Categorie: RECENSIE

Minuscule

Posted on

****

recensie  Minuscule

Een episch kleinood

door Ralph Evers

Schaarste leidt niet zelden tot conflicten, dat weten we als mens maar al te goed. Menig oorlog is reeds gevoerd voor de laatste druppels goedkope olie. In de insectenwereld gaat het er weinig vredelievender aan toe. Wanneer een zwarte mier een blik suiker ontdekt en een andere kolonie hier lucht van krijgt, dreigt er een heuse oorlog tussen de mieren. 

Minuscule

De film begint fluweelzoet. Prachtige Franse landschappen met geanimeerde hoofdrolspelers (insecten) tonen zich paradijselijk aan de kijker. We zoomen in op de geboorte van lieveheersbeestjes en hun eerste pogingen om te leren vliegen. Een van de jongelingen faalt hierin en blijft achter. Hij wordt nog belachelijk gemaakt door een stel bravoure bromvliegen ook.

Ondertussen heeft een regenbui een picknickend stel weggejaagd en in alle haast zijn ze hun etenswaar vergeten. Talloze insecten weten wel raad met al dat lekkers en al gauw heeft ‘de natuur’ de rotzooi alweer opgeruimd. Behalve een mysterieus blik. Een dappere mier gaat op onderzoek uit naar dit voorwerp dat oogt als een monoliet. De inhoud blijkt een waar El Dorado voor mieren. En dit blijft niet onopgemerkt.

Heldenverhalen
Afgelopen jaren hebben we vaker naar het wel en wee van insecten in animatiefilms kunnen kijken. Niet zelden krijgen de insecten hierin menselijke trekken toegewezen en zit het creatieve van de animatie hem in dit saaie gegeven. Zoals in A Bugs Life en Antz. Wat voorheen mensen waren, zijn nu insecten, die vervolgens dezelfde (oppervlakkige) problemen hebben als de mensen in een doorsnee Hollywood-productie.

Een verademing is het dan om de vaak toch veel eigenzinnigere Europese producties te zien. Minuscule is daarvan een voorbeeld. De insecten zijn in proportie gehouden, zonder al te grote ogen en ze communiceren allen op hun eigen wijze. Dit geeft een fris komische saus aan deze film en laat de kijker vrij om zelf in te vullen wat er gaande is.

Minuscule

Hommages
De film weet ingenieus verwijzingen naar andere films te integreren. Met de nodige fantasie zijn hints naar de The Good, The Bad and The Ugly terug te vinden, de slagvelden uit menig spektakelfilm als Lord of the Rings en Star Wars. Daarnaast zit er voor Hitchcock-liefhebbers een vermakelijke hommage aan diens Psycho in, wanneer we met wat omwegen bij een spin ’thuis’ komen.

De film ontvouwt zich en laat zich vertellen op eenzelfde, haast nonchalante en in werkelijkheid perfect getimede Tati- en Chaplin-esque manier. Je wordt als kijker uitgenodigd in een andere wereld, meegenomen op verschillende avonturen, op en top vermaakt en weer veilig thuisgebracht.

 

21 april 2014

 
ALLE RECENSIES

Metro Manila

Posted on

****

recensie  Metro Manila

Engels talent verrast opnieuw 

door Alfred Bos

Kleine grote film over de boer Oscar Ramirez die in de Filippijnse hoofdstad een nieuw bestaan voor zijn gezin probeert op te bouwen. Onschuld en fatsoen tegenover hebzucht en corruptie, met een Shakespeareaans slot.

Zijn vorige film haalde in Nederland het filmdoek niet en ook op zijn nieuwe werkstuk was het even wachten – België en Frankrijk gingen ons de afgelopen zomer voor – maar Metro Manila is alle geduld waard. Het is een onafhankelijk geproduceerde film van een Engelse regisseur, die speelt in de Filipijnse hoofdstad en is gedraaid met lokale, voor de Europese kijker volstrekt onbekende acteurs. Die zijn meer dan overtuigend in een film over de corruptie van een goedwillende ziel.

Recensie Metro Manila

Goede wil is het laatste wat Oscar Ramirez, zijn vrouw Mai en hun twee jonge kinderen in Manilla aantreffen, wanneer ze noodgedwongen hun boerenbestaan opgeven en naar de Filipijnse megapool trekken. Daar dolen ze verloren door een warboel van modernistische hoogbouw en treurige sloppenwijken, bevolkt door menselijke roofdieren die elke zwakte genadeloos uitbuiten. Ramirez vindt emplooi als bewaker van gewapende geldtransporten en er gloort hoop voor het gezin. Zo lijkt het.

