom bezorgen;
D) Zorgen dat je twee weken na de première uit de kosten bent en gaan investeren in het onvermijdelijke zesde deel met dezelfde uitgekauwde formule.

Recensie Resident Evil: Retribution

Iedereen opblazen
In Resident Evil: Retribution doet Alice namelijk precies hetzelfde als in alle voorgaande delen. Ze draagt een strak zwart leren (of latex?) pakje en rust zich uit met allerhande wapentuig zodat ze iedereen kan opblazen die haar in de weg loopt. En dat zijn er nogal wat! Vooral oud-collega’s van de biologische wapens producerende Umbrella Corporation en mensen die zijn besmet met een virus en nu als ‘ondoden’ door het leven gaan.
Plaats van handeling: een onderwater laboratorium met virtuele werelden.
Doel: het menselijke ras voor uitsterven behoeden.
Resultaat: een onzinnig en warrig verhaal met de diepgang van een waterfiets.

Emotieloze actie en dialogen
Resident Evil: Retribution bestaat uit een aaneenschakeling van emotieloze actie en dialogen, gekunstelde vechtchoreografieën, overdonderend kabaal, opzwepende elektronische muziek, exploderende auto’s, crashende motoren, instortende gebouwen, neervallend puin, brekend glas, tot gedrochten gemuteerde monsters, reusachtige vleermuizen, klonen, klonen van klonen, rondvliegende taxi’s, botsende politieauto’s, overscherende helikopters, afgevuurde kogels in slow motion, extreme wapens, enorme vuurballen, plichtmatige achtervolgingen, alles verslindende waterstromen, vrouw-tot-vrouwgevechten, automatisch helende wonden en uitzonderlijk veel grommende en bloedbrakende zombies die maar niet dood willen gaan…
Denk de volgende keer eens aan de collectant die aanbelt.

 

1 oktober 2012

 
ALLE RECENSIES

Being Flynn

Posted on

***
recensie Being Flynn

Zo vader, zo zoon

door Cor Oliemeulen

Een jongeman probeert zich te ontworstelen aan het doembeeld te eindigen als zijn in een illusionaire wereld gevangen vader. Being Flynn is een realistisch, goed geacteerd maar somber drama.

‘Amerika kent maar drie klassieke schrijvers: Mark Twain, J.D. Salinger en ik’. Jonathan Flynn (Robert De Niro) heeft alle vertrouwen in eigen kunnen. ‘Al mijn pennenvruchten zijn meesterwerken. Heel binnenkort zal ik beroemd zijn’, mijmert hij. Ondertussen werkt hij als taxichauffeur (!) en weet iedereen behalve hijzelf dat hij het nooit zal gaan redden als schrijver. Narcistisch, racistisch en opvliegend als hij is, leeft hij in een wereld die elk moment als een ballon kan worden doorgeprikt.

Being Flynn

Niets zinnigs op papier
Zoon Nick Flynn (Paul Dano) heeft ook de ambitie om schrijver te worden. Hij is minder overtuigd en ijvert om wat zinnigs op papier te krijgen. Zijn ouders scheidden toen hij jong was en zijn moeder Jody (Julianne Moore) liet het leven op zijn 22ste. Nick heeft altijd in de schaduw van zijn vader gestaan terwijl die niet eens in de buurt was. Hij kent Jonathan van de meer dan honderd brieven die hij stuurde nadat hij met de noorderzon was vertrokken. Vele jaren later neemt hij contact op met Nick omdat hij zijn huis is uitgezet.

Regisseur Paul Weitz (About a Boy, 2002) toont een bewogen portret van een vader en zoon, gebaseerd op het autobiografische werk Another Bullshit Night in Suck City van dichter Nick Flynn. Het gebruik van twee voice-overs – van zowel Jonathan als Nick – is origineel en functioneel. Maar zelfs op die manier lukt het Weitz niet goed om echt contact met de ploeterende protagonisten te maken, laat staan om enige sympathie voor ze op te wekken. Humor, voor broodnodig relativeren, is in het script nauwelijks te vinden.

Being Flynn

Geen sprankje hoop
In Being Flynn gloort geen sprankje hoop. Na een kort zwerversbestaan komt Jonathan terecht in het daklozencentrum waar Nick is gaan werken. De vader is egoïstisch en leugenachtig, de zoon te zwak en onmachtig om met de nieuwe situatie om te gaan. Nick kan zijn vader niet luchten of zien, maar kan hem ook niet buiten in de winterkou laten creperen. Door schaamte en schuldgevoel gaat hij drank en drugs gebruiken. In zijn vlucht naar een andere realiteit en zelfdestructie gaat hij steeds meer op zijn vader lijken.