Originele geest
Regisseur Sean Ellis is een originele geest en een creatief buitenbeentje. Hij debuteerde in 2004 met het surrealistische en mild-komische Cashback, over een onderpresterende dromer die de tijd kan stilzetten en in die droomtijd zijn werkelijke leven leeft. Ook zijn tweede, de psychologische thriller met horrortrekjes, The Brøken (in Nederland alleen op dvd), was vindingrijk van verhaal en uitvoering. Metro Manila is een stuk rauw-realistischer dan beide voorgaande films, maar valt wederom op door zijn aandacht voor de personages en zijn oorspronkelijke benadering.

In zijn schets van individuen die worden vermalen in een door hebzucht en corruptie vergeven tijgereconomie vertoont Metro Manila overeenkomsten met A Touch of Sin van de Chinese regisseur Jia Zhang-Ke. Als een moderne Dickens geeft Ellis blijk van een empathische blik en ontwaart hij wrange poëzie in treurnis en ellende. Wanneer Oscar en zijn gezin arriveren in de megapool zien we de grootsteedse chaos door hun ogen en klinkt er verstilde ambient op de geluidsband; pas na enige tijd raast het kabaal. Het verbeeldt hoe overdonderend en sprookjesachtig de eerste kennismaking met de grote stad is. Het is teveel om allemaal in één keer te bevatten.

Recensie Metro Manila

Indringend realisme
Metro Manila is grotendeels vanaf de schouder gedraaid en oogt als een sociale reportage, wat de film indringender maakt dan fraai gestileerde cinematografie had kunnen bewerkstelligen. De kijker raakt betrokken bij Oscars werdegang, die tegen de klippen op volhardt in zijn fatsoen. Ook als zijn collega-geldloper, de geharde ex-politieman Ong die in de gepantserde geldwagen bij voorkeur naar Maria Callas luistert, minder onschuldig blijkt dan hij zich voordoet weet Oscar een integere uitweg te verzinnen uit een onmogelijke situatie.

De verrassing wending schuilt in de climax, die zowel spijkerhard als ontroerend is. Net als bij zijn beide voorgaande films is Ellis naast de regie verantwoordelijk voor scenario, productie en cinematografie. Metro Manila is zijn derde rake film op rij, wederom een eigen variant op een bekend genre en gerealiseerd op een afwijkende, originele manier. Het wordt tijd voor een productie voor een grote studio, met een navenant budget, want oorspronkelijke talenten als het zijne zijn schaars.

 

19 april 2014

 
ALLE RECENSIES

Weekend in Paris, A

Posted on

****

recensie  A Weekend in Paris

Gesmeerde oude liefde

door Karina Meerman

Charmant verhaal over oude liefde die misschien niet roest, maar wel gesmeerd moet blijven.  

Liefde is iets raars. Je kunt jarenlang getrouwd zijn en van elkaar houden en elkaar haten tegelijkertijd. Dit is wat er kennelijk aan de hand is met Nick (Jim Broadbent) en Meg Burrows (Lindsay Duncan). Dertig jaar zijn ze samen en dit vieren ze met een weekend in Parijs.

Recensie A Weekend in Paris

Alhoewel, vieren… Meg heeft er geen probleem mee om Nick ergens achter te laten als hij niet snel genoeg is. En Nick rolt erg vaak met zijn ogen, wanneer zijn vrouw iets doet of zegt. Dit is een getrouwd stel dat duidelijk iets uit te zoeken heeft. Tussen al het gemopper door merk je echter aan alles dat ze ook van elkaar houden. Struinend door de stad halen ze herinneringen op aan vroeger en lachen ze om krakende knieën en pijnlijke ruggen.

Impasse
Weekend in Paris is van regisseur Roger Michell, de maker van Notting Hill. De romantische komedie die ons wilde laten geloven dat een wereldberoemde actrice ook “gewoon een meisje” kon zijn. Weekend in Paris  heeft die glamour niet. Het is een (soms akelig) accuraat portret van een huwelijk van twee intellectuelen die in een impasse zijn beland. De kinderen zijn zo goed als het huis uit, het werk boeit niet meer en seks is iets van lang vervlogen tijden. En dan? Wat te doen met de jaren die nog resten? Kiezen we voor wat er van ons wordt verwacht of laten we dat betaalbare hotelletje achter ons en verkassen we roekeloos naar een vijfsterren-tent?

De film wordt gedragen door Duncan (Mansfield Park, After Life) en Broadbent (Moulin Rouge, Cloud Atlas): prachtige, ervaren acteurs die volkomen geloofwaardig zijn in hun rol. Dit zijn geen jonge, gladgestreken snuitjes met hopeloos romantische verwachtingen. Dit kunnen wij zijn, nu of over twintig jaar. Beide acteurs waren eerste keus voor Michell en beide hoefden niet lang na te denken over het accepteren van de rol.

Recensie A Weekend in Paris

De derde speler
Maar een film over het huwelijk heeft een derde speler nodig om het echt interessant te maken. En daar komt Jeff Goldblum op de proppen, als de redelijk irritante en zeer succesvolle Amerikaanse schrijver Morgan. Nick en Morgan kennen elkaar van de universiteit, toen ze beide jong en veelbelovend waren. Hij is de katalysator, de koevoet die de verzwegen gedachtes openbreekt.

Weekend in Paris is een feelgoodmovie, maar niet volgens het geijkte patroon. Nick Burrows vat het heel mooi samen: “Sex is easy. Love is hard.”

 

14 april 2014

 
ALLE RECENSIES

Immigrant, The

Posted on

***

recensie  The Immigrant

Fatale driehoeksverhouding

door Cor Oliemeulen

Een Poolse immigrante worstelt met levensvragen in een magnifiek geschoten film over een driehoeksverhouding die gedoemd lijkt te mislukken.  

In de eerste helft van de vorige eeuw arriveerden miljoenen immigranten per boot in het beloofde land. Voordat ze werden toegelaten moesten ze door de poorten van het verwerkingscentrum op Ellis Island in de haven van New York. Immigranten met een crimineel verleden of een chronische ziekte werden geweigerd.

Recensie The Immigrant

Als de Poolse Ewa (Marion Cotillard) in 1921 het vasteland bereikt, constateren de autoriteiten bij haar zus Magda een fout hoestje, zodat ze in quarantaine moet. Ewa belandt in de charmante handen van Bruno (Joaquin Phoenix), baas van een pikant variétégezelschap dat als dekmantel dient voor zijn pooieractiviteiten. Ewa heeft weinig keus, vooral als Bruno zegt zich te zullen ontfermen over de doodzieke Magda.

Verhitte gemoederen
Met The Immigrant bevestigt regisseur James Gray zijn voorkeur voor romantische drama’s over mensen met verschillende achtergronden. Net als in The Yards en Two Lovers heeft hij de beschikking over Joaquin Phoenix (Walk the Line, The Master, Her) die nooit faalt. Zelfs niet als hij kijkt in de grote ogen van Marion Cotillard (La Môme, Midnight in Paris, De rouille et d’os). Hun relatie is afstandelijk, want Ewa haat Bruno, terwijl Bruno haar wel ziet zitten, en liggen. Als de illusionist Orlando (Jeremy ‘The Hurt Locker‘ Renner) in beeld komt, raken de gemoederen verhit en de rapen gaar.

Hoewel er uitmuntend wordt geacteerd, het verhaal consistent is en het Poolse accent van de immigrante aandoenlijk, zijn er te weinig indringende en verrassende momenten en laat de intrige te lang op zich wachten. Daarentegen is de klassieke muziek stemmig en zijn de kaders beeldschoon. Cinematograaf Darius Khondji (Delicatessen, Se7en, Amour, To Rome with Love) liet zich inspireren door schilderijen van George Bellows, bekend van diens realistische plaatjes van New York van het begin van de twintigste eeuw en door Everett Shinn die de toenmalige variététheaters vastlegde. De belichting van Robert Bressons meesterwerk Journal d’un curé de campagne (1951) gold als uitgangspunt. Zelfs Ewa’s biechtscène is een ode aan de Franse meester-cineast.

Recensie The Immigrant

Thematische worstelingen
Ook de grauwgrijze opnames op Ellis Island zien er prachtig uit. Destijds moest Francis Ford Coppola voor The Godfather II nog een deel van de gebouwen van het eiland laten nabouwen. The Immigrant is de eerste speelfilm die op Ellis Island mocht worden opgenomen, inclusief memorabele slotscène. Bijna twee uur thematische worstelingen – liefde en haat, geven en nemen, zonde en vergeving – cumuleren in een finale die liefhebbers van melodrama zal bekoren.

 

11 april 2014

 
ALLE RECENSIES

Keeper of Lost Causes, The

Posted on

***

recensie  The Keeper of Lost Causes

Solide start Deense thrillerfilmreeks

door Alfred Bos 

Na een niet aflatende stroom thrillerreeksen, tv-series en spannende-boekverfilmingen uit Scandinavië is er een franchise die een succesvolle reeks uit Denemarken naar de bioscoop brengt. De introductie is gemaakt door de regisseur van Borgen. 