Als kijker ben je uiteindelijk even veel betrokken bij het trieste lot van de daklozen als bij de twee hoofdpersonen die continu met elkaar en met hun emoties worstelen. Dat kan nooit de bedoeling zijn geweest. Er wordt echter wel formidabel geacteerd. De rol van de altijd wilskrachtige en nooit opgevende Jonathan Flynn is bij Robert De Niro in perfecte handen. Ook Paul Dano (Little Miss Sunshine, 2006) is geloofwaardig als de eeuwige twijfelaar Nick Flynn. Rasactrice Julianne Moore is als de ongelukkige moeder Jody Flynn overtuigend als altijd in dit te donkere drama, dat wel het hart op de goede plaats heeft.

 

21 september 2012

 
ALLE RECENSIES
 

Voyage extraordinaire, Le

Posted on

***

recensie  Le voyage extraordinaire

‘Dit is geen film, dit is een gedicht’

door Cor Oliemeulen

Bijna iedereen kent Le Voyage dans la Lune, de verfilming van de reis naar de maan van Georges Méliès. Deze allereerste filmklassieker is magistraal gerestaureerd. De lange en kostbare weg hier naartoe is vastgelegd in de documentaire Le voyage extraordinaire.

Enkele mannen in een capsule worden met een gigantisch kanon afgeschoten, landen in een oog van de maan, worden gevangen genomen door maanwezens, weten te ontsnappen en keren veilig terug op aarde. Deze slechts veertien minuten durende sciencefictiontrip uit 1902 geldt als het eerste commerciële filmsucces. De effecten en de montage voor die tijd waren sensationeel. Om deze belangwekkende film voor het nageslacht te bewaren en te moderniseren, was Le Voyage dans la Lune een eeuw later toe aan grondige restauratie.

Montagetrucages
De documentaire Le voyage extraordinaire van Serge Bromberg en Éric Lange is opgebouwd uit drie delen. Allereerst maken we kennis met de Franse filmpionier Georges Méliès, die geen boodschap had aan de schaarse filmpjes eind negentiende eeuw. De enige gebeurtenissen die aan het celluloid werden toevertrouwd, beperkten zich tot militaire defilés en curiositeiten als schaatsende mensen, een man die zijn vrouw leert fietsen en een kussengevecht waarbij de veren in het rond vliegen. Méliès ging liever experimenteren en maakte ontelbare korte filmpjes die worden gekenmerkt door een theatrale stijl en montagetrucages.

De hoofdrol speelt hij meestal zelf, letterlijk en figuurlijk. Zo neemt hij in Un homme de tête (1898) zijn hoofd van zijn romp en zet het op een tafel, pakt het later weer op, gooit het in de lucht en vangt het op met zijn romp. Voor die tijd technisch hoogstaand, geniaal gemonteerd, artistiek en grappig. Huidige regisseurs als Costa-Gavras, Jean-Pierre Jeunet, Michel Gondry en Michel Hazanavicius spreken lovende woorden over Georges Méliès. Allen hebben een mening over de voortrekkersrol die hij vervulde en de ongekende schoonheid van Le Voyage dans la Lune.

Recensie Le voyage extraordinaire

Méliès had een kanon, de Apollo was een raket
In het tweede deel van de documentaire zien we hoe de film destijds tot stand kwam. Geïnspireerd door boeken van Jules Verne en H.G. Welles moest en zou Méliès een film over een reis naar de maan maken. Hoe spectaculairder hoe beter. Hij bouwde de allereerste filmstudio, optimaal gebruikmakend van het daglicht. Hij liet grote tableaus vervaardigen, zodat het tweedimensionale effect kon worden benadrukt. En hij verzon het verhaal. In de documentaire vertelt Tom Hanks dat Méliès direct is gelieerd aan de vaders van de Apollo-missies en hun fantasieën. ‘Méliès bouwde een groot kanon, zij bouwden een raket. Dat is het enige verschil.’