De thrillers uit Scandinavië blijven komen en met de wassende kwantiteit raakt de kwaliteit wel eens uitgespoeld. Op uitstekende tv-series als The Killing en Arne Dahl en het internationale succes van The Girl With The Dragon Tattoo verfilming stroomden tv-scherm en filmdoek  – bijna onvermijdelijk – over van verdunde middelmaat dan wel brakke ellende; herinnert u zich de Noorse serie Varg Veum nog? The Keeper of Lost Causes combineert de marketing-aanpak van boekverfilming en tv-serie: hij introduceert een reeks boekverfilmingen voor de bioscoop. 

Recensie The Keeper of Lost Causes

Cold case-onderzoeker Carl Mørck is een schepping van de Deense auteur Jussi Adler-Olsen. Die publiceerde in 2007 Kvinden i buret (De vrouw in de kooi), de eerste van een reeks thrillers – inmiddels zes delen groot en groeiende – onder de overkoepelende noemer Afdeling Q. Mørck wordt vertolkt door de in eigen land veelgevraagde Nikolaj Lie Kaas, die eerdaags ook te zien is in de met internationale sterren bezaaide verfilming van Tom Rob Smiths succesroman Child 44. Voor de regie tekent Mikkel Nørgaard, bekend van een aantal afleveringen van Borgen. 

Blauw-grijs gefilterd
The Keeper of Lost Causes biedt liefhebbers van de Scandinavische thriller precies wat ze blieven: een contactgestoorde hoofdpersoon die ijzerenheinig meerderen en collegae schoffeert, politiek-correcte kwezels die protocols hoger achten dan resultaten en buitenscènes die een blauw-grijs gefilterde blik bieden op contreien waar de winter nooit helemaal lijkt te verdwijnen. Gelachen wordt er niet, gemopperd ook nauwelijks. Men is vooral druk met het ophouden van de schijn. 

In deze door de werkmaatschappij van Lars von Trier, Zentropa, geproduceerde introductie op de reeks maken we kennis met inspecteur Mørck en leren over het ontstaan van Afdeling Q. Zoals de licht-autistische Sherlock Holmes met zijn omgeving communiceert via de trouwe en ietwat sullige Watson, zo wordt Mørcks gebrek aan sociale vaardigheden gecompenseerd door zijn assistent Assad, een geassimileerde vluchteling uit Syrië, gespeeld door de in Libanon geboren acteur Fares Fares. Ook dat is de Scandinavische thriller: ziet u Grijpstra al rechercheren met een Ahmed aan zijn zijde? 

Psychologie boven actie
In The Keeper of Lost Causes (een generieke titel, die de serie inluidt en niets zegt over de plot) staat het wraakmotief centraal. Mørck gelooft niet dat een verdwenen politica zelfmoord heeft gepleegd en hij krijgt gelijk. Uiteraard is zijn huwelijk kapot en wordt hij tegengewerkt door zijn baas, maar de film overstijgt de clichés door de aandacht voor het motief van de dader. Dat is aanzienlijk beter – en origineler – onderbouwd dan in de doorsnee-thriller uit Amerika, waar actie het doorgaans wint van psychologie. Bovendien bevat de film een aantal sadistische horrorscènes die niet op het effect spelen, maar de claustrofobische sfeer accentueren. 

Recensie The Keeper of Lost Causes

De introductie van deze franchise is bij regisseur Mikkel Nørgaard in veilige handen. Hij verfilmde eerder een aantal thrillers van Arne Dahl voor de naar deze Zweedse auteur (opmerkelijk genoeg niet naar de hoofdpersoon) vernoemde tv-serie en gebruikt voor The Keeper of Lost Causes een bijna strip-achtige aanpak van korte scènes, afwijkende cameravoering, snelle montage en karige dialoog: inderdaad, een tv-film voor het witte doek. De opvolger van deze solide genrefilm, De Fazantenmoordenaars (Engelse titel: The Absent One), is al klaar.

 

7 april 2014

 

ALLE RECENSIES

Happily Ever After

Posted on

****

recensie  Happily Ever After

Filmisch monument voor gebroken harten

door George Vermij 

Liefde is niet makkelijk. Althans dat idee krijg je na het zien van Tatjana Božics’ onthullende en zeer persoonlijke documentaire Happily Ever After. In de film reist Božic Europa af om haar exen weer te spreken. Daarbij stelt zij keer op keer de pijnlijke vraag: Waarom is het misgegaan? 

De film begint confronterend als de Kroatische Božic een echtelijke ruzie met haar Nederlandse man filmt. De relatie is op een precair punt beland en je voelt dat het einde nabij is. Vervolgens gaat zij graven in het verleden om tot inzichten te komen over haar teleurstellingen in de liefde. 

Recensie Happily Ever After

Verliefd door Europa
Als Božic door Europa reist om haar exen op te zoeken, ontstaat er een mooie verzameling observaties van culturele verschillen. Een van haar eerste echte liefdes had Božic met een gepassioneerde Rus. Zij praat er overdreven over, ook al voel je dat zij het gevoel met enige zelfspot aandikt omdat hij het uiteindelijk uitmaakte. Na de Rus heeft zij relaties gehad met een melancholische Duitser, een stoere Tsjech en een nette Brit.

Božic toont hoe zij zelf schipperde tussen haar eigen identiteit en die van haar veranderende geliefden. Het zet je als kijker aan het denken in hoeverre je in een geliefde de dingen zoekt die je zelf niet bent of juist de dingen die overlappen. Wat ook blijkt is dat Božic met haar boheemse lifestyle erg veel waarde hecht aan verliefdheid en passie. Geen onbelangrijke elementen maar zoals blijkt uit haar gestrande relaties zijn het zeker niet de enige bouwstenen voor een gelukkig samenzijn.

Božic verrast met ontroerende maar ook komische observaties over zichzelf en haar soms onrealistische wensen. Ze vertelt hoe zij al jong aan het dagdromen was en hoe haar leven is getekend door de conservatieve relatie van haar ouders in het voormalige Joegoslavië. Een van haar tieneridolen was een communistische popster en ze gebruikt archiefbeelden die nu iets fouts en nostalgisch hebben. Het toont hoe onze romantische perceptie en daarmee onze romantische wensen veranderen door de tijd. 

Pijnlijk oprecht
Voor een Nederlands publiek zal vooral het laatste segment het meest confronterend maar ook het grappigst zijn. Božic toont namelijk hoe zij valt op de oer-Hollandse Rogier die in Amsterdam woont en in de film symbool staat voor de Nederlandse man. Ze besluit een kind met hem te nemen en na een periode van geluk, brokkelt de relatie langzaam af wegens onderlinge verschillen. Ook hier weer momenten die herkenbaar en komisch zijn zoals Božic’ eerste ervaring met een Nederlandse familiereünie waar ze verbaasd is over het gebrek aan eten en niet kan begrijpen waarom iedereen in een kring moet zitten. 

Recensie Happily Ever After

Happily Ever After valt in de traditie van persoonlijke filmessays, zoals het oeuvre van de Amerikaan Ross McElwee die in zijn films pijnlijk oprecht is over zijn leven en de soms foute keuzes die hij gemaakt heeft. Ook in Božics film zijn er momenten waarin de kijker wordt geconfronteerd met haar relationele fouten en romantische overmoed. Božic weet dat te vermengen met komische elementen die relativeren, terwijl de stijl wisselt tussen poëtisch en documentair.  

Uiteindelijk geeft Happily Ever After niet een eenduidig antwoord op de vraag waarom Božic ongelukkig is in de liefde. De film is wel een gepast monument voor mislukte menselijke relaties en voor de hoop dat je ooit nog eens die ware tegen zal komen hoe complex dat soms ook kan zijn.

 

1 april 2014

 

 

ALLE RECENSIES

 

Snowpiercer

Posted on

****

recensie  Snowpiercer

Actiefilm met hersens

door Alfred Bos

Gebaseerd op een Franse strip uit de jaren tachtig, naar het filmdoek gebracht door een filmtalent uit Zuid-Korea, gevuld met Engelse en Amerikaanse acteurs van naam – Snowpiercer geeft alle recente sciencefictionfilms het nakijken. 

Snowpiercer is de eerste (voornamelijk) Engelstalige film van de Zuid-Koreaanse regisseur Bong Joon-ho, die geldt als een van de grootste talenten van de – op zich al boeiende en innovatieve – Koreaanse cinema. In deze SF-film is een trein, de Snowpiercer uit de titel, de metafoor voor een gesloten samenleving. Het geeft de regisseur alle gelegenheid zijn flair voor visueel spektakel én zijn aandacht voor karakters te demonstreren.

Recensie Snowpiercer

Snowpiercer speelt in een postapocalyptische wereld die tot een ijswoestenij is vervallen, nadat een experiment om het broeikaseffect te minimaliseren té goed is gelukt. Wat er nog rest van de mensheid overleeft in een enorme trein, die is ingericht als een strikt gesegregeerde klassenmaatschappij. Het is een dystopische fantasie die meer dan één politiek thema belicht: milieu, het gat tussen arm en rijk, de corrumperende werking van macht. Het is ook een actiethriller met meer dan gemiddelde zeggingskracht.

Visueel imponerend
Bong Joon-ho maakte in 2003 internationaal naam met zijn subliem gefotografeerde en psychologisch sterke Memories of Murder. De horrorkomedie slash actiethriller The Host (2006) brak in Zuid-Korea alle bezoekrecords en was ook in de Nederlandse bioscoop te zien, evenals Joon-ho’s voorlaatste, Mother (2009), een psychologisch drama over een moeder die haar valselijk van moord beschuldigde zoon in bescherming neemt. Allemaal originele films waarin humor, drama, satire, actie en horror elkaar afwisselen in scenario’s die plot én personages recht doen, en bovendien visueel imponeren. Dat geldt eveneens voor Snowpiercer.