Pas na veertig minuten komt het echte werk aan bod: de restauratie van de film. De originele Le Voyage dans la Lune is in zwart wit, pas in 1993 ontdekte men een band waarvan de beeldjes één voor één met de hand zijn ingekleurd. Nu zijn we getuige van de moeizame, omvangrijke en zorgvuldige totstandkoming van de ultieme digitale versie. Niet minder dan 3680 beeldjes moesten worden gefotografeerd en gescand. De restaurateurs ontdekten beschadigingen en incomplete fragmenten. Het vervolmaken van een enkel beeld kostte soms uren, soms dagen. ‘Je kunt beter spreken van een wederopstanding dan van een restauratie’, merkt een medewerker op. Zijn collega is lyrisch over het eindresultaat: ‘Dit is geen film, dit is een gedicht.’

Authenticiteit bewaard gebleven
Hoewel de documentaire een aardig kijkje biedt op het leven van Georges Méliès, zijn er voor degenen die Hugo (2011) van Martin Scorsese hebben gezien weinig verrassingen. Het restauratieproces is interessant, maar niet sprankelend in beeld gebracht. Gelukkig is direct na afloop van Le voyage extraordinaire de gerestaureerde versie van Le Voyage dans la Lune te bewonderen, met elektronische muziek van het Franse duo Air. Ondanks en dankzij het gebruik van moderne technieken is de authenticiteit bewaard gebleven. Sterker nog: pas 109 jaar later zie je alle briljante details van dit onvervalste meesterwerk.

 

14 september 2012

 
ALLE RECENSIES

Detachment

Posted on

****

recensie  Detachment

Je kunt niet elke arme kinderziel redden

door Cor Oliemeulen

In het gevoelige, inspirerende drama Detachment lijkt iedereen te lijden door fouten in het verleden. Een sublieme Adrien Brody gaat voorop in de universele zoektocht naar identiteit en genegenheid.

Met het uiterlijk van een beatnik onderstreept Engelsman Tony Kaye zijn eigenzinnigheid. Gelauwerd als maker van muziekvideo’s en commercials, is hij de laatste jaren voornamelijk actief als singer/songwriter, cinematograaf, documentairemaker en regisseur. Zijn verpletterende speelfilmdebuut in 1998 was American History X, het grimmige verhaal over twee broers die proberen hun neonazistische denkbeelden los te laten. Met Detachment voegt hij een mooi sociaalrealistisch werk aan zijn filmoeuvre toe. Een drama over de erbarmelijke toestand op een middelbare school in een Amerikaanse stad waar een invalleraar een verschil probeert te maken en ondertussen met zijn eigen demonen moet zien af te rekenen.

Detachment

Chronisch gebrek aan ouderlijke begeleiding
Het leven is zwaar voor veel kinderen én volwassenen. Kaye blijkt een meester in het schetsen van herkenbare problemen zonder de stereotype karakters zwaar aan te zetten in zijn aanklacht tegen het Amerikaanse schoolsysteem. Kinderen moeten nu eenmaal naar school, iets leren boeit de meesten niet. Een chronisch gebrek aan ouderlijke begeleiding en liefde uit zich regelmatig in fysieke en seksuele bedreigingen naar medeleerlingen, leraren en schoolleiding. In deze jungle van individualiteit, chaos en onmacht krijgt Henry Barthes (Adrien Brody) contact met zelfs de lastigste scholieren door ze gedichten te laten lezen.

Het gegeven van de inspirerende leraar die zieltjes probeert te redden op een achterstandsschool is zeker niet nieuw. In Blackboard Jungle (1955) wordt een Engelse oorlogsveteraan ingehuurd om een gewelddadige klas discipline bij te brengen. Hierna volgde een hele rits films waarin onconventionele lesmethodes succesvol zijn toegepast. Stand and Deliver (1988): bendeleden worden geënthousiasmeerd voor rekenkunde; Dangerous Minds (1995): het ontleden van songteksten van Bob Dylan; Take the Lead (2006): probleemkinderen krijgen discipline door volgen van ballroomlessen; Entre les murs (2008): de leerlingen mogen alles en worden bewust geprovoceerd.

Detachment

Visuele trip
Ondanks sommige clichés en voorspelbare plotwendingen is Detachment goed geschreven en grandioos geregisseerd. De montage is briljant. Onconventionele close-ups, artistiek gebruik van bewegende tekeningen en woorden op een schoolbord en schakelen tussen verleden en heden gebeurt probleemloos en functioneel. De visuele trip met mooie soundtrack (die inderdaad soms aan een videoclip doet denken) biedt soepel ruimte aan de veelvuldige overgangen tussen het privé- en schoolleven van de invalleraar. Terwijl hij zelf gelukkig probeert te worden, zijn dementerende vader regelmatig moet bezoeken en thuis een minderjarig straathoertje opvangt, wacht zijn school waar hij ook mensen moet redden van de ondergang.