Een film van dik twee uur die in een trein speelt, die moet wel claustrofobisch zijn. Het mini-universum werkt als een hogedrukketel; daarin komt de onderklasse in opstand tegen de proto-fascistische overheersers. Chris Evans, bekend van Captain America, blijft als rebellenleider Curtis vrij vlak, het acteergeweld komt van de bijrollen: John Hurt als de filosoof Gilliam, Tilda Swinton (wederom geweldig) als minister Mason en Ed Harris als Wilford, de baas van de trein. De Koreaanse acteur Song Kang-ho, die de verslaafde sleutelmeester Minsu speelt, werkte al verschillende malen met de regisseur.

Alfred Hitchcock
Joon-ho staat er om bekend in zijn films politiek commentaar te verwerken zonder dat het de vaart van het verhaal of de diepgang van de karakters in de weg zit. Ook Snowpiercer heeft die gelaagdheid, het is een actiefilm die tevens de hersens prikkelt. In de nauwe gangen en wagons van de megatrein is er – zogenaamd – nauwelijks ruimte voor de camera, wat de regisseur oplost met vindingrijke camerastandpunten en originele shots. Hij zuigt de kijker aldus zijn filmruimte binnen.

Recensie Snowpiercer

De momenten waarop de camera de trein verlaat en over het adembenemende sneeuwlandschap zwenkt, werken als ‘zwarte schermen’ in de cavalcade van spanning. Het doet denken aan de manier waarop Alfred Hitchcock in The 39 Steps of Strangers on a Train de toeschouwer als een jojo laat stuiteren tussen beklemming en ontspanning.

Het is aan een protestactie van hoofdrolspeler Evans te danken dat Snowpiercer door de Amerikaanse distributeur, althans voor de Amerikaanse markt, niet is voorzien van een voice-over en met twintig minuten is ingekort; de prijs daarvoor: een beperkte release in de States. De Nederlandse kijker hoeft zich geen zorgen te maken: die kan de door de regisseur bedoelde versie zien op meer dan dertig schermen.

Snowpiercer is de openingsfilm van het Cinemasia Festival, van 1 tot 6 april in De Balie te Amsterdam, en draait vanaf 3 april in de Nederlandse bioscoop.

 

31 maart 2014

 
ALLE RECENSIES

Bag Man, The

Posted on

*

recensie The Bag Man
Bagger, man!

door Cor Oliemeulen

Een man beschermt een tas met zijn leven. Een vrouw speelt een gevaarlijk spel. The Bag Man is een moderne film noir met perspectief.  

Crimineel Jack (John Cusack) krijgt opdracht een tas met onbekende inhoud op te halen om die te overhandigen aan gangster Dragna (Robert De Niro). Ze zullen elkaar treffen in een afgelegen motel in het diepe zuiden van Amerika. De sfeer is broeierig, bevreemdend en onbestemd. De afspraak is dat Jack niet in de tas mag kijken, want anders kan hij fluiten naar zijn beloning. Met alles wat de komende anderhalf uur te wachten staat, blijkt dat een ware beproeving.

Recensie The Bag Man

Wat zit er in die tas?
Zijn eerste ontmoeting is met moteleigenaar Ned (Crispin Glover, bekend als George McFly, de stuntelige toekomstige vader van Marty in Back to the Future) die zich merkwaardig opricht vanachter de desk en achterdochtig en mysterieus zijn nieuwe klant opneemt. Hierna zal een illustere stoet van marginale figuren Jacks pad kruisen: foute buren, een agressieve pooier en enge dwerg, sadistische agenten en een femme fatale met gevaarlijke rondingen. Er is een stoere antiheld, (erotische) spanning en je wordt snel nieuwsgierig wat er in die verdomde tas zit.

De vraag is: waartoe leiden alle confrontaties, het geweld, de moorden en het nachtbraken? Het antwoord is: nergens. The Bag Man begint hoopvol als interessante film noir, ontspoort en crasht zoals alleen éénsterrenfilms dat kunnen. John Cusack heeft aanvankelijk genoeg charisma, maar krijgt te maken met een verhaal dat steeds verder uit zijn voegen barst van niet uitgewerkte karakters, erbarmelijke dialogen, onzinnige plotwendingen en teveel ongeloofwaardigheden. Is er nou niemand die tegen debuterend regisseur David Grovic had kunnen zeggen: ‘Beste man, je hebt talent, maar je kunt geen keuzes maken.’