Tony Kaye schaart acteur Adrien Brody graag in het rijtje namen Robert De Niro, Al Pacino en Dustin Hoffman. In zijn beste rol sinds The Pianist (2002) speelt Brody het klaar om op overtuigende en geloofwaardige wijze een heel scala aan emoties over te brengen: van neerslachtigheid en traumatische pijn tot en met berusting en geluk. Sterke bijrollen zijn er van Marcia Gay Harden (die zich als schooldirecteur probeert te handhaven ondanks bureaucratische, psychische en politieke druk), James Caan (die een leerling die ‘fuck your shit’ tegen hem zegt geweldig van repliek dient, maar later toegeeft aan een collega dat hij pilletjes slikt omdat hij het anders niet volhoudt) en Tim Blake Nelson (als uitermate zielige leraar die volstrekt onzichtbaar is voor zowel zijn leerlingen als het thuisfront). Detachment bewijst dat lesgeven een passie moet zijn. Nog een film over een kinderzieltjes reddende leerkracht is overbodig.

 

7 september 2012

ALLE RECENSIES

Ronal the Barbarian

Posted on

**

recensie  Ronal the Barbarian

Zouteloos Barbaars

door Ralph Evers

Deze animatiefilm is van het Deense trio, dat eerder wist te vermaken met Terkel i Knibe en Rejsen till Saturn. Ronal Barbaren (Ronal the Barbarian)  is hun derde creatie, een parodie op onder andere Conan the Barbarian. De film blinkt uit in flauwe grappen, poep- en pishumor, karikaturen en seksueel getinte ongein.

Het verhaal is flinterdun. In Ronal the Barbarian volgen we een barbarendorp dat zich onoverwinnelijk waant. De gemeenschap wordt door een ongelukkige samenloop van omstandigheden onder de voet gelopen door een clubje zwarte ridders onder aanvoering van Lord Volcazar, die zich gesteund weet door een Balrog. De onhandigste der barbaren en tevens slapjanus, Ronal, is de enige die de dans weet te ontspringen. Samen met de hardrock-bard Aliberd gaat hij op pad naar het legendarische zwaard, dat als enige de boze tegenstander zou kunnen verslaan.

Recensie Ronal the Barbarian

Een uiteraard moeizame tocht staat hen te wachten, vol gevaren en reddingen, die op onverwachte wijze het verhaal in sluipen en geheel in lijn van de filmmakers doorgaans gekruid zijn met flauwe humor. Later in de film ontmoeten de ‘helden’ de pittige tante Zandra, voor wie geen gevaar te groot lijkt. Haar zoektocht is een heel andere, namelijk een man vinden die háár aankan. Nu hebben zich in de film al de nodige gegadigden voorgesteld, maar Zandra is uit speciaal hout gesneden. Zij heeft geen haar, maar staaldraad, op haar tanden. Zo’n type.

Voor Ronal is Zandra een welkome gast, maar voor de kijker zou het gevaar kunnen ontstaan dat de film saai wordt. Gelukkig is zij ‘zelfstandig’ en eigenzinnig. Voordat Ronal goed kan profiteren van Zandra’s superkrachten bevindt hij zich in een nieuwe netelige situatie.

Wie van flauwe humor en hersenloos vermaak houdt en niet al te gauw gechoqueerd is, zal in deze film prima aan zijn trekken komen. Wellicht handig om een potje zout mee te nemen voor de soms erg flauwe grappen.

 

31 augustus 2012

 
ALLE RECENSIES

God Bless America

Posted on

***

recensie  God Bless America

Irritante aso’s moeten dood

door Cor Oliemeulen

‘Ik wil alleen maar mensen doden die verdienen te sterven’, stelt hoofdrolspeler Frank. In de zwarte komedie God Bless America moeten mensen uit realityshows en commercials, nieuwslezers, rechtse politici en andere irritante aso’s vrezen voor hun leven.

Regisseur Bobcat Goldthwait (World’s Greatest Dad, 2009) schreef naar eigen zeggen het verhaal nadat hij ooit met stijgende verbazing een marathonuitzending van het realityprogramma My Sweet Sixteen had gekeken. Hij dacht ogenblikkelijk aan een ‘liberal with a gun’, die de verloedering om zich heen niet langer pikt.