Robert De Niro
En waar zijn in hemelsnaam de vrienden en vertrouwelingen van Robert De Niro? Natuurlijk, de 70-jarige geboren New Yorker heeft zijn sporen al lang en breed verdiend en zeker hij mag doen en laten wat hij wil. Echter na de gestaag opstapelende optredens in dubieuze producties van de laatste jaren rijst de vraag of een van de grootste acteurs uit de geschiedenis daadwerkelijk kijkt naar de films waarin hij speelt. Van tevoren én erna.

Recensie The Bag Man

In 1976 ontving De Niro voor zijn rol als wereldverbeteraar in Taxi Driver het schamele bedrag van 35.000 dollar, in 2010 mocht hij na de uitgekauwde formule van Little Fockers liefst 20 miljoen dollar op zijn bankrekening laten schrijven. Wat hij heeft gekregen voor The Bag Man is niet bekend; een geldboete zou meer op zijn plaats zijn. Hij komt maar een minuut of tien in beeld en het enige waarmee zijn met Liberace-kapsel uitgedoste personage imponeert is de manier waarop hij de neus van een vrouw breekt. Fans van Robert De Niro dienen zich echter serieus af te vragen of ze hun held willen zien falen in de potsierlijke finale. Anderen zouden beter halfweg de zaal verlaten om zelf verder te fantaseren hoe mooi het allemaal had kunnen zijn.

 

28 maart 2014

 

MEER RECENSIES

Kill Your Darlings

Posted on

***

recensie  Kill Your Darlings

Ontregel de zintuigen

door Alfred Bos

De Beat-dichters – Allen Ginsberg, William Burroughs, Jack Kerouac – figureren in Kill Your Darlings als zichzelf in een waar gebeurd verhaal over rebellie, drugs, geestesziekte en moord in het New York van de jaren veertig. 

Kill Your Darlings is gebaseerd op een waar gebeurd verhaal, waarin jeugdige rebellie, literaire ambitie en seksuele obsessie mengen tot een dodelijke cocktail. Het belicht een scandaleuze episode uit de jeugdjaren van de Beat Poets, de schrijvers die in de jaren vijftig de Amerikaanse literatuur opschudden en de weg bereidden voor de culturele revolutie van de jaren zestig. Centraal daarin staat Lucien Carr, de man die Allen Ginsberg, Jack Kerouac en William Burroughs bijeen bracht.

recensie Kill Your Darlings

Ze treffen elkaar in 1943 op en om de Columbia-universiteit, waar traditie en het literaire establishment machtig en de vrouwelijke studenten gewillig zijn. De hoogbegaafde, maar getroebleerde Carr (Dane DeHaan) wordt gestalkt door een veertien jaar oudere docent Engels, David Kammerer (Michael C. Hall), die homo-erotische affectie voor de briljante jongeling koestert. Hij is de oorzaak van de twijfelachtige geestesgesteldheid van Carr, die zich uiteindelijk aan Kammerers verstikkende belangstelling ontworstelt door hem te doden. We verklappen niets, want de film opent met de daad.

Schaar als wapen
Kill Your Darlings, de eerste feature film van John Krokidas die tevens het scenario schreef, toont de pioniers van een nieuwe mentaliteit in hun leerjaren: Allen Ginsberg (Daniel Radcliffe), Jack Kerouac (Jack Huston) en de man met de stem als een vleesrasp, William Burroughs (Ben Foster). Met Rimbaud en Dada als voorbeeld gaan de jonge estheten in hun streven een nieuwe cultuur te initiëren de symbolen van de gevestigde (literaire) orde letterlijk te lijf. Hun wapen is niet de pen, maar de schaar: Burroughs’ beroemd geworden cut-up techniek is geboren. David Bowie zou er jaren later dankbaar gebruik van maken.

We zien ‘the Libertarian Circle’ (in de woorden van Ginsberg) worstelen met de leegte van het bestaan; die willen ze vullen met taal. Burroughs ontregelt de zintuigen met farmaceutica. Voor Ginsberg, zoon van een dichtende vader en een gestoorde moeder, is al dan niet gespeelde gekte een manier om de realiteit te ondermijnen. Kerouac heeft zoveel energie en bravoure dat hij de werkelijkheid simpelweg negeert. Carr daarentegen, de katalysator die de Beats uit hun ‘gevangenis’ (citaat Carr) leidt, eindigt achter tralies. Dat is de onverschilligheid van het universum ten voeten uit.

recensie Kill Your Darlings

Rake soundtrack
Regisseur Krokidas heeft dit verhaal, een Griekse tragedie waardig, met veel respect en aandacht voor authenticiteit verfilmd. Je ruikt bijna de bierlucht in de rokerige jazzkelders van New York in de jaren veertig en we zien de geboorte van het moderne, naoorlogse levensgevoel. Pluim ook voor de soundtrack, met veel Brahms (Ginsbergs favoriet) en enkele raak gekozen eenentwintigste-eeuwse tracks (Wolf Like Me van TV On The Radio lijkt voor deze film geschreven). Foutje: in 1943 bestonden er nog geen 7 inch 45 RPM plaatjes, de zogeheten single. Die kwam pas in 1949.