God Bless America

Onophoudelijke stroom van vulgaire stompzinnigheid
Veertiger Frank (Joel Murray) lijdt aan slapeloosheid en migraine, wordt onterecht ontslagen en krijgt te horen dat hij een hersentumor heeft. Tijdens het nachtelijke zappen aanschouwt hij een onophoudelijke stroom van vulgaire stompzinnigheid in realityprogramma’s, reclamespotjes en het nieuws. Een varken in een cartoon laat een scheet, Obama met Hitlersnorretje in een nazipak, een show over ruziënde vrouwen van wie eentje een gebruikte tampon bij de ander in het gezicht smijt, jongens die een dakloze in brand steken en het filmpje op YouTube zetten. Niets is te gek in het door God gezegende Amerika in de 21ste eeuw.

Frank wordt er niet blij van. Aan de telefoon hoort hij de enorme boosheid van zijn achtjarige dochtertje omdat haar moeder als verjaardagsgeschenk geen iPhone maar een Blackberry heeft gekocht. Juist als hij op het punt staat zelfmoord te plegen, ziet hij op straat Chloe, het verwende nest van Super Sweet Sixteen. Hij besluit háár te doden in plaats van zichzelf. Haar klasgenote Roxy (Tara Lynne Barr), die Franks actie heeft gadegeslagen, is vol lof en bewondering. Samen besluiten ze om alle hatelijke en vervelende mensen naar de andere wereld te helpen.

God Bless America

Vette knipogen
Hun moordtocht doet denken aan Natural Born Killers (1994). Waar Mickey en Mallory zich ontwikkelen als psychopathische seriemoordenaars, doden Frank en Roxy niet zomaar voor de kik, maar uit frustratie die wordt opgewekt door gedrag van anderen. Dezelfde beweegredenen heeft Michael Douglas in Falling Down (1993), zij het dat God Bless America overloopt van de satire. Hier en daar is er een vette knipoog, bijvoorbeeld naar Taxi Driver (1976) als een handelaar uiterst zakelijk uitleg geeft over de effectiviteit van verschillende wapens.

De moordpartijen zijn gestileerd in beeld gebracht. Ze worden ondersteund door vrolijke deuntjes of klassieke muziek. Antiheld Frank, die zijn daden pleegt gekleed in een keurig vest met twee paardenhoofden, is intelligent en heeft een uitgesproken mening over de vrije val van normen en waarden. Dit blijkt uit de scène in de bioscoop, waar de enige van het luidruchtige gezelschap die niet dood wordt geschoten, beleefd krijgt te horen: ‘bedankt voor het stoppen met praten en het uitzetten van je mobieltje’.

Tea Party
In het land waarin alleen conservatieven worden geassocieerd met wapens ontstond direct een controverse nadat God Bless America was uitgebracht. Politiek links verkneukelt zich om de belachelijke liefhebberijen en verwerpelijke opvattingen van het andere kamp, rechts spreekt schande van de scène waarin Frank en Roxy enkele leden van de Tea Party doodschieten. Als kijker is het moeilijk je blijvend te identificeren met de hoofdpersonages: mensen simpelweg afknallen kan nooit de oplossing zijn. Dit neemt niet weg dat er genoeg momenten zijn dat je kunt gniffelen en uitbundig lachen in deze originele aanklacht tegen het ‘moderne’ Amerika.

 

20 augustus 2012

 
ALLE RECENSIES
 

Simple Life, A

Posted on

****

recensie  A Simple Life (Tao jie)

Oud, maar niet vergeten

door Cor Oliemeulen

Een huishoudelijke hulp verkast na zestig jaar dienstverband en een beroerte naar een verzorgingstehuis. A Simple Life is een sterk geacteerd, aangrijpend drama over de veranderende sociale status van de ouder wordende mens.

Als jonge wees komt Ah Tao terecht bij de welgestelde familie Leung in Hong Kong. Sindsdien staat haar leven in het teken van onbaatzuchtige dienstbaarheid. De meeste familieleden zijn dood of geëmigreerd naar Amerika. Alleen filmproducer Roger woont er nog. Ah Tao maakt schoon en kookt de meest fantastische maaltijden voor hem. Dat hij het kleine appartement uit loopt zonder een begroeting is normaal, beiden kennen hun plaats. Na een beroerte acht de hulp zich niet langer geschikt om haar baan voort te zetten.