Na de verfilming van Kerouacs roman On The Road (2012) belicht Kill Your Darlings een ander aspect van de Beat-dichters. En net als Inside Llewyn Davis schetst de film met veel aandacht voor sfeer en authenticiteit een sleutelmoment uit de naoorlogse cultuurgeschiedenis, maar op een totaal andere wijze dan de fictieve rolprent van de Coen-broers: rauw, intens, gebaseerd op feiten. En daar hoef je helemaal niets van af te weten om deze film te kunnen waarderen, want drama is drama, ook als het echt gebeurd is.

 

25 maart 2014

 
ALLE RECENSIES

Vonnis, Het

Posted on

****

recensie Het Vonnis

Courtroom drama op zijn Vlaams

door Wouter Spillebeen

Antwerps regisseur Jan Verheyen slaat een nieuwe weg in. Na lichthartige komedies als Zot van A., Team Spirit en Buitenspel tackelt hij het gerechtsdrama met een Vlaamse flair.  

Modelburger Luc Segers (Koen De Bouw) kan zichzelf terecht gelukkig noemen. Hij staat op het punt benoemd te worden als CEO, heeft een prachtige vrouw Ella (Joke Devynck) en een intelligente dochter. Maar wanneer Ella even om een brood gaat en haar gezin in de auto laat wachten, wordt ze aangevallen door Kenny De Groot (Hendrik Aerts). Ze wil haar handtas niet afgeven en Kenny gaat over tot bruut geweld, met Ella’s dood tot gevolg. Luc, die komt kijken waarom zijn vrouw zo lang wegblijft, loopt tegen de vuist van Kenny. Hij is net lang genoeg bij bewustzijn om te zien hoe zijn dochter de straat op rent en wordt aangereden. Na een drie weken durende coma, stelt Luc vast dat hij alles kwijt is. Kenny wordt door een procedurefout vrijgelaten en Luc wraakt niet alleen de dood van zijn vrouw en kind, hij probeert ook het hele Belgische gerechtssysteem onderuit te halen.

Recensie Het Vonnis

Vingerdikke boodschap
In Het Vonnis neemt een gewone man wiens gerechtigheid hem is ontnomen het recht in eigen handen. Als Kenny door het net van het systeem kan glippen, dan kan hij dat ook. De boodschap van Jan Verheyen ligt er vingerdik op, die staat uiteindelijk zelfs op het scherm te lezen: In België ontlopen teveel criminelen hun straf omwille van procedurefouten. Verheyen wil net als zijn hoofdpersonage een spreekwoordelijke bom onder de rechtstaat leggen.

Wanneer Luc zelf terecht staat voor zijn daden speelt een interessant moraliteitsdilemma mee. Je wilt voor hem supporteren want zijn wraak is verantwoord, maar hij heeft Kenny met voorbedachten rade neergeschoten. In een juridisch systeem moet hij dan ook voor dat feit berecht worden. Er is geen juist of fout, enkel wat de wet voorschrijft. Net als de jury in de assisenzaak, is de kijker verscheurd tussen het veroordelen en het vrijspreken van Luc.

Belgisch recht
Het Vonnis is een Vlaamse film met internationale allures. Acteurs als Koen De Bouw, Veerle Baetens, Jo De Meyere en Wouter Hendrickx (om er maar enkele te noemen) zijn vaste waarden in de Vlaamse cinema. De nieuwsuitzendingen worden gelezen door echte ankers van de nationale omroep VRT en de commerciële zender VTM. Hoewel vooral het Belgische gerechtssysteem centraal staat, zullen de gerechtelijke procedures niet afschrikken over de grens. Het proces is met zoveel spektakel doorspekt dat het bijna Amerikaans genoemd kan worden.

Recensie Het Vonnis

Verheyen speelt het nog steeds wat op veilig. Hij gebruikt bijna uitsluitend acteurs die in Vlaanderen al lang hun strepen hebben verdiend en zijn verhaal is rechtuit, zonder al teveel in het experimentele af te dwalen. De afwijkingen die Verheyen wel aandurft lonen hem, Het Vonnis is zijn beste film tot nu toe.

 

24 maart 2014

 
ALLE RECENSIES