Recensie A Simple Life

Waardigheid behouden
Ouder worden is een dankbaar thema voor filmmakers. In de hartverscheurende Japanse film The Ballad of Narayama (Narayama-bushi kô)  wordt iedereen die binnenkort de 70-jarige leeftijd bereikt op een bergtop achtergelaten om daar te sterven. Een andere manier om het bejaardentehuis te ontlopen, is te zien in de recente Franse komedie Et si on vivait tous ensemble, waarin vijf oude vrienden met gezondheidsproblemen een woongemeenschap oprichten. In A Simple Life (Tao jie) besluit de hoofdpersoon zelf te vertrekken naar een tehuis om haar waardigheid te behouden.

Lichamelijk en geestelijk verval wordt vaak als lastig ervaren. Regisseur Ann Hui, die ongeveer even oud is als haar protagonist Ah Tao, schetst met rake observaties, subtiele details, warmte en humor het nieuwe milieu. Hier varieert de staat van de bewoners van dementerend tot luid zingend. De een vertoont katatoon gedrag, terwijl de ander van iedereen geld leent om stiekem naar de hoeren te kunnen. De kamers lijken op kantoorboxen met dunne wandjes waar je ’s nachts wordt getrakteerd op gerochel en geschreeuw. De wc’s stinken zo erg dat je er maar beter toiletpapier in je neus kunt stoppen.

Rollen zijn nu omgedraaid
Begeleid door enkel een piano en soms een blaasinstrument lijkt het middenstuk van de film wat traag. Het is echter een functionele opmaat naar gebeurtenissen in de tijd die elkaar snel opvolgen. De filmproducer ontfermt zich meer en meer over de meid. Zo realiseert ook zij zich langzaam dat ze meer is dan alleen een hulp in de huishouding. De rollen zijn nu omgedraaid. Roger zorgt voor haar, komt op bezoek wanneer hij kan en neemt Ah Tao mee uit eten en naar zijn filmpremière. Hun prachtige, ingehouden samenspel mondt uit in een hartverwarmende en ontroerende finale.

Andy Lau is bekend van martial arts films als House of the Flying Daggers en Internal Affairs (Mou gaan dou). Hij past moeiteloos in het rijtje coryfeeën Bruce Lee, Jackie Chan, Jet Li en Chow Yun-Fat, maar ontstijgt als Roger de beperkte kwaliteiten van vechtsportvirtuoos. Het enige dat in A Simple Life aan martial arts doet denken is het korte optreden van genregenoten Sammo Hung Kam-Bo als filmproducer en Anthony Wong als Grasshopper, de eigenzinnige eigenaar van het verzorgingstehuis.

Deannie Yip, die de rol van Ah Tao zo fantastisch inkleurt, was op het filmfestival van Venetië beste actrice. Het is niet vaak dat Aziatische vrouwen zo krachtig op het witte doek verschijnen. Haar geweldige spel doet denken aan Jeong-hie Yun in de Koreaanse film Poetry (Shi) die een oudere dame met Alzheimer speelt. Maar Yip presteert het om het realistische verhaal nog beter over te brengen. Als vrouw die zich schikt in haar lot en niets anders wenst dan een simpel leven.

 

12 augustus 2012

 
ALLE RECENSIES

Meek’s Cutoff

Posted on

**

recensie  Meek’s Cutoff

Personages én regisseur verdwalen

door Cor Oliemeulen

Een western die geen western is. Waar je het gras kunt zien groeien, hoewel er nauwelijks gras is. Dat is Meek’s Cutoff, een troosteloze historie over dolende immigranten op zoek naar water en het beloofde land.

In 1845 bevinden drie gezinnen zich op Meek Cutoff, de huifkarroute door de woestijn van Oregon. Ze behoren tot de eerste pioniers die de frontier, de grens van het al ontdekte deel van Noord-Amerika, proberen te bereiken. Ze hebben de gids Stephen Meek ingehuurd. Deze avonturier (naar wie de route later werd vernoemd) adviseert een kortere weg over de Cascade Mountains. Maar helaas raken ze het spoor bijster.

Recensie Meek's Cutoff

Minimalistische aanpak
Regisseur Kelly Reichardt kreeg erkenning met het trage Old Joy, de eerste Amerikaanse film die een Tiger Award won op het filmfestival van Rotterdam (IFFR). Meek’s Cutoff heeft een nog rustiger tempo, passend bij de tijd en de omgeving. Ze neemt alle ruimte voor de ontberingen: zengende hitte, dodelijke vermoeidheid en het wanhopig zoeken naar water. De aanpak is minimalistisch: weinig tekst en gebeurtenissen, begeleid door een soundtrack die past op een cd van drie minuten.

De film wordt gepresenteerd als een western, zonder cowboys, sheriffs en pistoolhelden. Ook geen kroeg met klapdeurtjes, waar een pianist deuntjes speelt, men goedkope whisky drinkt tijdens het vals pokeren en waar de hoertjes in hoepeljurken vanaf de balustrade toekijken hoe bezoekers uitbundig gaten in het plafond schieten.

Ontreddering op gebarsten vlakte
De kolonisten op de droge, gebarsten vlakte van Meek Cutoff ervaren slechts ontreddering. Terwijl grote, traditionele westerns meestal zijn gefilmd in brede panoramaviews, kent Meek’s Cutoff de beeldverhouding 4:3. Het versterkt de benauwende, opgesloten sfeer. Toch worden het deprimerende landschap en de overweldigende avondlucht mooi op het scherm gebracht.

Zo sleept het verhaal tergend langzaam voort. Totdat een indiaan hun pad kruist. Vertrouwen ze Meek, die graag sterke verhalen over het bloeddorstige karakter van de getooide autochtonen vertelt? Of vestigen ze hun hoop op de mogelijkheid dat de indiaan hen naar water zal voeren? Onder leiding van het sterkste personage, Emily (Michelle Williams: Wendy and Lucy, My Week with Marilyn), proberen ze de juiste keuze te maken. ‘Vrouwen zijn gemaakt om orde in de chaos te brengen’, stelt Meek. ‘Mannen vernietigen alleen maar.’

Hoewel de spanning knap wordt opgebouwd, slaagt de regisseur er niet in tot een boeiend geheel te komen. Ook zij verdwaalt in het bereiken van haar doel.

 

5 augustus 2012

 
ALLE RECENSIES

You Instead

Posted on

**

recensie  You Instead

Tot elkaar veroordeeld

door Cor Oliemeulen

Als je houdt van muziekfestivals levert You Instead ongetwijfeld een gevoel van weemoed en herkenning op. De perikelen van een Amerikaanse zanger en een Engelse zangeres, die letterlijk aan elkaar geketend een etmaal met elkaar moeten doorbrengen, zijn echter wel magertjes en voorspelbaar.

Het is een aardig idee van regisseur David Mackenzie om het driedaagse Schotse festival ‘T In The Park’ als decor van zijn jongste romantische komedie te gebruiken. Het uitgangspunt is al even origineel. Adam (Luke Treadaway), de helft van het elektronische popduo The Make, krijgt op het festivalterrein ruzie met Morello (Natalie Tenan), zangeres van de punky meidengroep The Dirty Pinks. Nadat een religieuze beveiligingsmedewerker tevergeefs het opstootje probeert te sussen, slaat hij de twee kemphanen samen in één paar handboeien en verdwijnt met de sleutel in de menigte.

Recensie You Instead

Chaotische entourage
Tussen 85.000 bezoekers in een chaotische entourage van podia, tenten, kermisattracties, drank, regen en modder zijn ze veroordeeld tot elkaar. Aanvankelijk kunnen ze elkaars bloed wel drinken, maar natuurlijk ervaren ze gemeenschappelijkheid en intimiteit. Praktische zaken als toiletbezoek, douchen, omkleden, slapen en vrijen met hun eigen partners zorgen voor hilariteit en verbondenheid – ook in overdrachtelijke zin. Maar een consistent plot en een soepele montage zijn in You Instead jammer genoeg ver te zoeken.

De film is licht verteerbaar, onderhoudend en grappig door het opvoeren van typetjes in realistische situaties. Maar de grote makke is dat het geketende stel teveel figureert in plaats van uitblinkt. Gelukkig raken de makers zo nu en dan de gevoelige snaar waarbij romantiek en drama samensmelten. En de noodgedwongen duo-uitvoering van Tainted Love  is ronduit aanstekelijk. Dit neemt niet weg dat een film met een dergelijke interessante premisse meer voorbereiding, een groter budget en een sterker scenario had verdiend.

 

30 juni 2012

 
ALLE RECENSIES